[Verhaal] Rachel

hoi,
ik zit nog niet zo lang & vaak op girlscene, maar ik post toch alvast iets…

[b]Keek hij naar me? Nee, volgens mij niet. Ik zuchtte van opluchting. Ik had me vanmorgen dus voor niets zo druk gemaakt. Snel ging ik weer verder aan mijn wiskunde, hopend dat ik niet op zou vallen. Al sinds het begin van het schooljaar zorgde meneer Egberts ervoor dat mijn nekhaartjes overeind kwamen te staan, zodra hij in mijn buurt kwam. Als ik de geruchten mocht geloven, was dat niet onterecht.

‘En, Rachel, lukt het?’ Van schrik brak ik de punt van mijn potlood en keek met een vuurrood hoofd recht in zijn gezicht. Bezweet, zoals altijd aan het einde van de dag, en er lag een eigenaardig trekje om zijn mond.
‘Ik zie dat je de punt gebroken hebt. Zo angstaanjagend ben ik niet, toch?’
Egberts grinnikte, evenals Emma, die naast me zat. Met vlugge bewegingen pakte ik het potlood, en begon ijverig te slijpen, hopend dat hij geen aandacht meer aan me zou schenken. Het tegendeel was waar, want ik voelde zijn warme handen op mijn schouders rusten. Zou hij dan nooit weggaan?
Ik probeerde zijn handen van me af te schudden, maar tevergeefs.
Ik voelde hem zachtjes knijpen. Ik verslikte me en begon te hoesten.
Kennelijk schrok hij, want hij liep verder. Een golf van opluchting ging door me heen. [/b]

zal ik verder schrijven?
ik moet trouwens nog een andere titel verzinnen, hoor…

Ik wil het wel verder lezen!
Alleen ik denk dat je het spannende iets verder moet uitstellen want zo kan je langer doorschrijven!

up

hahaha mijn lerares bio heet Egberts

Verderr.
Ook leuke naam :grinning_face_with_smiling_eyes:

lijkt me wel leuk :]

[b]Misschien liet ik inderdaad, zoals Emma al zo vaak had gezegd, mijn angst de vrije loop. En waarom? Die man had me nog nooit iets misdaan. Maar hij was altijd iets te intiem – alsof hij familie van was!
Een hoog geluid vertelde me dat de les was afgelopen, en mijn schooldag er eindelijk op zat. Snel pakte ik mijn tas, griste mijn spullen bij elkaar en snelde het lokaal uit. Weg hier.

‘Rachel? Kom je eten?!’ De felle stem van mijn moeder deed me opschrikken van mijn boek. Ik twijfelde of ik gelijk zo komen of dat ik haar nog een keer zou laten roepen. ‘Rachel!’ De tijd had de keuze al voor me gemaakt. Zuchtend legde ik het boek naast me neer.
Toen ik de keuken binnenkwam, wist ik het gelijk – foute boel. Alleen al aan de manier waarop mijn moeder de pannen neerzette, kon ik merken dat mijn ouders weer bonje hadden gehad.
Ik nam plaats naast mijn zus, waarvan het gezicht ook op onweer stond. Mijn vader gebood ons om in stilte gauw een gebed te doen.
De rest van de avond bracht hij, net als mijn moeder, zwijgend door. [/b]

doorgaan?

upje

zucht

De daaropvolgende nacht was warm en zwaar. Ik schrok rond twee uur wakker, met een vreselijk hongergevoel. Die avond er voor had ik me ongemakkelijk gevoeld, en had daardoor weinig gegeten. Ik moest wat eten, of het nou kon niet.
Zacht sloop ik naar beneden, ging bijna geruisloos de trap af en liep op mijn tenen naar de kamerdeur. Zachtjes duwde ik hem op een kier. Stik! Mijn moeder zat achter het bureau, recht tegenover me. Wat deed ze daar? Ik hoopte dat ze mijn aanwezigheid niet had gemerkt en wilde zacht weer naar boven sluipen – maar het was al te laat. Ze klapte de laptop dicht en draaide zich om. ‘Richard? Ben jij dat?’ Haar stem klonk alsof ze zich ongemakkelijk voelde, bijna als betrapt.
Ik duwde de deur open – hopend dat ze niet boos zou worden. Ze had al zo vaak geklaagd dat de zakken chips te snel leeg waren, maar ik had haar, zonder blikken of blozen, uit het hoofd gepraat dat ik schuldige was. Tot dat moment. ‘Rachel?! Wat doe jij nou hier?’
Mama liet een zucht ontsnappen. ‘N-niks,’ stamelde ik, mezelf verwijtend dat ik niks gegeten had.‘Jij staat om twee uur ’s nachts in de deuropening te niksen? Ga naar bed kind, je hebt je slaap nodig.’
Zachtjes duwde ze me de trap op. Ik voelde haar klamme handen, warm en bezweet. Had ik haar inderdaad ergens op betrapt?

up?

uuuuuuuuuuuuup

Ben wel benieuwd hoe het verder gaat =)

up

ik heb tips nodig, reacties, commentaar, kritiek!

verder!

Vermoeid – en nog steeds hongerig – kroop ik mijn bed in. Het was warm op mijn kamer, en mijn dekbed voelde klef aan.
Ik had geen zin om uit te zoeken wat mijn moeder daar net deed.
Ik hoorde hoe mama de deur van de badkamer sloot en naar haar slaapkamer trippelde. Haar eigenaardige loopje kon ik uit duizenden herkennen: alleen al de geluiden die ze er bij maakte verraadde haar aanwezigheid. Mijn vader bromde zachtjes, kennelijk had ze hem wakker gemaakt. Hadden ze hun ruzie al bijgelegd? Het kon me niets schelen.
Ik voelde mijn oogleden dicht zakken en viel in een onrustige slaap.

verder?

up