*Verhaal* Prooi.

Prooi.

Een gevaarlijke Haat- liefde relatie die uit de hand loopt. Hoe dun is de grens tussen liefde en haat, en hoelang kan je erop balanceren?

Hell is empty, all the devils are here.

Belamir

Prooi.
Ik ben jouw prooi.
Jou doel, uitdaging. Eten.
Jij verslind mij met je scherpe hoektanden, bijt mijn huid weg, laat het bloed mijn bloed door jouw aderen stromen.
Ik ben een prooi die verliefd werd op haar jager.
Maar jij bent slechts een jager, een ongevoelige jager.
Je bent harteloos, heb je daarom mijn hart nodig?
Scheur je daarom mijn borst open, zoekend naar iets wat je nooit gehad hebt,
of ooit kwijtgeraakt bent.
Wou je gewoon weten hoe het voelde? Het gevoel van een kloppend hart.
Het gevoel van liefde.
Liefde dat ik voor jou voelde, liefde dat ooit iets magisch was nu vergif is dat ik innam.
Nooit uit het oog en ook nooit uit het hart.
Je zoekt mij nu vast, ik ben gevlucht,
niet op tijd aangezien je klauwen afgedrukt op mijn huid staan.
Een levende herinnering van onze jacht maar het jachtseizoen is afgelopen.
Ik meen het.
Afgelopen, ik zal me vermommen, verstoppen, vechten maar nooit verdwijnen.
Hoor je me? Ik zal nooit mijn bestaan beëindigen voor jouw behoeftes.
Ooit was ik trots dat je mij uitkoos, haha niet bewust van de gevolgen.
Maar ik ben nu sterker.
Kom maar.

Faisal

Geef je het nu al op? Dat heb ik jou toch niet geleerd.
Ik hoef je hart niet, sterker nog die heb ik al.
Dat je daar nog niet achter bent verbaast mij.
Mijn schat, ik vind het nou niet bepaald ‘leuk’ om te horen dat je mij als een genadeloze jager ziet.
Er was een tijd dat je mij niet zo zag,
een tijd dat jouw fluwelen handen een rommel van mijn haar maakte.
Een tijd die nu afgelopen is?
Ik kan de klok terug draaien.
Ik zal je meenemen in tijd, naar plekken waar wij onze voetstappen zullen achterlaten.
Het was een leuke, wellicht creatieve maar vooral treurige poging om je plek van prooi te verruilen voor jager.
Wij jagers worden geboren als jagers, jullie prooien worden geboren als prooien.
Het is niet persoonlijk.
Ik hoop dat je het ooit begrijpt.


Feedback is welkom

Korte omschrijving van het verhaal:

Wanneer Belamir achter een gruwelijk geheim van haar grote liefde Faisil komt besluit ze te vluchten, vluchten voor een angstig jagend verleden.

Belamir

2 Handen, 1 nek.
Ik voelde hoe mijn grip langzaam verslapte, mijn benen het onder mij begaven.
Het leven dat hij nam, wat mij toe behoorde.
Nee, Nee.

Schreeuwend word ik wakker, schreeuwend en doorweekt.
Ik voel hoe mijn pyjama tegen mijn lichaam plakte.
In paniek voel ik onder mijn kussen naar zekerheid, zekerheid en bescherming.
Toen mijn vinger het handvat van mijn mes voelen ging er een golf van opluchting door mij heen.
Ik wil dit niet meer, ik wil dit niet meer.
Niet leven in angst, in de angst voor hem.
Ik weet dat hij op een dag voor mijn raam staat.
Hij weet alleen niet dat ik dan achter hem sta.
Met een mes.

Faisal

Ik kon niet slapen, niet slapen omdat ik geen controle had over mijn dromen.
Ik had wel controle over mijn leven, controle over haar, bestuurde haar als een robot.
Regelrecht in mijn val.
Had ze maar niet moeten vluchten, niet eens moeten zoeken.
Ze had antwoord gekregen op haar vraag maar dat beviel haar niet.
Mij beviel haar actie niet.
Ze was van mij en dingen die van mij zijn lopen niet weg.
Ik had haar moeten opsluiten, toch was ze al verstrikt geraakt. Verstrikt in mijn web.
Gedreven door haat? Nee dat zeker niet.
Gedreven door iets wat in mij zat, door mijn huid kroelde.
Geen flauw idee wat, misschien wel liefde. Misschien wel aanstekelijk.
Liefde dat had kunnen bestaan als ze niet was weggelopen.
Dom, dom dom. Ze wist het.
Niet dat ze een gevaar vormde.
Zwak toen ik haar ontmoetten, zwak toen zij mij verliet.
Ik zou haar vinden en haar nooit meer laten gaan.

Mooi geschreven! Ik volg! :hugs:

Dankje :slightly_smiling_face:

Belamir

Je verwoest me, ooit was het liefde nu is haat.
Je doorbreekt alle grenzen en danst in een zwart wit vorm.
Je sleurt me mee, ik heb geen keuze en nu sta ik daar.
Machteloos is geen gevoel meer maar een keuze.
Ik zit niet stil ik plan iedere stap zorgvuldig, ooit rende ik roekeloos van hort naar her, en verbaasd dat ik was toen je mij weer vond.
Sommige dingen eindigen gewoon inclusief mijn vorige ik.
Jij heb haar dood gemaakt, levend opgegeten en vervolgens uitgespuugd.
Misschien zie jij mij nu als afvalresten maar ik heb ieder bruikbare stukje weer opgepakt en aan mijzelf gelijmd.
Ik leef, ik denk en ik ben sneller.
Ik begrijp het alleen niet, hoe iemand zo wreed kan zijn.
Wreed genoeg om mensen mentaal helemaal te breken.
Lachend.

Faisal

Mijn liefste,

Lachend, klinkt toch positief?

Thanks, leuk om te horen :slightly_smiling_face:

Belamir

Een plek dat ruikt naar bier en dronken mensen was nu een prachtige plek met eenzame zielen.
De kale bomen hadden nu hun oude blaadjes laten vallen voor het begin van iets nieuws.
Oud hoop had plaats gemaakt voor nieuw hoop.

Nu was het een plek dat rook naar dronken mensen en bier, verlaten zielen.
Lelijke kale bomen waarvan de natte bladeren aan onze zolen plakte.
Oud hoop een schimmelaag vormde op mijn hart.

Alles was helder, nog nooit zo helder geweest. Ik weet dat het ooit een laagje rook was dat mijn hersens tintelde en mijn ogen bedrogen maar nu was het helder. De waarheid kwam als een emmer koud water over mij heen. Misschien het beste wat mij was overkomen.
Ooit was jij dat.

Faisal

Jagen is overleven, een prooi is eten.
Smakelijker kan ik het niet maken, wel mooier.

Je was een prooi, ja dat ontken ik niet. We weten allebei dat je een prooi was maar daar leek jij ook geen probleem mee te hebben toen je mijn naam kreunde, kom op je wist het.
Je wist dat ik jaagde, dat ik jou gevonden had en dat ik je zou verslinden.
Nee daar heb ik geen spijt van.
Het probleem is dat prooien nooit weglopen, dat ze nooit balanceren.
Zwart wit bestaat niet, het is enkel zwart of wit. Mijn sporen staan op jouw lichaam.
Sporen van mij die de laatste sporen moeten vormen.
Ik kan je niet laten weglopen, sorry.
Ik heb geen keuze ik moet je vinden.
Ik kan niet anders, wie heeft ooit gezegd dat jagers een keuze hebben?
Eten is eten, eten is overleven.
Ik moet overleven.
Sorry.

Ik ga proberen te volgen. :slightly_smiling_face:

Leuk :slightly_smiling_face:

Valeriya

Ik voelde hoe de koude avondlucht mij omhelsde. Stap voor stap liep ik naar de club, die gek wou niet privé afspreken, ik had hem zo beloofd dat ik niks ging doen. Hij had hulp nodig dat kon ik geven, easy.
Maar nee hoor meneer wou in een zeer chique club afspreken, een club gevuld met rijke mensen, vrouwen die als poedels achter hun man aanlopen, of een man zochten.
Vrouwen waarvan hun parfum als een sluier om hun heen hing.
Het was een treurig tafereel om mee te maken maarja ik had hem mijn hulp beloofd.
En nu stond ik hier voor de deur tegenover een gespierde bonk. Op hakken waarvan ik de hoogte niet eens kon onthouden.
Vriendelijk knipperde ik met mijn ogen, dat deed het altijd wel. Ja hoor hij hapte, opende de deur zonder een blik waardig te gunnen aan mijn identiteitsbewijs.
Flitsende lichten kwamen overal uit, het leek wel een laserlight game.
Sommige mensen probeerde de muziek te volgen en mee te bewegen, een zielige poging.
Mijn ogen speurde de ruimte af, opzoek naar de man die ik door en door kende.
De man die ooit van mij hield, een man die mij ook ooit verliet voor haar.
Hoe ze ook heette.
Toch was ik gekomen, gewoon benieuwd niks anders. Misschien zag hij nu pas dat zijn keuze dom was.
Ik stapte op hem af, ik voelde hoe mijn jurk zich om mij heen bewoog bij iedere beweging.
Ik zag hoe alle mannen naar mij keken en hun vrouwen vol afschuw hun adem inhielden als ik hun passeerde.
Maar hij keek niet tot ik pas voor zijn neus stond. Zijn ogen stonden niet vol met ongeloof, hij keek alsof ik de gewoonlijke postbode was die iedere dag zijn rekeningen bezorgde, rekeningen die hij volgens mij niet betaalde, Faisal kennende.
Hij nam geen moeite om mij te begroeten, ‘Je moet mij helpen haar te vinden.’
Vol ongeloof keek ik naar hem.
Oh ik zal haar vinden.
En doden.

*Valeriya= ex Faisal*