Verhaal: Project TFC

Wat vond je van mijn verhaal tot nu toe?
  • Heel slecht
  • Slecht
  • Kan ermee door
  • Goed
  • Schitterend

0 stemmers

Hey,
Dit is mijn eerste verhaal dat ik hier op post.
Ik hoop dat je het leuk vindt, geef gerust kritiek. Daar kan ik wel tegen.
Dit verhaal staat ook op mijn wattpad. https://www.wattpad.com/user/ameliest

Het verhaal:
Sara wordt wakker in een helikopter, maar weet niet hoe ze er terecht is gekomen. Ze is er samen met andere jongeren en het voorspelt meteen al niet veel goeds. Ze landen op een verlaten eiland en vanaf dan behoren ze tot Project TFC. Niemand weet wat hier de bedoeling van is.
Ze krijgen steeds gevaarlijke opdrachten. Alleen de besten overleven het, de rest gaat dood.

Maar hoe kan Sara overleven op een plaats waar meer mensen dood gaan dan leven.

Oké, dit is dus de inhoud geniet ervan.

Hoofdstuk 1, deel 1

Ik word wakker en wrijf eens goed in mijn ogen. Ik wil kijken op mijn wekker hoe laat het is. Maar wanneer ik mijn hoofd draai zie ik helemaal mijn vertrouwde kamer vol rommel niet. Ik kijk wat meer in het rond en ik heb door dat ik in een helikopter zit samen met een stuk of acht andere mensen. Ik snap er niets van. Is dit een droom? Algauw heb ik door dat dit geen droom is, alles is veel te echt. In het begin en aan het einde van de helikopter staan twee mannen. Ze zijn groot en gespierd en hebben zwarte kleren aan en kijken rond met nijdige ogen. Ik voel me hier niet op mijn gemak en begin bang te worden. Maar wat me het meest verontrust is dat ze twee reusachtige geweren dwars over hun borst dragen. Ik snap niets van wat er nu aan de hand is en mijn hoofd zit vol met onbeantwoorde vragen. Waar is iedereen die ik ken? Waarom ben ik hier en niet in mijn vertrouwde bed en de vraag waar ik al helemaal geen antwoord op kan bedenken is: Waarom? Ik durf niets te zeggen, de situatie is me nu nog te onduidelijk en het lijkt er niet naar uit dat die bewakers geen moeite hebben om dat ding rond hun schouders te gebruiken.

Er zitten nog andere kinderen in de helikopter. Ze zien er normaal uit en ik schat ze in dezelfde leeftijdscategorie als mij. Sommigen slapen nog, maar anderen zijn wel al wakker en zien er even bang uit als ik me voel. Ik heb geen idee wat er aan de hand is en probeer te denken aan het laatste wat ik me herinner voor ik hier terechtkwam. Ik ging gaan slapen, het was een lastige dag op school geweest. Dat is het laatste wat ik nog weet. Ik heb geen idee hoeveel tijd er is verstreken tussen toen en nu. Ik kijk uit mijn raampje en er is veel daglicht. Dus het is al zeker dag, maar misschien is er wel al een week verstreken. Ik weet het niet en probeer me te concentreren op het uitzicht. Het is duidelijk dat we over zee vliegen. In de verte zie ik een eiland. Maar het is nog allemaal te klein om duidelijk te kunnen observeren. Ik kijk naar de andere kinderen. Allemaal lijken ze of ze iets willen zeggen, maar te bang zijn. Ik wil weten wat er aan de hand is en raap al mijn moed bijeen.

“Wat gebeurt er?” vraag ik met een trillende stem.

Terwijl ik het zeg, besef ik dat ik dat nooit had mogen doen. Iedereen kijkt me aan.

“Zwijg!” roept een van de bewakers met kille, maar luide stem.

Dat antwoord is duidelijk en de rest van de rit kijk ik uit mijn raampje en verzin scenario’s die eraan de hand kunnen zijn. Maar ik word er alleen maar angstiger van. Ik wil iets doen, ervoor zorgen dat we hier wegkomen. Maar uiteindelijk overwint mijn angst de hoop en kan ik alleen maar machteloos toekijken.

Zo dit was het. Hopelijk vond je het leuk.