[verhaal] pro ana

Ik hoop dat ik zo meer motivatie krijg om verder te schrijven.
Dit is de inleiding, kunnen jullie zeggen wat goed en fout is en hoe het beter kan? Alvast bedankt.

Inleiding
[i]Bang, voor wat er zal gebeuren, sta ik op een brug. Niemand ziet mij, en ik zie niemand. Er kan nu niks meer fout gaan. Dit heb ik verdiend. Ik ben slecht, ik ben dik, ik ben lelijk. Ik staar naar beneden, waar ik wild water zie stromen. Niemand kan me tegenhouden, niemand kan me stoppen. Herinneringen razen door mijn hoofd. Gedachtes, zo veel gedachtes gaan door me heen. Dit verdien ik. Niemand geeft om me, houd van me, of wil vrienden met mij zijn.
Daar sta ik dan. Nog voor het hekje van de brug, naar beneden te staren. Langzaam probeer ik mijn been over het hekje heen te krijgen. En dan mijn andere been. Stil zit ik op het hekje, met mijn benen heen en weer te bewegen. Ik haal een papiertje en een pen uit mijn tas. En ik begin te schrijven:

‘Jullie hebben me te veel pijn gedaan. Niemand zal om mij huilen. Ik ben toch waardeloos, dik en lelijk volgens jullie.’

Het briefje stop ik terug in mijn tas. Ik pak een mesje uit mijn jaszak, en stroop mijn mouwen op. Na heel wat krassen staat er een woord op mijn arm. Een woord wat niemand wil zijn, maar wat ik wel ben. Het enige wat ik ben is waardeloos. ‘Waardeloos’ staat er ik grote letters op mijn arm gekrast. [/i]

Is dit goed of slecht ? Anders stop ik er wel mee.

Ik zou niet te snel zeggen dat je er mee stopt, reacties komen vanzelf wel. Soms pas na een aantal stukjes - en als je daar niet op kunt wachten, is het posten misschien niet zo’n goed idee.
Nu inhoudelijk! Ik moet zeggen dat zowel de tekst als de titel vrij cliché op mij overkomt. De kenmerken van dit cliché haal je er ook behoorlijk vaak bij, en je herhaalt ze ook veel. Bijvoorbeeld;

Bang, voor wat er zal gebeuren, sta ik op een brug. Ik staar naar beneden, waar ik wild water zie stromen.
*Daar sta ik dan. Nog voor het hekje van de brug, naar beneden te staren.
Dit heb ik verdiend.
*Dit verdien ik.

Ik begrijp dat je haar gevoelens duidelijk wilt maken, maar misschien met wat meer variatie.
Ook gebruik je wel erg vaak niemand (Niemand ziet mij, en ik zie niemand. Niemand kan me tegenhouden, niemand kan me stoppen. Niemand geeft om me, houd van me, of wil vrienden met mij zijn)

Mijn tips voor jou zijn om 1) minder te twijfelen! Schrijven is leuk en als jij ervan geniet, zullen anderen dat ook sneller doen! 2) lees je tekst door en zoek naar die herhalende zinsdelen. Als je ze aanpast, leest het vast vloeiender door. 3) probeer dit verhaal echt anders te maken dan de andere verhalen over anorexia. Originaliteit is iets wat tegenwoordig helaas zeldzamer wordt.

Ik wens je veel succes. Als je wilt, zal ik je andere stukjes ook beoordelen. Als je stopt, is dat natuurlijk je eigen keuze :slightly_smiling_face:

Even een vraagje: wordt dit een ‘echt’ Pro-Ana verhaal, een verhaal over Anorexia, of een verhaal over Pro-Anorexia (ik maak onderscheid tussen Pro-Ana en Pro-Anorexia)

Hoofdstuk 1.
Met mijn sportkleren aan loop ik door het park. Ik heb net al iets van 10 minuten achter elkaar gejogd, en daar ben ik nu best moe van. De zweetdruppels staan ervan op mijn voorhoofd. Een stukje verderop zie ik een groepje jongens zitten. Zo onopvallend mogelijk probeer ik langs te lopen totdat een jongen me roept. Langzaam kijk ik om en ga stil staan. ‘Lekkerding, kom je ook even zitten.’ Lekkerding, hij noemde me lekkerding. Ik voel me vereerd, maar weet dat het foute jongens zijn. Rustig loop ik verder. ‘Schatje, waarom kom je niet?’ Weer kijk ik om. Het kan vast geen kwaad om er eventjes heen te gaan. Ik draai me om en ga naar de jongens toe en sta stil naar ze te kijken. ‘hey’ zeg ik. ‘oprotten lelijk wijf, dit is onze plek!’ Even kijk ik ze boos aan maar ik zie snel weg te komen. Joggend ga ik verder met tranen in mijn ogen. Maar na een tijdje rennen was ik alweer thuis
.
Ik sta in mij kamer, voor een grote spiegel. Ik kijk in mijn eigen ogen, mijn make-up is niet uitgelopen door het huilen. Maar ik had ook maar een klein beetje mascara op, en verder niks. Lelijk wijf, zo noemde me ze. Ik keek in de spiegel, naar mijn gezicht, mijn haar, mijn lichaam. Ik heb kleine donkerbruine ogen, een rare neus en veel te dunne lippen. En dan mijn tanden nog, geel. Eigenlijk ben ik wat ze zeiden, ik ben een lelijk wijf. Een dik lelijk wijf.
Ik ga zitten op mijn bureaustoel en ga naar internet. Google ‘ben ik te dik’.
De 1e de beste site klik ik aan. BMI uitrekenen. Vrouw, 15 jaar, 1.65 lang en 56 kilo zwaar. BMI uitrekenen… 20,2 gezond gewicht. Wat je gezond noemt zeg.
Ik wil dunner zijn. Ik ben veel te dik. Zoekend ga ik verder en kom ik op een pro-ana site terecht. Wauw, die foto s zijn te gek. Ze zijn zo dun dat je de heupbotten kan zien. Zo mooi zeg. Maar hoe doen ze dat dan? Verder zoekend vind ik tips om zo dun te worden. Nooit meer dan 500 calorieën op 1 dag. Het liefst nog minder. En water drinken, geen sap meer enz. Superveel tips, die ik ga gebruiken.

Graag gedaan hoor. Als je om kritiek vraagt, dan moet je het ook accepteren als iemand het geeft.

Dit dus ^

Verder, dit is veeel te chlicé, sorry.
Probeer de orginaliteit er in te brengen, zodat de lezer verbaasd wordt