[Verhaal] 'Pick up the pieces.'

Pick up the pieces

Een beklemmend gevoel overspoelde me,
het was donker buiten en het enige geluid kwam van de vogels die hun rust nog niet gevonden hadden. Verder was het stil geweest.
Plots hoorde in een vaag krakend geluid, het was ver weg maar het was er.
Als een twijgje dat brak. Ik keek op maar was nog te verschrikt van het plotselinge verbreken van de stilte om me te laten horen.
‘ha- hallo?’ Liet ik me horen.
‘Wie is daar?’ Niets.
Het briefje brandde in mijn zak, het briefje dat ik van hét gekregen had die mij op dit tijdstip, onder deze omstandigheden hier had laten komen voor een vage zaak, ik wist niets. Het was kerst, dat betekende koud, en de dieren in hun winterslaap hadden het waarschijnlijk beter gehad dan mij. Ik sliep ook, die tijd was een vage droom geweest, een stuk waarvan ik niet zeker wist of het wel echt plaatsgevonden had.

‘Je bent er.’ Had een vaag persoon me in mijn oor gefluisterd, ik voelde de warmte van zijn adem. Hij had gefluisterd, denkend dat iemand ons hier zou kunnen horen. ‘Ja, goed gezien.’ Had ik hem sarcastisch toegesnauwd toen ik ontdekt had met wie ik een conversatie hielt. ‘Wat is er, meisje? Waarom zo boos?’ Ze hij me, terwijl hij me over mijn wang streek, Apollo. Wat doe ik hier? Een gesmolten sneeuwvlok streek over mijn gezicht, ik rilde. ‘Je bent hier om iets voor mij te doen.’ Alsof hij mijn gedachten gelezen had. Hierbij lachte hij, een een gemeen lachje, een geluid dat mij nu nog bij gebleven was.
‘Je moet iets voor me doen.’ Herhaalde hij, alsof ik het niet gehoord had, of misschien had hij het nog duidelijker had willen maken.
‘Wat?’
‘Ik heb liever dat je vanaf nu wat aardiger tegen me gaat doen. Ik wil dat je iet voor me test.’
O, bedankt, mag ik aardig tegen je doen en je proef konijn zijn.
‘Oke, lieve Apollo.’ Beter kon ik aardig doen, iedereen wist immers was Apollo op zijn geweten had.

Verder? (:

cker verder (:

verderss. :slightly_smiling_face: