[Verhaal] Per Ongeluk.

Hello there!
Ik heb een iets geschreven, nu vraag ik me af wat jullie ervan vinden. Dit is een soort ‘intro’. Het is maar een hele korte. Hier komt 'ie!

Ik trek mijn kraag wat hoger tegen de kou. Sneewvlokken dwarrelen rond om uiteindelijk tussen alle anderen plaats te nemen. Ik stap stevig door, hoe eerder ik thuis ben, hoe eerder ik uit dit winterse weer verdwenen ben. Onder mijn voeten hoor ik de sneeuw ‘knoerpen’, zoals we dat vroeger altijd noemden. Grinnikend steek ik mijn handen in mijn zakken. Vroeger vonden we sneeuw geweldig. We bouwden sneeuwpoppen tot we erbij neervielen en dronken eenmaal thuis een kop chocomel om op te warmen. Ja, dat vonden we… Opeens betrekt mijn gezicht en slaak ik een diepe zucht. We… Laura en ik. Meteen schuif ik de gedachte weer weg. Ik wil nu niet meer aan haar denken. Ik wil plezier maken. Ik wil niet het zielige meisje zijn. Toch lukt het me niet weer een glimlach op mijn gezicht te toveren. Met een bedroeft gezicht loop ik verder in de sneeuw. Steeds spookt de naam Laura door mijn hoofd. Een traan loopt langs mijn wang. Driftig veeg ik hem weg met de rug van mijn hand. Ik wil niet huilen. Laura is verleden tijd. Laura is er nu niet meer, spreek ik mezelf in stilte toe, terwijl ik hard op mijn lip bijt. Laura is nu dood. Weer lopen er tranen over mijn wangen. Ik doe geen moeite meer om ze weg te vegen.

Wat vinden jullie, moet ik verder of niet?

Up!

Oeps, dubbelpost!

Zeker verder :slightly_smiling_face:

ja leuk! (:

Bedankt! Ik zal zo snel mogelijk weer een stukje plaatsen!

LEUK!! :open_mouth: ben benieuwd naar je volgende stukje:)

Ik ook:’)

Er gebeurd niet zo veel maar om het een beetje op gang te houden, hier het volgende stukje!

Eenmaal thuis spring ik meteen in de douche. Mijn zoete tranen vermengen zich met het warme water en er straalt een klein streepje zonneschijn door het raam. Terwijl de douche blijft stromen denk ik diep na. Het is nu alweer drie jaar geleden dat Laura en ik met het idee kwamen om samen te wonen. Het was een zonnige middag, midden in juni. In plaats van op strand te zijn, reden Laura en ik op een fietspaadje, met een sportbroek aan en beide een handdoek over onze nekken heen geslagen. Ons wekelijkse middagje sporten zat er weer op. We waren druk aan het praten tot Laura aan mij vroeg of ik de nieuwe VT-wonen al had gelezen. We hadden het eerst over simpele dingen. Zoals: ‘Ik houd persoonlijk meer van banken met kussens, dat straalt warmte uit,’ of: ‘Ik laminaat op de vloer is praktischer, vind ik. Vloerbedekking is zo’n gedoe!’ Maar al snel sprong het gesprek van de hak op de tak en kwam Laura op het idee om samen te gaan wonen. We waren helemaal enthousiast met het idee thuis gekomen. Ook mijn ouders vonden het een goed plan. Femke, mijn zusje, had er in het begin wel moeite mee. Maar toen ze hoorde dat ze mijn kamer zou krijgen maakte het haar, opeens, allemaal niet meer uit. Na een half jaartje was het dus zover: we gingen verhuizen. Het voelde zo vrij om niet meer van je ouders afhankelijk te zijn. Het was super gezellig, met Laura in een appartement. Ruw word ik uit mijn gedachten gerukt. De bel! Snel zet ik de douche uit, schiet in een trui en een joggingbroek en loop richting de voordeur. Wie zou er zo vroeg voor de deur staan?

Het is trouwens leuk om te weten dat er mensen mijn verhaal lezen! Oh, en als er spellingsfouten in staan moeten jullie het maar gewoon zeggen, ik ben niet zo’n kei in grammatica :wink:

Up! Misschien iemand nog tips, kritiek of iets anders? :open_mouth:

volgens mij geen spellingsfouten hoor. :slightly_smiling_face:
en ik zou zeggen, doorgaan!
kan een leuk verhaal worden. :'D

Oke, thanks! Ik zal over vijf minuutjes het volgende stukje plaatsen!

Hier is het volgende stukje!

De postbode. De buren waren niet thuis, of ik een pakketje aan ze wilde afgeven. Natuurlijk wilde ik dat. Ik probeerde een fatsoenlijke glimlach te creëren, wat me volgens mij, totaal niet lukte. Ik sjok naar de woonkamer en laat me op de bank vallen. Normaal doet zo’n vroege ochtendwandeling me goed, maar vandaag voel ik me er alleen nog maar ongelukkiger door. Sinds Laura er niet meer is voel ik me bijna alleen nog maar ongelukkig. ‘Het moet wel iets heel bijzonders zijn, wil Evie weer kunnen lachen.’ Dat hoorde ik mijn moeder, op Femkes zestiende verjaardag, zachtjes tegen mijn vader zeggen. Ze hadden niet door dat ik net de keuken binnenkwam. Ze heeft ook gelijk, spreek ik mezelf bestraffend toe. Doe nu eens iets met je leven, maak plezier! Dat Laura overleden is hoeft toch niet te betekenen dat jij je leven daardoor laat verpesten? Mijn gedachten vliegen terug naar de dag dat ik hoorde dat Laura een ongeluk had gehad. Het was een koude, natte dag. Zeséntwintig oktober. Die datum staat in mijn geheugen gegrift. Het was een normale dag, tenminste, dat leek het. We hadden allebei een dagje vrij, aangezien we dezelfde studie volgden. Laura was vroeg haar bed uitgegaan, ze was overigens altijd vroeg op. In tegenstelling tot mij, ik bleef juist liggen totdat Laura me zelf wakker kwam maken. Deze dag kwam ze dat opmerkelijk vroeg. Ze had warme bolletjes voor me meegenomen, omdat ze wist dat ik daar dol op was. We hadden afgesproken om daarna te gaan shoppen. Het was erg gezellig geweest. Bij de V&D hadden we wat gegeten en wat drinken besteld. Toen we uitgeput van het shoppen - we hadden ons voorgenomen dat nooit meer op hakken te doen - thuis kwamen vertelde Laura dat ze nog even naar haar ouders ging. Prima, vond ik. We hadden afgesproken elkaar vrij te laten in de keuzes die we maakten. ‘Tot vanavond,’ hoorde ik haar nog zeggen. Sindsdien heb ik Laura’s zachte, lieve stem nooit meer gehoord. Laura had een ongeluk gehad, ze was op slag dood. Weet je, het voelt heel vreemd. Iemand die dichtbij je leeft, waarvan je zoveel houdt dat je je leven ervoor zou geven, weg. Foetsie. En ze komt nooit meer terug. Het is alsof ik een deel van mezelf heb weggegeven. Ach, als Laura maar terug kon komen… Na al mijn gepieker valt mijn oog op een boek. Onder de stoel kan je een stukje zien. Er hangen bladen uit, ze zitten los. Ik sta op, uit nieuwsgierigheid, en pak het boek onder de bank vandaan. ‘My dairy’, staat er in sierlijke letters op. Mijn ogen worden steeds groter, van wie is dit? Waarom ligt dit hier? Met een langzame beweging sla ik het dagboek open.

Zucht, wat heb ik toch met dubbelposts? '-.-

Reacties? :open_mouth:

Reacties? :open_mouth:

Erg leuk, verder schrijven?

Dankje ik zal zo snel mogelijk weer een stukje plaatsen!

yay (:

Hier issie (:

Het eerste wat ik zie is een handschrift. Een handschrift dat ik razendsnel herken: Laura’s handschrift! In grote ‘krulletters’ staat er aan de binnenkant van de kaft Laura Verbruggen geschreven. Wat? Laura’s dagboek? Ik sla de eerste bladzijde om.

Lief dagboek.
Nieuwe kansen betekent voor mij een nieuw dagboek. Voor mijn gevoel heb ik zojuist een deel van mijn leven afgesloten. Nu begint er een nieuw leven voor me! Ik ga samenwonene met Evie! Ik heb er nu al zin in. M’n ouders vinden het goed, en papa heeft zelfs aangeboden een muurschildering voor ons te maken (aangezien hij schilder is kan hij dat klusje makkelijk voor ons klaren!).

Even stop ik met lezen. Kan dit wel? Het is raar, maar ik voel me een indringer. Ondanks dat lees ik toch door, waarschijnlijk kan ik de verleiding niet weerstaan.

Ik zal zo even op internet kijken of er nog appartementen te koop zijn, eventueel te huur. Het liefst ga ik naar Utrecht, lekker centraal. Ook gehoord dat je daar goed kan shoppen, en laat dat nou net mijn favoriete hobby zijn! Het liefst heb ik een appartement met veel ramen, een mooie lichte ruimte. Een grote keuken zou handig zijn. Dat moet gewoon! Ik moet toch gebruik kunnen maken van die kookcursus?! Oh, het lijkt geen lang stukje te worden de eerste keer. Evie staat zwaaiend voor het raam. Ze heeft de VT-wonen waar ze het op de fiets over had in haar hand.
Dag lief dagboek! Een dikke zoen van Laura.

Wat? Heeft Laura alles was we hier hebben beleefd opgeschreven? Ik pak de bladen stevig vast en laat ze door mijn vingers glijden. Dan sla ik de bladzijde om.

Lief dagboek.
We zijn verhuisd! Naar hartje Utrecht! Ik had mezelf voorgenomen niet je te schrijven totdat we eindelijk zouden vertrekken, en dat is me wel degelijk gelukt. Tenminste, niet in dit dagboek. Mijn oude dagboek is nu weer een paar volgeschreven bladen rijker. Het is hier heerlijk! De rust (in hoeverre je het rust kunt noemen dat er telkens een paar opgevoerde brommers voorbij rijden), de stilte in huis. Evie is even naar de supermarkt, zij was degene die voor vanavond het eten zou verzorgen. Voor vanavond zijn onze vrienden uitgenodigd. Een soort ‘house warming party’, of hoe het anders ook mag heten. Het word heel gezellig, we hebben Anouk ook gevraagt, onze oude basissschoolvriendin. En Bas, van de middelbare school! En nog een paar andere vrienden. Het is ook zo gezellig met Evie. Ze vult me aan, ze weet het ook altijd als er iets met me is. Evie, ik houd van je! Nu, moet ik gaan, dagboek. Evie vraagt of ik pasta met haar wil klaarmaken. Knuffel van Lau.

Afwezig staar ik naar de laatste bladzijde. ‘Ik houd ook van jou,’ probeer ik te zeggen, maar enkel mijn lippen bewegen. Een traan rolt langs mijn wang, en valt op het dagboek. De inkt vermengt zich met mijn traan en er ontstaat een zwarte vlek. ‘Ik houd ook van jou, Laura,’ fluister ik.