Verhaal over May .

Ik wou net boodschappen doen en deed de duer open. Toen zag ik Eva daar ineens staan, haar ogen spoten vuur. Ik schrok. Wat doet zij nou hier? ‘Wat is er, Eef?’ Vroeg ik. ‘Wat er is? Jij! Ik haat je!’ Ik sperde mijn ogen wijd open. ‘Maar, wat heb ik dan gedaan,’ vroeg ik. We keken elkaar aan en ik wist het zeker, er was iets goed mis. Ik wou Eef vragen wat er aan de hand was, maar ze glipte snel weg. Ik rende haar achterna en realiseerde me opeens dat ik boodschappen vast had. Ik word getikt op mijn rug en draai me met een ruk om. Daar stond een lange grote man. ‘Zo dame, is het stelen leuk?’ Gromde hij. ‘Nee, maar meneer, ik wou helemaal niet stelen,’ ik probeerde rustig naar dr kassa te lopen maar de man hield me tegen. ‘Wat was jij aan het doen dan?’ Bromde hij. ‘Ik wou mijn vriendin achterna rennen, maar toen realiseerde ik me dat ik de boodschappen nog vast had. Hij keek me bedenkelijk aan maar liet me toen toch gaan. Ik betaalde de boodschappen, rende naar huis en zette de boodschappen op tafel. Ik zag ineens dat Eva op de bank naar me zat te kijken. ‘Wat doe jij hier?’ ’ Precies doen wat jij afgelopen donderdag gedaan had.’ ‘Maar wat dan?’ Ik keek Eva aan maar voelde niet die klik die we altijd hadden gehad. ‘Eef, wat is er toch?’ Zonder wat te zeggen liep ze weg. Alweer. Wat is er toch en waarom herinner ik me niks meer van de afgelopen week.

Nog eeen stukje :wink:

Mam?’ Ik schreeuwde. ‘Ja, lieverd?’ Mam kwam de trap afgelopen. ‘Weet jij wat ik afgelopen donderdag gedaan heb?’ Ik keek haar vragend aan. ‘Ja, je ging naar een feestje met Eva, hoezo?’ ‘Zomaar door de weeks?’ Vroeg ik. ‘Nee, het was vakantie, gekkie. Voorjaarsvakantie,’ mam lachte. Vakantie? Hebben we vakantie gehad? Het word steeds gekker. Ik liep met mijn handen over mijn hoofd. Vakantie, feestje? ‘Wat is er lieverd, je vond het toch zo’n leuke vakantie.’ Ik zuchtte. Mam kon beter niet weten dat ik er niks meer vanaf weet. Ze zal me wel als gek verklaren. Ik besloot om even bij Eva langs te gaan en te vragen wat er gebeurd is. Maar daar eenmaal aangekomen werd ik niet zo hartelijk door haar moeder ontvangen. Voordat ik iets kon zeggen, gaf ze me iets. Iets wat heel belangrijk voor ons was. Nee, is! Ze gaf haar kettinkje terug, ons vriendschap kettinkje wat we al jaren hadden. ‘Eef, wat doe je?’ 'Ik goed dit armbandje niet meer en jou hoef ik ook niet meer. Je bent mijn vriendin niet meer! Met grote ogen keek ik Eva aan. Ik rende weg en pakte mijn fiets. Ik had zijn om voor een trein te rijden, want wat heeft het leven nu voor zin nu ik Eva niet meer als vriend heb?

Hier en daar wat schoonheidsfoutjes, lees het voordat je het post nog eens goed door. Ik weet niet hoe oud datt meisje is maar wel een beetje raar dat ze zelfmoord wil plegen…

Ik dacht diep na. Denk denk, wat heb ik donderdag gedaan? Wat heb ik in de vakantie gedaan? En hoe komt het dat ik er niks meer van weet? De volgende dag op school ging ik op mijn vaste plekje naast Eva zitten maar die pakte haar spullen en liep gelijk weer weg. Tijdens de les gaf ik Eva een brief. Ze zag hem, pakte hem op, verscheurde hem en gooide hem in de prullenbak. Ik besloot om na school even bij haar huis te gaan kijken. Toen school eindelijk voorbij was, fietse ik langzaam naar Eva’s huis. Ik zag dat ze op haar kamer huiswerk aan het maken was, of in ieder geval, ze was aan het schrijven. Ze deedhet licht uit en ik hoorde een deur. Ik fietste razendsnel naar huis. Eenmaal thuis aangekomen zag ik Eva een brief in onze brievenbus leggen. Daarna liep ze weg. Toen ze uit he zicht was rende ik naar de brievenbus en pakte de brief. Ik liep naar binnen, ging op de bank zitten en begon te lezen.

Voor May.
Je weet dus niks meer van donderdag.
Nou, ik zal je vertellen hoe stom je was.

‘Kom je nou, May?’ Ik wachtte tot May naar beneden kwam. Dat eeuwige gedoe van haar ook altijd. Ik heb geen idee wat ze aan het doen is, maar ja. May liep naar beneden, perfect gekleed en opgemaakt. Op het feestje zat May veel te drinken. We zater lekker te kletsen toen Terra bitchy kwam doen. ‘Rot toch op, man!’ Ik irriteer me altijd aan haar. ‘Ach, Eva, moet je nou altijd zo lief doen?’ Ze lachte en Gerrie, Esther en Ellie die bij haar stonden lachten mee. Tot mijn verbazing lachte May ook. May ging met Gerrie, Esther, Terra en Ellie kletsen en ik liep naar wat andere meisjes. Ik liep naar May toe om weer samen te gaan kletsen, maar ik schrok me dood wat de op dat moment naar mij deden. De meisjes begonnen hun eerste naam letters op te noemen. ‘G’ ‘E’ ‘T’ ‘M’ ‘E’ zeiden ze met z’n allen. Toen lachten ze allemaal. May duwde me aan de kant en ze liep weg met Terra, Ellie, Esther en Gerrie achter zich aan. Toen ging zo op het podium staan en riep: ‘Iedereen kijk naar Eva!’ Alle ogen waren nu op mij gericht. ‘Zie je dat lelijke gezicht van d’r? Is je haar neus al eens opgevallen? En moet je horen: ze heeft GEZOEND met haar broer!’ Iedereen staarde me aan en ze begomnen stuk voor stuk te lachen. Ik kon mijn oren en ogen niet geloven. Ze heeft mijn diepste geheim dat ik haar heb toevertrouwd aan de hele school verteld! Ik kon wel in tranen uitbarsten, maar tegelijkertijd barstte ik van woede. Ik fietste naar huis. Tenminste, dat wou ik. Ik werd achtervolgd. Door wie, kon ik niet zien. Ik kwam thuis aan, en mam was er nog niet. Er werd aangebeld en ik deed de deur open. Daar stonden May, Gerrie, Ellie, Esther en Terra. Ik wou de deur dicht doen maar May glipte nog net naar binnen. Ze had Mike, dat rokende kind uit de klas ook meegenomen. Terra, Ellie, Esther en Gerrie zaten door een raam te kijken. May fluisterde iets in Mike’s oor en hij kwam op me afgelopen. ‘Ik wil graag je broer zijn,’ zei hij, terwijl hij me ging zoenen. Ik vond het hartstikke goor en probeerde te stoppen, maar Mike hield me stevig vast. Alsof het nog niet erg genoeg was, knoopte hij mijn bloesje los. Het lukte me nog net om even te stoppen me zoenen en ik gilde: ‘HEEELP!’ Terra seinde naar May dat buren wouden kijken. May zei tegen Mike dat hij moest stoppen en ze renden met z’n allen weg. Ik zag Terra nog iets raars aan May geven. Toen kwam mijn moeder thuis en ik vertelde haar alles.

Zie je, wijf? Nu weet je hoe stom je bent geweest.
Ik weet nu trouwens ook wat het was wat Terra aan jou gaf. Een vegeet-ding. Druggs.
Eva.

Ik staarde nar de brief. Ik kon het niet geloven. Was ik zó stom geweest? Ik las de brief
nog eens. Het viel me ineens op dat er nog paar zinnen onderaan stonden. Ik las ze.

PS. Kom langs ik moet wat aan je vragen.

Ik dacht na, drugs? Ik? Ik pakte mijn fiets. Ik moet meer te weten te komen. Ik fietste het padje in. Wat als het nooit meer goed tussen Eefje en mij komt. Dan vergeef ik het mezelf nooit meer. Nooit meer! Verzekerd van mijn besluiten fietste ik naar Eef. Ze stond al op me te wachten. ‘Eef!’ Ik rende naar haar toe. Op het moment dat ik haar wou omhelzen, deed ze een stap achteruit. ‘Ik heb je hier niet uitgenodigd om het goed te maken hoor. Ik wil vragen, waarom je het gedaan hebt.’ ‘Dat weet ik zelf ook niet Eef.’ Ze deed weer een stap naar achter. ‘Weet je niet hoe je me vernederd hebt? Je stond er zelfs bij toe Mike me zoende! En je kunt niet eens even sorry zeggen?’ Met een open mond keek ik haar aan, ik wist even niet wat ik moest zeggen. Het leek me al duidelijk dat fit nooit meer goed ging komen, ik draaide me om en liep in de richting van mijn fiets. Thuis zat ik maar aan mijn bureau, het leek alsof mijn bloed niet meer door mijn hersens stroomde. Alsof voor mijn ogen de wereld instorte. Alles leek mis te gaan. Ik ben mijn vriendin kwijt, ik heb drugs gebruikt. Het leek allemaal even onrealistisch. Er werd op mijn deur geklopt. ‘Binnen.’ Het was mijn broertje. ‘Zullen we voetballen?’ Ik keek hem in zijn kleine oogjes aan en mijn hart smelte al meteen. Ik greep hem bij de hand en liep samen met hem naar buiten. Ik had net een goal gemaakt toen ik Terra bij de hoek van de srraat zag. Ze wenkte me. Ik liep naar Terra toe. Ik was er helemaal niet bewust van dat mijn broertje achter me liep. Hij liep een stuk achter me en toen ik me omdraaide om te kijken wie er achter me liep was ik net te laat om te zeggen dat er een auto aankwam. Hij kwam eronder, ik kan het me nog steeds niet vergeven. Nu ook niet een week later. Het gaat wat beter met hem. Hij heeft wel een gebroken been. Met mij niet, Eva wil nog steeds niet met me praten, mijn moeder negeert me en ik mag Luc niet meer zien. Opeens stijgt er wat moed naar mijn hoofd. Ik moet nog 1 keer naar Eva gaan. De laatste keer, daarna kan ik het afsluiten. Met goede moed stap ik de fiets op. Op weg naar Eva. Ik stapte op mijn fiets en reed naar Eva. Ik belde aan en haar moeder deed open. Door een gleufje zag ik Eva met Zac, mijn vriendje. Ze zoenden. Ik gilde en rende naar ze toe. ‘Eva!’ Eva keek op. Ze schrok. Zac ook. Zac liet Eva los, pakte zijn tas en rende weg. Hij stapte op zijn fiets en reed naar huis. Ik staarde Eva aan met open mond. ‘May, het is niet wat je denkt, ik…’ Ze stopte. ‘Laat maar. Ik snap het. We staan gelijk. Ik deed iets bij jou en nu doe jij iets bij mij.’ Ik keek haar recht in haar ogen aan. ‘Maar dat geldt niet voor Zac,’ ik glimlachte geheimzinnig. ‘O, wil je, echt?’ Stotterde Eva. ‘Ja,’ zei ik. ‘Is alles nu weer goed?’ Vroeg ik, voor de zekerheid. Eva glimlachte ook. ‘Ja,’ zei ze. We keken elkaar aan en knikten. We renden naar onze fietsen en fietsten naar Zacs huis. ‘He Eva…’ Fluisterde ik. We gingen in overleg. ‘Ja,’ zeiden we beide tegelijk, toen we klaar waren. Eindelijk kwam Zac naar buiten. We zaten op zijn dak. ‘Nu!’ Fluisterde ik naar Eva. Eva begon te filmen. Zac liep naar buiten. ‘AAAAAAHH! VLUCHT!’ Schreeuwde ik. Zac schrok, keek om en rende weg. Hij bonsde keihard tegen een boom op waar een emmer met melk op stond. De hele emmer melk goot over hem heen. Hij werd duizelig en bonsde nog eens tegen de boom op, waardoor een emmer met veren ook over zich heen viel. We sprongen van het dak af en zoomden in op Zacs gezicht. Toen renden we weg. We pakte onze fiets en reden naar Terra’s huis. Daar was de hele club bij elkaar. We wouden ook een grap met hun uithalen, van wat ze hebben gedaan. Opeens hoorden we wat ze zeiden. Het was niet veel goeds.

Beetje onrealistisch…

Het maakt niet uit wat voor verhaal je maakt ,
Ik maak een fictie verhaal .

Je kunt het zelf niet eens zeggen!

Trollen enzo

Lol, dat je dat zelf niet door hebt…

Nee, ik heb het niet helemaal gelezen.

Als je het verhaal leest weet je dat het onrealistisch is…

Niet alle verhalen hoeven realistisch te zijn. Dat is nou het leuke er van!

Dit is te onrealistisch, dat het niet leuk is om te lezen :slightly_smiling_face: