[Verhaal] Op zoek naar de weg

Hallo Allemaal,
Dit is mijn eerste verhaal, ik ben pas net begonnen met verhalen schrijven.
Ik kan het nog niet zo goed. Daarom vroeg ik me af of jullie mij misschien tips kunnen geven!

Ik was anders dan iedereen. Iedereen was anders dan mij.

Ik zat in de auto. Papa was de laatste dingen aan het inpakken en mama zwaaide ons uit. Ik keek naar mama’s natte ogen. Het was pijnlijk om te zien hoeveel verdriet ze had. Om eigenlijk mezelf te troosten gooide ik mijn arm om mijn zusje heen. Ze glimlachte naar me. Papa was uiteindelijk ook in de auto gekomen. Met mijn zusje zwaaide ik mama uit. Papa zou mama nooit meer uitzwaaien. Ze waren gescheiden. Pas net. Papa startte de auto. We reden eerst naar schiphol, daarna namen we de vlucht naar China. Ik zou er 4 weken blijven. Met een onrustig gevoel zat ik in de auto. Eigenlijk had ik echt geen zin in de vakantie. China geweldig! Geen enkel woord wat ik ken, ik kan niks lezen. En wat kun je in hemelsnaam in China doen? ‘Pap,’ roepte ik plots uit. ‘Ik wil niet mee, mama moet ook gewoon meegaan. Je bent nu de chagrijnigigste man die ik ken, en daar moet ik mee naar China?’ Papa leek geschrokken van mijn woorden. Hij scheldde me uit. Ik wist niet wat ik meemaakte. Met grote ogen keek mijn zusje me aan. Ik bleef stil zitten. Ik werd een beetje bang voor pap. We reden een eindje verder, totdat pap de auto stil zette.‘Nou Claire, wegwezen dan.’ Hij deed de autodeur open en maakte een gebaar dat ik nu de auto uit moest gaan. Met trillende benen zette ik mij voort. Mijn zusje keek door het raam naar me, maar het enige wat ik kon doen is haar uitzwaaien. Ik liep naar de overkant van de straat. Ik wiegde me een weg door de bomen die daar stonden en ging bij een boom zitten. Ik ben ieder geval niet meer met hem op vakantie. Die woorden troosten me een beetje. Maar ik had absoluut niet opgelet tijdens de autorit, ik kon overal zijn, maar waar was thuis? Ik ging weer staan en liep rechtdoor. Hoe zou mijn zusje zich voelen? Met grote stappen liep ik, maar ik had geen idee waar ik moest zijn. Plots had ik een idee, ik bel mam! Ik graaide in mijn zakken en had gauw mijn mobiele telefoon in handen. Ik drukte het nummer van mijn moeder in. Ik wachtte mama moest echt opnemen! ‘Hallo, met Cora.’ ‘Mam, ik ben het Claire.’ ‘O hoi Claire, ik heb met je vader afgesproken dat we even 4 weken geen contact hebben. Dat is het beste. Doei.’ Zonder dat ik iets kon zeggen. brak mama de verbinding af. Ik besloot niemand anders te bellen. Mijn mobiel had namelijk nog maar 1 streepje. Ik keek naar voren, deze eindeloze weg zou mij een hele dag kosten. Ik ging weer zitten, moe van alles. Ik had bedenkingen, we hadden de hele tijd op de snelweg gereden. Had pap misschien expres omgereden?

Leuk verhaal! :slightly_smiling_face:
Wel een klein tipje: Je hebt soms wel spelfouten, zoals riepte ipv roep.
Maar je hebt wel talent! :slightly_smiling_face:

En schrijf verder :slightly_smiling_face:

Leuk ben benieuwd hoe het met dur gaat.

Als hij dat zou doen. Ik kon hem wel om de nek vliegen. Mijn voeten deden pijn. Ik had blaren. Dat ik zo snel blaren kon krijgen was onmogelijk. Ergens in de verte kwam een vrouw aanlopen. Ik probeerde haar aandacht te trekken. ‘Mevrouw!!! Kunt u mij helpen?’ Ik rende naar de vrouw toe. ‘Ach gek kind, ik jou helpen, je lijkt wel een trieste hond.’ De mevrouw zwaaide haar tasje tegen mijn gezicht en liet me achter. Ik had een pijnlijke wang van dat mens gekregen. Hoe kan iemand zo onaardig zijn?

Mooi snel verde!!

Verder!! :33

Komt er nog wat?