(verhaal)Ontvoert door je beste vriendin

De regen kletterd hard tegen onze gezichten. Maar het enige wat we kunnen doen is lachen. “EUJ Lisa!” schreeuwd Lois. (mijn beste vriendin) “Hier om de hoek is mijn huis al!” Ik kijk vooruit. “Ja ik zie het!” roep ik terug. Ik zet haar bij haar huis af. “Veel succes in die regen hé!” zegt Lois. Ik zeg niets. “wil je anders mee naar binnen tot de bui is opgehouden?” vraagt Lois. “Nee hoeft niet jij moet ook eten.” geef ik als antwoord. “Is niet erg, Ik maak zelf Pizza!” zegt ze. Ik glimlach en stap af. “zet je fiets maar hiervoor.” zegt Lois nog. Ik maak mijn fiets vast en loop naar binnen.

“alleen thuis?” vraag ik. “Jah, eet je mee?” vraagt ze. “Is goed. kan ik mijn moeder dan bellen?” vraag ik.

“ik weet niet of jij dat kan.” zegt ze. Ik kijk haar aan. “Daar ligt ie” zegt ze en ze wijst naar de tafel.

“hey Mam, mag ik bij Lois eten?” vraag ik. “Bij Lois? ik weet niet of dat zo verstandig is, Ze is vast weer alleen thuis hé?” zegt mijn moeder. “maar Mam het is echt niet zo erg hoor! we gaan zelf pizza’s maken en ik maak het heel gezellig. Ik ben ong 8 uur thuis Doeg!” Ik hang op. Pff altijd die rare vragen en dingen, Ik word er ziek van. “En?” vraagt Lois. “Yep” antwoord ik. “Yes gezellig!” hoor ik vanuit de keuken. Ik grinnik, Altijd die blije kop en stem van haar. Ik loop glimlachend naar de keuken. “heb je Salami?” vraag ik. “Salami monsteer” Lois komt met 3 plakken salami op me aflopen. “WAAAH!” zeg ik.

Een tijdje later zitten we aan tafel en smullen we van onze pizza’s. “Hmmm… Lekker!” roept Lois uit. Ik kijk uit het raam. “Het begint al donker te worden” zeg ik terug. Lois knikt. “Weetje,… Je kent die 3 jongens wel hé?” vraagt ze. “Welke bedoel je?” vraag ik. “Uhm, die 3 jongens die vorige week bij mij thuis waren toen jij ook kwam” zegt ze. “OOh die, wat is daar mee?” vraag ik. Ik ben echt doodsbang voor die jongens denk ik in mezelf. “die wouden je graag zien!” antwoord ze. Ik verstijf. “Morgen komen ze hierheen, Kom je dan ook?” vraagt ze. Ik zeg niets. “Haloow?” roept ze nog eens. “Uh, nee liever niet” antwoord ik. “Waarom niet?” vraagt ze.

“Gewoon liever niet Oke?” zeg ik. “ze zijn heel lief en knap hoor! kom op doe niet zo kinderachtig!” roept ze uit. “Nee is Nee Lois!” zeg ik. Ik loop weg en pak mijn jas. “Pff Ga je nu, Wacht ik weet het al Je bent bang voor ze!” zegt ze nog na. Ik zeg niets en loop naar buiten. En in een minuut en dan zit ik op de fiets opweg naar huis. Waarom doet je opeens zo? Ze is nooit zo geweest. Ik ken haar al vanaf mijn 2de en sinds ze die jongens kent, Doet ze erg vreemd.

“wat ben je vroeg thuis” vraagt mijn moeder als ik thuis kom. “Lois deed een beetje raar…” antwoord ik. “Ik dacht al dat het niet op rolletjes liep daar.” zegt ze. “Ben boven!” roep ik naar beneden als ik al halvewegen ben

De volgende dag op school zie ik Lois nergens. Ze is vast ergens bij die rare jongens…

Als ik uit ben ren ik zo snel mogelijk naar de fietsen- stalling om te kijken of ik Lois zie. “Hey Lisa!” roept Lois achter mij. Ik draai me om. “hey uhh, sorry van gisteren” zeg ik. “Ja ook van mij… Samen fietsen?” vraagt ze. “Oke” antwoord ik.

We fietsen rustig en stil langs het park. “waar was je in de les eigenlijk?” vraag ik. “O, nergens” antwoord ze. De stilte slaat weer toe. Tot opeens Lois mij een hele harde duw geen in mijn zij.

Ik flikker keihard op de grond. “AUW WAT DOE JE!?” schreeuw ik. Ze loopt een eindje weg en komt dan terug met een groepje jongens. Het zal toch niet…

Ik probeer weg te krabbelen maar ik ben veel te laat. Een van de jongens heeft mij vast. “Gehoorzaam en loop mee, één kreet en je gaat eraan” fluisterd hij in mijn oor. Ik knik en loop mee. Ik kijk Lois aan. Ze geeft een vage blik van ‘Eigen schuld’.

We komen aan bij een oud verlaten huis. Ze duwen me een vage kamer in en laten me daar uren lang zitten…

Het is pikkedonker. Mijn handen doen pijn van het scherpe touw om mijn polsen. Ik hoor kille voetstappen. Ik houd mijn adem in. De deur gaat open en er staat een vreemde man voor mijn neus. “ROT OP!” schreeuw ik. Maar de man komt steeds dichterbij. “AAAAH” schreeuw ik, maar het is al te laat…

Je moet even kijken naar hoofdletters en leestekens en dat soort dingen. Enne, het is ontvoerd, met een d dus :’)

Beetje geschreven alsof het je dagboek is ofzo.

Je interpunctie (de punten en komma’s etc.) klopt niet helemaal, en je weet ook niet echt wanneer je nou een hoofdletter moet gebruiken. Daarnaast gaat het best snel.

Succes met verder schrijven, en doe wat met de kritiek!

Ontvoerd, klettert, schreeuwt en ga zo maar door.
Way too many spellingsfouten… Moet je goed op letten hoor!

verder

Vind het niet echt goed geschreven. Je moet letten op de hoofdletters, spelling en interpunctie. Ik vind zelf het verhaal ook te snel gaan.