verhaal onmogelijk (opdracht voor school)

Hallo!
Ik heb laatst op school een opdracht gekregen om een verhaal te schrijven over een onmogelijke relatie. Ik heb het verhaal gemaakt met 3 vriendinnen(we hebben allemaal een stuk geschreven), en wij willen graag ff jullie mening weten! :wink: Er zitten zegmaar wel wat ‘dramatische’ stukjes in maar dat hoorde bij de opdracht.

Onmogelijk?

Bejing, september 2009. ’s Ochtends wordt de stad wakker, auto’s razen en mensen haasten. ’s Avonds gaan haar lichten uit en breekt de nacht aan. Mensen bereiden zich voor op morgen. Zo ook Lilly. Ze staat voor haar spiegel, haar jurk voor morgen aan. Stil is het, doodstil. Niemand hoeft haar zo te zien, niemand hoeft te weten hoe bang ze is. Morgen, morgen… ze kan nergens anders meer aan denken. Ze weet dat het moet, het is de cultuur, het land. Elk meisje van haar leeftijd moet trouwen, ze zal er toch niet aan ontkomen. Ze heeft hem, Chong, pas 1 keer gezien. 45 jaar schelen ze, hij een rijke zakenman, zij een arme scholiere. Geld, daar gaat het allemaal om. Altijd, vanaf haar geboorte tot haar dood, en ze weet het. Ze moet haar ouders helpen. Morgen gaat het gebeuren, hoe moeilijk het zal zijn, het moet. Dit is China, en ze houdt van China. Desnoods doet ze het voor haar land.

Klaar is ze ermee. Nooit meer hoeft ze hem te zien, nooit. De bruiloft was vreselijk, de huwelijksnacht een hel. Ze weet dat het niet werkt, en het zal ook nooit gaan werken. Nu zit ze hier, alleen, in een leeg, groot huis, wachtend op haar man die thuis zal komen. Als het woord man haar gedachten passeert houdt ze het niet meer. Kotsend rent ze naar de wc. Dit wil ze niet. Dit is haar thuis niet.

Lilly wordt wakker en moet opnieuw wennen aan de situatie. Zij, als zestienjarige, met een man van 61 in één bed. Dit kan niet. Vandaag, zaterdag, is Chong vrij en verwacht hij dat Lilly hem ontbijt brengt, maar vandaag heeft Lilly daar geen zin in. Ze blijft in bed liggen en als Chong haar vraagt om het ontbijt te komen brengen reageert ze niet. Hoe kun je voor iemand zorgen waar je niet eens van houdt? Lilly negeert hem en hij wordt boos. Ze kan zijn eerste klap ontwijken, maar een paar seconden later voelt ze toch een vuist in haar maag. Ze blijft stil op bed liggen en hoort Chong schelden. Als ze er zeker van is dat Chong het huis verlaten heeft komt ze uit bed om iets te eten. Ze loopt naar de keuken en na een een tijd stapt ze haar bed weer in. Binnen 1 minuut slaapt ze.

Lilly zit alleen op de slaapkamer. Ze voelt zich verlaten, niemand begrijpt haar. Vanmorgen had Lilly moeite om op te staan. Zoals gewoonlijk was Chong vroeg vertrokken naar zijn werk, en ze zag geen reden om het licht aan te doen. Terwijl ze in bed ligt besluit ze dat er iets moet gebeuren. Ze besluit om bij haar moeder langs te gaan, naar thuis. Als Lilly binnenkomt wordt ze hartelijk begroet en krijgt wat te eten, het enige wat er in huis is. Zij is nou eenmaal de persoon die het geld binnenhaalt. ‘Mam, ik wil je even spreken, onder vier ogen als het kan’, zegt Lilly opgelucht, blij dat het eruit is. ‘Mama, Chong heeft me geslagen. Ik wil weg, weg van daar, ik voel me niet thuis. Nooit eens een goed gesprek, nooit eens een blik die mij vertelt dat hij om mee geeft. Ik ben bang, hoe kan ik zo leven?’ Haar moeder kijkt haar betekenisvol aan. ‘Je weet hoe ik hierover denk. Denk aan de eer van de familie, die is in gevaar. Lilly, luister, het was vast een speels tikje. Het kwam gewoon wat harder aan dan bedoeld. Het komt goed.’ Maar zo voelt het niet. Morgen gaat ze weg, zoeken naar een nieuw thuis. Chong begrijpt de verschillen tussen hun gewoon niet.

Lilly loopt naar de uitgang van British Airlines. Ze is opgelucht dat ze de vlucht heeft overleefd. Dat klinkt misschien raar, maar als je nog nooit hebt gevlogen is het best een enge ervaring. Tegelijkertijd voelt ze ook de angst voor de toekomst, en vooral de angst voor Chong. Ze haat hem, ze háát hem. Als ze aan hem denkt wordt ze boos. Maar haar angst voor hem is veel groter dan de boosheid. De keren dat hij haar sloeg… hoe vaak zal het geweest zijn? Vaak, te vaak. Maar nu is ze hier, hier moet ze zijn en hier moet ze blijven. Als ze buiten staat kijkt ze omhoog. Het is grijs, en veel kouder dan thuis. Nee, dan haar vroegere thuis. Ze raapt al haar moed bij elkaar en vraagt in haar beste Engels een taxi die haar naar een goed en goedkoop hotel zal brengen. Het gebouw waar ze aankomen is veel te klein voor een hotel, in Bejing is alles groter. Binnen is het rustig. Ze loopt naar de balie, waar een vriendelijke vrouw haar uitlegt waar ze moet zijn. Ze loopt naar boven, kamer 58. Ze doet de deur open, en ziet een man van ongeveer 25 op het bed zitten.

Lilly zit aan de keukentafel. Niet van het hotel, nee, van Marc. Hij is zo lief voor haar. Vanaf het moment dat ze de hotelkamer binnenstapte wist ze dat het goed zat. Toch vindt ze het moeilijk om hem geheel te vertrouwen. Ze droomt dat hij haar slaat, elke nacht. Lilly weet dat de wonden die Chong heeft gemaakt nooit geheel zullen verdwijnen. Ze zullen altijd blijven bestaan, als littekens op haar huid.

Tips zijn trouwens meer dan welkom! :stuck_out_tongue:

xx

Ik heb het niet gelezen(A)
Maar wat wel heel erg opvalt is dat de laatste 4 alinea’s allemaal beginnen met Lilly…

Ik vind het droog geschreven. Ik leef niet mee met Lilly en het gaat wel errug snel en makkelijk allemaal.

Ik ben benieuwd naar wat meer informatie over Lilly, ze is niet mysterieus (zoals misschien de bedoeling?) maar zoals eerder gezegt weet je te weinig om met haar mee te leven.
En waarom deelt ze een hotelkamer met een man van 25 ? Is dat die Marc waar het later om gaat? En hoe komt ze bij hem aan de keukentafel terecht?

Het onderwerp is heel heftig, maar je schrijft niet ‘heftig’ weetje. Vanaf alinea 2 vond ik het een beetje saai worden, je moet dieper op de dingen ingaan en meer informatie geven. Misschien zou het ook beter zijn geweest om in de ik-persoon te schrijven.

ik vind dat van alinea 4 naar 5 wel een hele grote tijdsprong zit, en ik snap niet echt de bedoeling van hoe die man in haar hotelkamer komt???

Bedankt voor de reacties :wink:
We mochten maar een bepaald aantal woorden gebruiken dus daarom zitten er veel tijdsprongen in. Anders zouden we over de limit heen gaan…

maar dan kun je misschien werken met een open einde als je maar bepaald aantal woorden mag gebruiken? Schrijf het wat meer met details, zodat we meer over haar weten en laat het open eindigen, bv dat het eindigt dat ze aankomt in het nieuwe land en geniet van haar vrijheid, EINDe :slightly_smiling_face:

Er gebeurt heel veel in heel weinig tijd.
Bovendien is de schrijfstijl vrij afstandelijk. Het is heel erg ‘en toen gebeurde dit, en toen gebeurde dit, en toen gebeurde dit. En ze voelde dit’ zonder dat je de lezers mee laat voelen.

Verder is het onderwerp goed gekozen, een stuk creatiever dan meestal voor schrijfopdrachten wordt gebruikt. Persoonlijk zou ik alleen zeggen, laat dat Marc personage weg want 1) het is onlogisch 2) het gaat te snel en 3) je lezers geven niet om hem. Laat Lily gewoon haar vrijheid alleen opzoeken en eindig het verhaal met de mogelijkheden die voor haar openliggen. Als je zo snel een eind aan het verhaal breit komt het een beetje… makkelijk over.