[Verhaal] Ongewenst Licht

Hoi allemaal!

Een tijd geleden ben ik begonnen met het schrijven van een verhaal. Ik heb er veel plezier in, dus het schrijven gaat best snel. Nu leek het me leuk om mijn verhaal hier te delen. Het is een eerste versie, dus over de titel en bepaalde aspecten in het verhaal ben ik nog niet zeker. Namen, plaatsen, landen en bepaalde feiten die misschien niet kloppen kunnen nog veranderen. Natuurlijk sta ik open voor (positieve) feedback, dus laat me weten wat je er van vindt!

Dit verhaal beschrijft het leven van Allie Jones. Vanaf haar zevende zit ze op acteerles en wat begon als hobby groeide uit tot een passie. Wanneer ze dertien is mag ze eindelijk audities doen. Inmiddels is ze 21 en heeft ze er acht jaar van audities opzitten. Het resultaat is altijd matig geweest en zoals de meesten is ze nooit doorgebroken. Langzamerhand dringt het tot haar door dat ze misschien een andere weg in moet slaan. Of niet? Na een grote auditie lijkt er toch nog hoop. Ze weet dat het wereldje niet zo perfect is zoals het zich voordoet, maar heeft alles over voor haar grote passie. Dat ze verliefd wordt op iemand waar ze niet verliefd op zou moeten worden, maakt het alleen maar lastiger.

Ik heb al behoorlijk wat woorden geschreven, dus ik ga er vanuit dat het plaatsen van stukjes best snel gaat. Hier het eerste stukje!

1. In alle haast rende ik het toilet bijna voorbij. Toen ik de ruimte binnenstapte voelde ik direct de gespannen sfeer. Het gefluister stopte en tien paar ogen staarden me met een nieuwsgierige blik aan. Ze bekeken me van top tot teen, keken toen weer voor zich en het gefluister zette zich ongestoord voort. Af en toe schoot een paar ogen mijn kant op om me nogmaals te inspecteren en om vervolgens met opgetrokken wenkbrauw weg te kijken. Het toilet was niet groot, waardoor de meisjes dicht op elkaar stonden. Een aantal vochten er om een glimp van zichzelf op te vangen in de veel te kleine spiegels. Ellebogen werden stiekem in elkaars rug gezet en schouders die de ene worsteling naar de andere ondergingen. Er zaten drie meisjes op de grond die zich er waarschijnlijk niet in wilden mengen. Het meisje dat achterin de ruimte op de grond zat, werkte haar mascara bij voor een klein spiegeltje terwijl het meisje dat naast haar was gaan zitten haar lange, blonde haren borstelde. Het derde meisje zat naast de deur en ik keek neer op haar gitzwarte haren. Er hingen twee oordopjes in haar oren waar de muziek luid uitkwam en ze stiftte haar dunne lippen felrood. Het was altijd ontzettend druk wanneer er een auditie plaatsvond en ik wist zeker dat de andere toiletten net zo vol zaten als deze. Tijd om een ander toilet op te zoeken had ik bovendien niet. Net zo min had ik tijd een praatje te maken, wat ik meestal wel deed. Al vroeg ik me na de zoveelste ijzige blik die me werd toegeworpen af of deze meisjes überhaupt wel zin hadden om een gesprek aan te gaan. Snel gooide ik mijn tas op de grond en viste mijn stijltang eruit. Tot mijn opluchting zag ik dat er nog een stopcontact vrij was en deed ik de stekker van de stijltang erin. Ik ging achter de duwende meisjes staan zodat ik nog net een glimp van mezelf in de spiegel kon opvangen en liet de tang door mijn haren glijden.
Mijn vader had me vanmorgen uit bed geroepen omdat een vriend van hem die in de filmindustrie werkte een auditie voor me had kunnen regelen. Dat die auditie in twee uur plaatsvond en ik anderhalf uur moest reizen drong pas tot me door toen ik naar de trein liep en mijn reflectie in de etalages zag. Mijn haar leidde een eigen leven en stond alle kanten op. Gelukkig had ik 's morgens voor de zekerheid een stijltang meegenomen.

Ik haalde de tang vlug door mijn bruine haren in de hoop de pluis en slag eruit te werken. Twee minuten later haalde ik de stekker uit het stopcontact, propte de stijltang in mijn tas en wierp een tevreden blik in de spiegel. Het was niet zo stijl als ik had gehoopt, maar het resultaat voldeed. Voordat ik de deur achter me dicht deed mompelde ik iets dat op een ‘succes’ moest lijken. Geen van de meisjes leek het gehoord te hebben. Of ze wilden het niet horen, wat me na de jaloerse blikken heen en weer het meest aannemelijk leek.

Met witte papieren en zwarte letters stond aangegeven waar ik moest zijn en al snel belandde ik in een rustigere ruimte. Verschillende meisjes zaten op stoelen in een wachtruimte en nadat ik aan de receptioniste had laten weten dat ik er was, nam ik plaats op een van de stoelen. De spanning was om te snijden, waardoor het wachten geen minuten, maar uren leek te duren. Iedereen keek strak voor zich uit en het viel me op dat ze allemaal een tik hadden. De een knipperde nerveus met haar ogen, terwijl de ander haar nagels beet en weer een ander zenuwachtig met haar voet op het tapijt klopte. De deur ging open, er werd een naam geroepen en een meisje stond zenuwachtig op. Vervolgens verdween ze samen met een streng uitziende vrouw in een kamer. Het ene meisje kwam vijf minuten later met een betrokken gezicht tevoorschijn, terwijl het andere meisje wel een kwartier binnen bleef. Veel verwachtte ik niet van deze auditie en dat bespaarde me de zenuwen. Het was voor een grote film die in de bioscoop te zien zou zijn en er zouden bekende actrices auditie voor de rol doen. Dat had ik vaker meegemaakt en dat betekende meestal dat de kans dat je mee mocht doen praktisch nihil was. Terwijl ik wachtte bladerde ik nogmaals door de scène die ik zo moest gaan spelen. Het was een korte scène met de nodige emotie. Dat betekende dat ik mijn gevoel erin kon leggen en dat vond ik fijn. De zenuwen begonnen pas op te spelen toen de wachtkamer leger en leger werd en ik het zoveelste meisje met tranen voorbij had zien komen. Het blonde meisje dat ik in het toilet had gezien kwam met een verbeten gezicht naar buiten. Haar ogen waren rood en de tranen biggelden over haar wangen. Vast haar eerste keer, schoot er door mijn hoofd. Net toen ik op het punt stond nogmaals de scène te herhalen werd mijn naam geroepen.
‘Allie? Allie Jones?’

Nog een stukje :slightly_smiling_face:

Het was mijn beurt. De inmiddels binnengeslopen zenuwen gierden door mijn buik toen ik opstond en het kamertje inliep. Het nerveuze gevoel was niet meer zo erg als tijdens mijn eerste audities, maar nog altijd aanwezig. De kamer waar ik in liep was niet bepaald groot. Er stond een filmcamera op een statief gericht op een witte muur. Naast de camera stonden drie tafels met twee mannen en een vrouw daarachter. Met schorre stem gaf ik ze een hand en stelde mezelf voor.
‘Je kunt beginnen’ zei één van de mannen. Hij had een glad gezicht. Zijn haren waren strak opzij gekamd en werden op zijn plek gehouden door, naar mijn vermoeden, wel een pot gel. Zijn blik was gericht op het papierwerk dat voor hem lag. Hij hing ongeïnteresseerd met zijn arm over de stoelleuning en hij krabbelde iets met zijn pen op het blad dat bovenop lag. Ik schraapte mijn keel, ging voor de camera staan, die vervolgens werd aangezet, en begon mijn scène.

Ik haalde diep adem voordat ik mijn scène begon. Het was een verdrietig stuk en tranen waren noodzaak. Terwijl ik aan het verliezen van een dierbaren dacht, iets dat me meestal wel hielp om in het gevoel te komen, begon ik.
‘Geef antwoord!’ riep ik wanhopig. ‘Je bent het me verschuldigd!’ Mijn stem sloeg over. Niet door het verdriet dat ik wilde voelen, maar door de zenuwen die me ervan weerhielden in de rol te komen. De angst sloeg me om mijn hart. Dit was het moment. Als ik niet bij het gevoel kon, zou deze auditie compleet floppen. Focus, zei ik tegen mijzelf. Focus, focus, focus. Ik dacht aan de zieligste dingen die ik me kon bedenken en probeerde de gedachte aan de camera en de mensen om me heen opzij te zetten. Toen mijn ogen eindelijk begonnen te tranen, haalde ik diep adem en ging ik verder.
‘Ik begrijp het n-…’ Mijn zin werd abrupt verstoord door het harde gerinkel van een ringtone. De vrouw, die zichzelf had voorgesteld als Cynthia, nam haar telefoon op en praatte zonder pardon door mijn auditie heen. Verstoord keek ik op, rechtte mijn rug en richtte mijn vragende blik op de gladde man in het midden. Hij zag het niet. Zijn blik stond verveeld op hetzelfde papierwerk als daarvoor gericht en hij plukte met zijn hand aan zijn kin.
‘Sorry, maar ik probeer hier auditie te doen.’

Ondanks de enorme verontwaardiging die ik voelde, deed ik mijn best mijn stem zo rustig mogelijk te laten klinken. Met een niet-begrijpende blik keek ik Cynthia aan, daarna keek ik nogmaals naar de man in het midden en tot slot richtte ik mijn inmiddels wanhopige blik op de man die rechts van het gezelschap zat. Zowel Cynthia als de gladde man negeerden me. Of ze hadden me niet gehoord. Het was de rechter man die me aankeek met een meelevende blik, vervolgens naar de bellende Cynthia keek en haar toen beleefd vroeg het gesprek af te ronden. Ze knikte kort naar hem en rondde het gesprek direct af. Het bleef akelig stil, alsof niemand wist wat te zeggen, totdat de middelste man, die al die tijd in gedachte was verzonken, plots wakker leek te worden. Hij klapte eenmaal in zijn handen en zette een glimlach op die zo nep en gelikt was dat ik er de rillingen van kreeg.

‘Dankjewel uhm…’ Hij wierp een snelle blik op het papier en keek toen weer op. ‘Allie. We hebben genoeg gezien. Je hoort later van ons.’
Cynthia stond op, zette de camera uit en liep naar de deur om mij eruit te laten. Vol ongeloof keek ik van Cynthia naar de gladde man en weer terug. Wilde ze mij nu wegsturen terwijl ze nog niet eens de helft van mijn auditie hadden gezien?
‘Pardon?’ zei ik. ‘Sturen jullie me nu weg?’

De man in het midden keek verstrooid op. ‘We hebben je net toch die scène zien spelen? We hebben genoeg gezien, je hoort nog van ons’ herhaalde hij.
Ik voelde een enorme boosheid opborrelen. Natuurlijk wist ik dat er tijdens audities niet altijd even vriendelijk werd gereageerd, maar ik was hier niet van gediend. ‘Oh ja? Welke scène deed ik dan? Jullie hebben nog niet eens de helft gezien!’ riep ik verontwaardigd.
Het viel stil. De man keek zoekend tussen zijn papieren om snel tot een antwoord te komen. Niet snel genoeg.
‘Dat dacht ik al. Ik ga nergens heen totdat jullie mij mijn scène laten doen. Punt.’ Kwaad sloeg ik mijn armen over elkaar. Cynthia wierp een vragende blik opzij en streek ongemakkelijk een pluk achter haar oren. Ik besloot gebruik te maken van de gevallen stilte en zette de camera op eigen initiatief weer aan. Zonder op een antwoord te wachten begon ik opnieuw. Deze keer zat ik direct in het gevoel.

‘Waarom?’ fluisterde ik. ‘Geef antwoord!’ De wanhoop in mijn stem vulde de ijzig stille ruimte. De tranen stonden in mijn ogen en met trillende handen veegde ik een pluk haar achter mijn oor. ‘Ik begrijp het niet… Je zei dat het allemaal goed zou komen’ vervolgde ik met bibberende stem. ‘Je hebt het beloofd!’ Ik begon steeds harder te praten en de boosheid die ik zojuist voelde kwam nu goed van pas. Ik maakte mijn scène kwaad, schreeuwend en huilend af, bedankte de mannen daarna vriendelijk en verliet op eigen houtje de ruimte. Bah, dat gedrag vond ik belachelijk. Ze konden stikken in hun grote filmproject.

Oke ik heb het verhaal nog niet gelezen, maar heb wel nu al een tip. Zorg dat je genoeg enters ertussendoor hebt, anders lijkt het zo’n hele lap tekst en ik vind het ook niet zo fijn lezen. Ik ga nu begin en met lezen!

Dankjewel, heb het aangepast en hoop dat het zo wat overzichtelijker is!

Oké, dankjewel! Ik ga er over nadenken hoe ik de inleiding minder dertien-in-een-dozijn kan maken.

Het was al donker voordat ik eindelijk thuis kwam. Mijn moeder had gekookt en mijn vader zat rustig op de bank televisie te kijken. Het was een zaterdag, dus waren ze allebei vrij. Mijn moeder kon heerlijk koken en de geur van eten drong door in mijn neus. Door de haast en later door de spanning had ik de hele dag niets gegeten. Mijn maag knorde en ik zou een moord doen voor het voedsel dat op het fornuis stond. Ik hing mijn jas aan de kapstok en liep de woonkamer binnen. Mijn vader keek onmiddellijk op van de tv.
‘Hoe ging je auditie, lieverd?’
Ik haalde mijn schouders onverschillig op. ‘Ik verwacht er niet veel van. Eigenlijk verwacht ik er helemaal niets van. Er waren ontzettend veel mooie en talentvolle meisjes dus ik maak weinig kans.’
‘Jij bent ook mooi en talentvol’ bracht mijn vader in. ‘De mooiste van alle-.’
‘Maar ik heb niet zoveel ervaring als sommige anderen. Je weet toch dat ‘de grote sterren’ ook auditie doen?’
Mijn vader wilde geen discussie beginnen dus hield hij wijselijk zijn mond. Hij zette de televisie uit en ging aan tafel zitten waarna ik bij hem aanschoof.

‘Kijk uit! Deze pan is heet’ zei mijn moeder terwijl ze een grote pan in het midden van de tafel zette.
‘Kwam Jayden niet eten vanavond?’ vroeg ik om het gesprek over mijn auditie te vermijden. Jayden was mijn oudere broer die twee jaar geleden op zichzelf ging wonen, maar nog altijd iedere zaterdagavond bij mijn ouders kwam eten.
‘Nee Jayden had een afspraak’ zei mijn moeder terwijl ze haar ovenhandschoenen op het aanrecht gooide en bij ons aan tafel ging zitten. Door haar gekrulde, bruine haren schenen grijze streepjes. De grijze haren waar ze al maanden over zeurde. Toch had ze het lef niet er een pak verf bij te pakken, dus bleef ze klagen over haar ouderdom. Mijn vader had, in tegenstelling tot mijn moeder, een behoorlijke bos donker, stijl haar. Mijn vreemde haarstructuur was zonder twijfel een mix tussen die van hem en die van mijn moeder geweest. Krullen zoals mijn moeder ze had waren het niet, maar stijl zoals dat van mijn vader was het ook niet. Er zat een lichte slag in die moeilijk te definiëren was.

‘Een afspraak of een afspraakje?’ vroeg ik nieuwsgierig terwijl ik met een lepel in de pan roerde.
Mijn moeder haalde haar schouders op. ‘Hij liet er niets over los, dus ik heb het vermoeden dat het om dat laatste gaat.’
Mijn ogen werden groot en enthousiast klapte ik in mijn handen. ‘Eindelijk!’ riep ik. ‘Ik ben benieuwd wie het is. Misschien ken ik haar wel.’ Ik schepte een volle schep aardappelen op mijn bord en goot er jus overheen. Een gniffelende glimlach verscheen vervolgens op mijn lippen. Dit betekende dat ik hem morgen eens goed kon pesten.

Na het eten was ik naar mijn kamer gegaan om Nora te bellen. Ze wilde ontzettend graag weten hoe mijn auditie voor deze grote film was gegaan en ik vertelde ook haar het hele verhaal.
‘Heb je dat echt gedaan?’ riep ze vol ongeloof in de telefoon.
‘Ja! Sorry, maar ik hou daar echt niet van. Ze hebben me er trouwens niet uitgezet, dus zo erg zal het ook niet zijn geweest.’
‘Die mensen zien waarschijnlijk ook het één en ander voorbij komen… Denk je dat je een kans maakt?’
‘No, doe even realistisch. Het stikte daar van de meisjes, meisjes met veel meer ervaring. Er wordt zelfs gezegd dat er grote namen meededen.’
‘Dat zal best, maar jij bent hartstikke goed! Misschien zijn ze wel toe aan een nieuw gezicht.’
Een lach verscheen op mijn gezicht. Nora kon alles zo fijn romantiseren. Alsof ik ineens, na acht jaar van audities, door een grote filmmaatschappij zou worden gebeld met het nieuws dat ik de hoofdrol kreeg. Echt niet. Het zou al een wonder zijn als ze überhaupt zouden bellen dat ik de rol niet had gekregen.

Voordat ik ging slapen besloot ik mijn broer nog een berichtje te sturen om te vragen hoe zijn ‘date’ ging en dat hij morgen maar even moest bellen. Jayden was 25 en nogal een flirt. Ik hoopte oprecht dat hij een meisje zou ontmoeten dat hij het waard vond om gebonden aan te blijven. Toen ik na vijf minuten niets terug had legde ik mijn mobiel weg en ging ik onder de dekens liggen. Audities waren zo gewoon geworden dat ook deze grote auditie al snel uit mijn gedachten verdween. Alsof het nooit was gebeurd. Dat was het resultaat van een steeds ouder wordende ik, die langzaam aan begon te realiseren wat voor een wereld dit was. Niet zo romantisch en perfect als ik het me al die jaren voorstelde. Het duurde niet lang tot ik in een diepe, zorgeloze slaap zonk.

Hoofdstuk 2

Het ergste moment van de dag brak aan. Wakker worden. Ik was er niet goed in. Niet dat ik mijn bed niet uit was te krijgen, het tegendeel! Zodra mijn hersenen uit hun droomstand vandaan kwamen schoten mijn ogen open en kwam ik met een ruk overeind. Het ging te snel en dat resulteerde regelmatig in hoofdpijn. Met donkere kringen onder mijn ogen stapte ik het bed uit en wandelde ik naar de badkamer. De afgelopen weken had ik niet goed geslapen. Te vaak was ik met Nora uit geweest of hield ik nachtelijke feestjes in mijn eentje. Met mijn laptop op mijn kamer. Ik keek naar mijn spiegelbeeld. Mijn haar zat in een warrige knot en de huid rond mijn ogen was zo donker dat ik er zelf van schrok. Charmant.

Ik gaapte en gooide een plens koud water in mijn gezicht. Dat was beter, dacht ik, en poetste mijn tanden. Ondertussen zette ik de douche vast aan zodat die warm kon worden. Na het poetsen van mijn tanden sprong ik uit mijn kleding de douche in en waste mijn haren. Zachtjes zong ik liedjes uit de animatiefilm die ik vorige week met Nora in de bioscoop had gezien. Mijn favoriete genre. De liedjes had ik zo vaak geluisterd dat ik ze uit mijn hoofd kende.

Ondertussen dacht ik aan de folder die mijn vader me een paar weken terug in mijn handen had gedrukt. De folder bevatte informatie over verschillende universiteiten en wanneer hun open dagen waren. De auditie van gisteren leek de druppel te zijn geweest. Ik dacht er nu serieus aan om te gaan studeren. Het enige dat ik lastig vond was een studierichting kiezen. Met mijn profiel kon ik in principe alle kanten op, maar er was maar weinig dat me aansprak. Economische richtingen waren niets voor mij, technische richtingen al helemaal niet en ook mediarichtingen leken me niets. Ik wilde acteren, niet achter de schermen staan. Al peinzend kwam ik onder de douche vandaan en droogde ik me af. Arts worden leek me wel leuk, maar ik kende mezelf. Jaren studeren om uiteindelijk iets te worden wat ik ‘wel leuk’ vond, voelde niet goed. Het moest mijn passie zijn en dat was het niet. Ik trok een zwarte jeans en een truitje aan en ging naar beneden om te ontbijten. Ik bakte al neuriënd drie eitjes en maakte drie bagels met zalm en roomkaas. Toen mijn ouders beneden kwamen kreeg ik een dikke kus en aten we met zijn drieën.

De week duurde lang. Maandag, dinsdag en woensdag werkte ik in de supermarkt, donderdag ging ik winkelen met Nora en vrijdag had ik de hele dag op mijn kamer gezeten en me dood verveeld. Zaterdag zou ik gebeld worden over mijn auditie en ook al probeerde ik mezelf te vertellen dat het toch niks zou worden, mijn hoop groeide. Meer en meer realiseerde ik me dat mijn auditie, los van mijn uitbarsting, hartstikke goed was gegaan. Waarschijnlijk de beste die ik ooit had gedaan. Daar kwam bij dat ik bij de rol paste. Het zou perfect zijn voor me. De emotie klopte, het gevoel klopte, het plaatje klopte. Dat was geen arrogantie, maar zelfkennis.

Die zaterdag had ik de hele dag zenuwachtig rondgelopen in huis. Geen seconde had ik stil gezeten. Zodra ik zat, stond ik meteen weer op om ergens anders te gaan zitten. En om meteen weer op te staan. Mijn ouders werden gek van me en ik was blij toen mijn broer er eindelijk was.
‘Jay!’ riep ik. Ik viel hem om zijn nek en snoof zijn geur op. Een geur die me al zolang ik me kon herinneren vertrouwd was. ‘Ik heb je gemist. Waar was je zaterdag? Was het nou een afspraakje? Je had niets teruggestuurd. Loser, je moet wel terugsturen’ ratelde ik aan een stuk door.
‘Rustig Allie!’ lachte hij. ‘Ben je nerveus of zo?’
Hij gaf me een kus op mijn hoofd en begroette mijn ouders. Ongeduldig sprong ik van mijn ene been op de andere en toen hij allebei mijn ouders een knuffel had gegeven pakte ik zijn hand en trok ik hem op de bank.

‘Vertel!’ riep ik enthousiast en keek hem met grote ogen aan. Jayden begon te lachen en gaf me een aai over mijn haren.
‘Wat is er? Beetje ongeduldig?’ Hij boog grijnzend voorover en begon rustig de veters van zijn schoen los te halen. Op dit soort momenten kon ik hem niet uitstaan. Hij wist hoe graag ik over zijn afspraakje wilde weten en hij stelde het expres zolang mogelijk uit om mij gek te maken. Terwijl ik ongeduldig met mijn voet op de grond tikte was mijn vader op de grote stoel komen zitten en mijn moeder nam plaats op de leuning. Ook in haar blik las ik de nieuwsgierigheid. Jayden was inmiddels aan zijn tweede schoen begonnen toen ik besloot dat het genoeg was geweest. Met een enorme sprong belandde ik bovenop hem.

‘Vertel het’ riep ik lachend terwijl ik mijn handen in zijn zij plantten en hem kietelde. De kuiltjes in Jayden zijn wangen verschenen en hij begon te schateren van het lachen. Hij kon niet tegen kietelen en ik wist dat dat zijn zwakke plek was.
‘Stop!’
‘Vertel dan!’ riep ik weer nadat ik me uit zijn greep had losgemaakt en hem opnieuw begon te kietelen. ‘Ik stop als je alles vertelt. Alle details!’

‘Genade! Alsjeblieft, genade!’ hijgde hij uitgeput. Toen ik stopte duwde hij me snel van zich af en haalde een hand door zijn blonde haren om zijn kapsel te fatsoeneren. Mijn broer was een knappe jongen. Hij was lang, best breed en had een leuk gezicht. Bruine ogen, blond haar, sterke kaaklijn en een gespierd lichaam. De meiden hielden van hem. En hij hield van hen. Ik zag hem als de meest geweldige broer die ik me kon voorstellen, maar ik wist dat er veel meisjes rondliepen die niet zoveel goeds over hem te spreken hadden. Hij leidde een losbandig leven. Wanneer hij uitging wist ik uit de verhalen die rondgingen dat het iedere keer een ander meisje was. Stuk voor stuk vielen ze als een blok voor hem, alleen leek het nooit wederzijds te zijn. Toch kon ik het hem niet kwalijk nemen. Ik kende hem niet anders dan een goudeerlijke en lieve jongen.

‘Kom op, vertel dan’ zei ik ongeduldig. ‘Of moet ik…?’
‘Oké, oké’ zei hij snel. ‘Ik had een afspraakje’ zei hij nog hijgend van ons gevecht.
Bij die woorden schoof mijn moeder naar het puntje van de leuning. Ze trok haar ovenhandschoenen uit en gooide ze op de schoot van mijn vader.
‘Hoe heet ze?’ vroeg ze enthousiast. ‘Hoe ziet ze eruit? Heb je een foto? Is het wel serieus?’ Ze vuurde haar vragen aan een stuk door op hem af, in verwachting dat hij haar kon bijhouden.
‘Jongens! Rustig, alsjeblieft!’ zei hij en hield zijn handen in de lucht alsof hij onder vuur werd gehouden. Wat in dit geval misschien ook wel zo was.
‘Het was maar een afspraakje’ vervolgde hij. ‘Haar naam is Demi, ze is blond en het is pas onze derde date’ zei hij zo rustig mogelijk.
‘De derde al!?’ riepen mijn moeder en ik tegelijk. ‘Wauw Jay, zo vaak heb je nog nooit met een meisje afgesproken!’ zei ik bewonderend. Een lach verscheen op zijn gezicht en hij knikte.
‘Dus dan moet ze wel heel speciaal zijn’ zei ik grijnzend en wiebelde met mijn wenkbrauwen. Jayden gaf me een duw, maar kon zijn brede glimlach niet verhullen.

Het gesprek werd verbroken door de ringtone van mijn telefoon. Snel haalde ik mijn mobiel uit mijn broekzak en zag dat ik werd gebeld door een onbekend nummer. ‘Zo terug’ seinde ik en liep naar de gang. Op de achtergrond hoorde ik mijn ouders lachen. De naam Demi kwam verschillende keren voorbij en Jayden riep een geërgerde ‘Mam!’ Ik perste mijn lippen op elkaar en schraapte mijn keel. Natuurlijk had ik wel een vermoeden wie dit zouden zijn en met trillende handen nam ik op. Dat ze belden moest iets betekenen, toch?
‘Met Allie. Jones.’