[VERHAAL] Ondanks alles

Heey! Ik schrijf samen met Olives (Marit) een verhaal. Het gaat over een tienerzwangerschap, die uit de jongen en uit het meisje geschreven word. Je zal nu wel denken; niet weer zo standaard, maar we proberen het zo origineel mogelijk te maken.
x

De hoofdpersonen zijn Alexis (Alex)en Michael. Alexis is 15 jaar en zwanger van de 16-jarige Micheal. Alexis heeft Christelijke ouders. De zwangerschap wordt zo goed mogelijk uit beide personen beschreven.

[b]Zo zelfverzekerd mogelijk loop ik de apotheek door, richting de lange rijen van de kassa. Zenuwachtig verplaats ik mijn gewicht van de ene voet op de ander. Mijn hoofd voelt zwaar aan. Stel dat het echt waar is? Stel dat ik zwanger was? Probeer aan iets leuk te denken, spreek ik mezelf streng toe. Maar niets helpt. Voor ik het weet ben ik aan de beurt. ‘Wat kan ik voor je doen?’ vraagt de vrouw chagerijnig. Ik krimp ineen en mompel mijn antwoord. ‘Een zwangerschapstest?’ Als ik knik schiet ze in de lach. ‘Zeg dat dan gelijk, kind!’ Ik kijk gegeneerd de winkel rond.
Micheal. Het voelt alsof alle blikken op mij gericht zijn. Ze pakt een klein doosje uit de kast achter haar en legt hem voor mijn neus neer. Ik reken af en vlucht de winkel uit. Ik heb nu al een hekel aan die vrouw. Ze snapt toch wel dat ik daar niet voor mijn lol kwam? Ik stop het doosje in mijn tas en stap weer op mijn fiets. Het enige wat ik op dit moment kan doen is hopen…

Zenuwachtig kijk ik naar het kleine apparaatje in mijn hand. Waarom duurt het allemaal zo lang? Er verschijnt een woord op het schermpje. Ik hou geschrokken mijn hand voor mijn mond. Dit kan niet waar zijn. Mijn hand glijdt instinctief naar mijn buik. Ik kan gewoon niet zwanger zijn. Of nouja, het kan wel maar… Ik ben vijftien! Hij moet een fout hebben gemaakt. Ik schud de zwangerschapstest door elkaar, maar er verandert niets. Morgen. Morgen zal ik Michael het nieuws vertellen. Het enige wat ik nu kan doen is hopen. Hopen dat hij niet flipt.[/b]

Tips zijn welkom!

Jeh, hij staat er. (:
Beschouw dit maar als een up.

‘was’ in het begin zou ik veranderen naar tegenwoordige tijd, verder ben ik benieuwd naar meer :grinning:

Oh ja! Haha, foutje :]

Meer reacties?

gewoon … verder :relieved:

Mijn duim zweeft boven het groene telefoontje. Zal ik hem bellen? Doodnormaal vragen of hij vanmiddag even langskomt. Je kunt het, spreek ik mezelf bemoedigend toe. Ik druk op het knopje. Na de eerste pieptoon druk ik hem weg. Ik durf het niet. Stel dat hij aan mijn stem kan horen wat er aan de hand is? Of dat mijn stem me in de steek laat? Ik laat me op mijn bed vallen. Ik ga hem bellen. Nu! De eerste pieptoon… De tweede…
‘Met Micheal!’ hoor ik zijn goddelijke stem aan de andere kant van de lijn. Hoe zal hij straks klinken? Als ik het hem verteld heb?
‘Hé, met Alex.’ Gelukkig, mijn stem klinkt niet anders dan normaal. ‘Hoe gaat het? Kom je vandaag nog even langs? Ik moet wat met je bespreken.’ zeg ik in één adem. Aan de andere kant van de lijn hoor ik gerommel.
‘Ja, wacht effe hoor!’ Zacht gemompel.
‘Ja, ik kan nog wel even langskomen hoor. Nu ben ik bij Leroy, maar daarna wil ik wel even komen?’ Ik knik, maar tegelijkertijd realiseer ik me dat hij dat niet kan zien.
‘Oké, bedankt. Doeg!’ Ik hoor gejuich en jongensstemmen. Vast voetbal aan het kijken. ‘Sorry, ben ik weer. Tot straks hé? Kus!’ Ik krijg een warm gevoel van binnen. Blijft hij zo lief, zodra hij het weet? Ik heb wel eens verhalen gelezen op girlscene van meisjes die met hetzelfde probleem zitten als mij. Bij de meeste verhalen liep het niet zo goed af, werden ze gedwongen de baby weg te laten halen. Laat ik hopen dat ik meer geluk ga krijgen. Ik sprong met twee treden tegelijk de trap af naar beneden. Ik plof neer op de bruin leren hoekbank en zet de tv aan op mtv. Mijn moeder loopt de kamer in. ‘Kind, wat zie je er belabberd uit.’ Ik haal mijn schouders op.
‘Kan wel.’ Mijn moeder kijkt me verbaasd aan.
‘Moet je niet, zoals je normaal doet, naar boven vluchten om te kijken wat je daaraan kan doen?’ Ik schud mijn hoofd, maar blijf naar de tv kijken. Vandaag heb ik nergens zin in. Het kan me zelfs niet schelen dat Michael zo komt en dat ik in mijn oude joggingsbroek en simpel shirtje zonder make-up op de bank hang.
‘Zometeen komt Micheal even langs!’ schreeuw ik naar mijn moeder die in de keuken met het eten bezig is. Ze komt de huiskamer weer ingelopen.
‘Vraag of hij mee wilt eten. Caitlin is er vandaag toch niet, dus kan hij mooi in haar plaats eten.’ Ik knik afwezig. Ik vraag me af of hij dat wel wilt, nadat… Die gedachten zet ik van me af. Ik kan alleen nog maar aan die stomme zwangerschap denken. Ik veeg de losse plukken haar uit mijn gezicht. Ik heb afleiding nodig, en snel.
‘Mam, moet ik helpen koken ofzo?’ Mijn moeder is zo druk bezig dat ze me niet hoort. Ik ga in de deuropening staan.
‘Moet ik helpen?’ Ze draait haar hoofd vluchtig om.
‘Wil jij de komkommer snijden?’ Ik pak het scherpe mes en begin met snijden. Binnen de kortste tijd heb ik de komkommer in schijfjes gesneden.
‘Bedankt, lieverd. Verder heb ik geen hulp nodig.’ Ik strompel weer naar mijn kamer. Alweer half 3. Ik laat me op mijn bureaustoel vallen en doe de computer aan. Beneden gaat de bel. Meteen schiet de zwangerschap mijn gedachten weer binnen. Met loodzware voeten loop ik de trap af. Mijn moeder is me voor en staat al bij de deur afwachtend naar de trap te kijken. Als ze mij stapje voor stapje de trap af ziet komen kijkt ze me voor de zoveelste keer verbaasd aan. Normaal ben ik altijd als eerst bij de deur, als ik Micheal verwacht. Maar vandaag is alles anders. Toen had ik nog geen baby van hem in mijn buik, bijvoorbeeld. Mijn moeder vertrekt weer naar de keuken.
‘Liefie!’ zei Micheal terwijl hij me een kus op mijn wang geeft. Dit is genoeg om in huilen uit te barsten. Hij kijkt me geschrokken aan. Het enige wat ik kan doen is huilen, huilen en huilen.

Nog maar een stukje. Voortaan zullen we later stukjes plaatsen (:

up :blush:

beetje vroeg, half 3 koken?
verder een leuk verhaal, dus verder :grinning:

Up! :’) Meer reactie’s?

gewoon verder :grinning: