(verhaal) nog geen naam

Mijn blote voeten trappen in glas en takken van de bomen die de vorige nacht door de storm zijn omgewaaid. Eigenlijk zou ik pijn moeten voelen, maar dat voel ik niet. Ik heb mijn zintuigen uitgeschakeld en ik focus me op de weg die voor me ligt. Ik zie de bomen, planten en spinnenwebben op me af komen, maar ik ontwijk ze net op tijd en ren door de spinnenwebben heen. Ik denk nergens meer aan. Helemaal nergens.
Ik moet alleen maken dat ik weg kom, zo snel mogelijk. Het kan me niet schelen waarheen, als ik maar weg van hem ben. Van die gek. De psychopaat. Telkens flitsen de beelden weer voor me. Het beeld dat hij voor me staat, met die enge blik in zijn ogen. Zijn ogen die alles zeggen. Ook de brief die ik vond op mijn nachtkastje.
De woorden zweven door mijn hoofd, en af en toe -eigenlijk regelmatig- komen ze voor mijn ogen te staan. De woorden die ik niet wil lezen, maar die ik niet kan ontwijken. Nooit. Ook niet als ik mijn ogen sluit, en ook niet als ik slaap. Zelfs in mijn dromen komen de woorden terug. ‘Ik vermoord je.’

wat vinden jullie? verder?

Ben benieuwd, alleen moet je nooit een zin beginnen met het woordje ‘en’ :slightly_smiling_face:

dankjewel!
Ik zal het verbeteren hihi :slightly_smiling_face:

best leuk hoor…

Benieuwd!!

Spannend!!!

Ben benieuwd, ik ga volgen;)

Het tweede stukje:

Ik doe de deur met een klap dicht, zodat iedereen weet dat ik er ben. Een stuk of 10 gezichten draaien mijn kant op. Allemaal betraande gezichten. Tissues liggen overal op de grond en het huis is een rommel geworden. Wat er allemaal wel niet kan veranderen in twee dagen. Ik kijk de kamer rond. Het zit vol met familieleden en vrienden. Vrienden van mijn ouders.
Dan kijk ik recht in het gezicht van mijn moeder. Ik schrik, maar ik blijf haar toch aankijken.
Haar ogen zijn rood en betraand, en haar wangen zijn ingevallen. Haar haar is zo vet dat het nat lijkt van de regen. Het hangt in sliertjes voor haar gezicht.
Ze heeft een tissue in haar hand die helemaal verfrommeld is.
Ze is veranderd. Verslechterd. Ik durf niks te zeggen en laat mijn hoofd zakken.
Ik wil langs de mensen lopen, maar dan voel ik een trillende hand op mijn schouder.
‘Sarah.’ Ik hoor mama’s lieve, zachte stem in mijn oor. Ik kan er niet meer tegen en begin te huilen. Ik wil in de armen van mama vallen en haar knuffelen. Ze lijkt het eerst ook te willen, maar plotseling duwt ze zich van me af en staat boos op zodat ze recht tegenover mij staat. ‘Verdomme, Sarah! Waar zat je? Waar was je gebleven? Je hebt ons ongerust gemaakt Sarah, ik heb doodsangsten uitgestaan!’ Ze komt woedend op me afgestormd. Ik wil haar kalmeren en leg een hand op haar schouder, maar ze slaat mijn hand weg. ‘Je bent zo’n egoïst, je denkt alleen maar aan jezelf! Wat dacht je van ons? Denk eens aan je familie Sarah, we hebben de politie gebeld, ik dacht dat je dood was!’ Terwijl ze dat zegt voel ik haar spuug op mijn gezicht komen.
Ik wend mijn hoofd van haar af, maar ze grijpt mijn kin, zodat ik haar wel moet aankijken. ‘Luister Sarah! Hoe durf je om ook nog eens zo brutaal te zijn? Tegen je eigen moeder!’
‘Mam…’ Ik mompel het, maar ze heeft het wel gehoord. Ze wil me een klap in mijn gezicht geven, maar net op tijd grijpt papa haar arm. Mama zakt huilend op de grond als een kind. ‘Ik wil het niet meer, ik wil geen dochter meer.’ Die zin blijft ze steeds herhalen. Dat is ook het enige wat ik hoor in huis. De rest van de mensen luisteren naar wat mama zegt. Ik ook.
Ik kan het niet beseffen. Ik kan niet beseffen wat ze net heeft gezegd.
Mama begint steeds zachter te praten totdat ze nog maar zachtjes huilt. En al die tijd blijft iedereen maar naar haar kijken. Het is even stil, maar dan brengt mama haar hoofd omhoog en kijkt ze me eng aan. Ze heeft een woedende blik in haar ogen.
Ze komt weer omhoog en brengt haar hoofd vlak voor mijn gezicht. ‘Als het zo moet dan hoef ik je niet meer.’

tips/opmerkingen?

doorgaaan!! echt benieuwd! niet opgeven!!

dankjewel! Ik zat te wachten op reacties omdat het me een beetje zielig leek als ik een verhaal ging maken dat alleen ik las haha :slightly_smiling_face:
Ik probeer om zo snel mogelijk een stukje te posten!

verder (; x

Mooorrrreeee

De tranen stormen over mijn wangen telkens wanneer ik denk aan wat mama tegen mij heeft gezegd. Ik denk er continu aan. Het gaat niet meer uit mijn hoofd.
Ik probeer erover na te denken waarom ze dat heeft gezegd, maar als ik op zoek wil gaan naar een antwoord, lukt het me niet om normaal te kunnen denken. Ik lig op bed met mijn ipod in mijn oren. De muziek staat zo hard aan dat heel mijn hoofd gevuld wordt met muziek. Er kan geen enkele gedachte meer bij, en de schreeuwende stemmen van mama en papa die van beneden komen, kunnen ook niet in mijn hoofd komen. Ik sluit mijn ogen, en net wanneer ik me weer helemaal rustig voel gaat de deur met een klap open.
Mama. Haar ogen zijn betraand en haar handen trillen. Haar handen trillen zo erg dat ze de deurklink niet meer kan vasthouden. Ze loopt naar me toe en gaat bij me op bed zitten. Haar dunne vingers glijden over mijn gezicht en dan omhelst ze me. Ik doe niks, ik blijf stokstijf liggen en kijk naar mijn moeder die iets zegt, maar wat ik niet kan verstaan omdat ik mijn oortjes nog in heb.
Ik vind het niet fijn dat ze het doet, het voelt ongemakkelijk. Vreemd. Ze omhelst me nog steviger, en brengt haar hoofd dichter bij de mijne.
Ik ruik haar stinkende adem. Ze heeft bier gedronken. En gerookt. Ze wil me een kus geven, maar ik wend mijn hoofd af, zodat haar kus op mijn wang terecht komt. Mama haalt de oortjes uit mijn oren. ‘Het spijt me zo lieverd, het spijt me zo schat!’ Ze praat met een dubbelde tong en ze strijkt door mijn haren. Ze strijkt niet door mijn haren zoals je dat bij een klein kind doet, maar ze strijkt hard door mijn haren zodat er klitten in komen. ‘Schat, ik bedoelde het echt niet zo, dat weet je ook wel. O, Lieverd. Mijn kleine prinsesje, mijn duifje. Kom hier lief, geef me eens een knuffel.’
Als ze me wil omhelzen gaat mijn mobieltje af. Mama laat me los en pakt mijn mobieltje van haar nachtkastje.
Ik kom met een ruk omhoog en probeer het mobieltje uit haar handen te pakken. ‘Mam, niet doen! Geef terug, dat is mijn mobiel!’ Ze lacht en draait me de rug toe. ‘Oooe Sarah, heb je een liefje gevonden?’ ‘Mama, geef dat terug! Mijn smsjes zijn privé!’ Maar ze luistert niet en opent mijn inbox.
Ik laat me in bed vallen en ik doe mijn ogen dicht. ‘Jake? Wie is Jake, Sarah? Ik ken Jake helemaal niet. Je hebt wel veel smsjes van hem zeg. Hier moet iets achter zitten. Eens even lezen wat Jakie Pekie heeft gestuurd.’
Ik wil mijn handen voor mijn oren doen. Ik wil niet weten wat hij heeft gestuurd, ik wil niet weten hoe mama straks weer boos op me gaat worden. Ik wil niks weten. Ik wil alleen maar van de aardbodem verdwijnen en nergens zijn.
Maar het enige wat ik doe is luisteren terwijl mama het smsje hardop voorleest. ‘Ik weet waar je woont Sarah. Ik kom je halen.’

dankjewel voor jullie reacties trouwens!

‘wie is dit?’ Ik heb mijn moeder nog nooit zo boos zien kijken.
Haar ogen lijken wel vuur te spuwen. Ik begraaf me onder de dekens. ‘Niemand.’
Mama haalt de dekens gelijk weer weg, zodat mijn gezicht weer zichtbaar wordt. Mama houdt mijn mobiel boven mijn hoofd en ze zwaait ermee.
‘Wie is dit?’
Ik antwoord niet en stap uit mijn bed. Als ik mijn deur open wil doen, grijpt mama mijn arm. Haar nagels krassen in mijn armen.
Ik kan niet meer weglopen, dat is onmogelijk.
Ze geeft me zo’n harde ruk dat ik me wel moet omdraaien en recht in haar gezicht kijk. ‘Wie. Is. Dit?’
Ik probeer me los te maken uit haar greep. ‘Het gaat je niet aan wie dat is, het gaat je helemaal niks aan!’ Schreeuw ik in haar gezicht.
Papa hoort me waarschijnlijk schreeuwen en komt naar mijn kamer gerend. Hij blijft even staan in de deuropening en hij kijkt naar ons.
Naar mama die mij nog steeds vast heeft, en naar mij waar de tranen over mijn wangen stromen.
Een seconde is het helemaal stil en gebeurt er niks, maar dan laat mama mij los en verdwijnt in de badkamer met de deur op slot.
Ik loop langs papa heen de trap af, naar de voordeur.
Papa achtervolgt me, maar hij houdt me niet tegen als ik de deur opendoe.
Hij fluistert alleen. Het fluistert met een snik zijn stem. ‘Wat is er gebeurd Sarah?’ Ik negeer zijn vraag en haal mijn fiets van het slot af.
Als ik op mijn fiets wil stappen, herhaalt hij de vraag, maar dan iets harder.
Niet boos, maar normaal. Zonder woede. ‘Wat is er gebeurd Sarah? Wat is er allemaal gebeurd?’ Hij loopt langzaam naar mij toe, alsof hij bang is dat ik uithaal naar hem.
Papa blijft naast mij staan. Hij doet niks, hij staat daar maar en raakt me ook niet aan. Ik zou weg kunnen fietsen, maar dat zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen.
‘Laat me nou maar papa.’ Hij laat zijn hoofd hangen en wiebelt met zijn voet als een verlegen kind. ‘Ik ga gewoon een eindje fietsen.’
Ik zet mijn voeten op de trappers en fiets weg. Net wanneer ik bijna de hoek om ben, hoor ik mijn vader nog iets zeggen. ‘Doe voorzichtig Sarah! Doe in godsnaam voorzichtig!’
Een traan uit mijn ooghoek ontsnapt.

Woow, echt spannend! Echt goed geschreven!

verder? <3

upje (:

nieuw stukje? x