[VERHAAL] *nog even zonder titel*

Hai Girlsceners,
Ik verveelde me zo in de vakantie, dus ik dacht, ik ga proberen een verhaal te schrijven
Ik heb nu het proloog en hoofdstuk 1
Jullie krijgen nu proloog, later in de avond post ik hoofdstuk 1 wel!
Ik ga ook niet vertellen waar het verhaal uiteindelijk over gaat,
Het is in ieder geval geen typische chicklit, ik denk dat is er toch meer een fantasie verhaal van ga maken met een modern tintje :grinning:
Tell me what you think

  • ow, en later als jullie meer hebben kunnen lezen, post please goede titels, want ik kan echt niets bedenken.
    En als ik typfout of spellingfout maak (of een mislukt lopende zin) graag zeggen, want daar heb ik zelf altijd een hekel aan in verhalen, haha

Proloog

Het was april, 2008. De enige dag in mijn leven dat ik ooit met iemand had gevochten. Nou, gevochten. Ik had haar meer een hele hard kniestoot gegeven.
De reden: Een meisje uit mijn klas beweerde dat Twilight het slechtste boek was dat ze ooit had gelezen.
Razend was ik, hoe was het mogelijk dat iemand Edward Cullen kon uitmaken voor een, en ik citeer; “afgezaagde oerstomme slijmbal”. Ze snapte het gewoon niet. Hoe kon ze niet hebben opgemerkt dat Edward en Bella een onbegrijpelijke en onvoorwaardelijke liefde voor elkaar hadden en dat uitte in woorden die voor de normale mens nou eenmaal niet altijd goed begrepen werden. Hoe kon je nou niet hebben gelezen hoe knap en onweerstaanbaar Edward is en hoe hij, dankzij zijn grote mysterieuze houding, de perfecte jongen is voor elke vrouw. Hoe kon ze dat nou niet zien. Ik kan haar niet uitstaan die afgrijselijke, oerlelijke, onnozele, uitgemolken koe.
Sorry.
Zodra het over mijn favoriete boeken gaat kan ik niet stoppen met praten, uren kan ik er over door gaan. Zolang dat iedereen in mijn omgeving gek wordt en als niemand meer wil luisteren ga ik maar in mezelf praten, of natuurlijk het boek erbij pakken en opnieuw lezen.
En als er maar iemand durft te beweren dat het geen goede boeken zijn, dan word ik razend.
Al vanaf mijn 10de, toen ik begon met het lezen van boeken, ben ik verliefd op de fantasiewereld.
Ik snap ook niet waarom iedereen dat niet is. Wie wil er nou niet veel liever naar Zweinstein gaan in plaats van de saaie middelbare scholen van dit kikkerlandje. Wie wil er nou niet een superheld, een beeldschone vampier (wel “vegetarisch” natuurlijk!) of een drakenrijder zijn. Wie wil er nou niet liever in een wereld leven waar magie de grootste rol speelt en je dingen voor mogelijk kunt maken die nog niet in je wildste dromen voorkomen.
Nou ja, wel in mijn dromen natuurlijk.
Dat is ook het enigste waar ik over droom, over jongens zoals Harry en Ron, Edward en Jacob, Eragon en Murtagh, Legolas en Aragon, The Human Torch en Mr. Incredible.
Ook het enigste waar ik jaloers op kan zijn; de vrouwen.
Ik kan het niet uitstaan dat zij altijd de perfecte jongens krijgen. Waarom bestaan ze niet gewoon in het echt.
Nog erger; de vrouwen die net zo zijn als hen.
Hermelien als perfecte heks, Bella die eindelijk vampier wordt, Arya als geweldige magiër.
Jaloers word ik er van.

Een van mijn dromen komt vaker voor dan de andere.
Dan komen Harry, Edward en Eragon mij ophalen, mij ophalen om mee te gaan…

Hoofdstuk 1 Jongens

‘Jonge Bel, leg dat boek nou eens weg als ik tegen je praat. Dit is belángrijk.’

De nadruk die ze legde op de ‘lang’ zorgde ervoor dat de ergernis duidelijk was.
Ik sloeg Eclips dicht en keek mijn vriendin in de ogen.
Haar wenkbrauwen waren gefronst en haar ogen schoten vuur.
‘Sorry, dat was een spannende stukje. Wat zei je ook alweer?’
‘Laat ook maar zitten’
‘Doe nou niet zo moeilijk Roos. Zeg het nou gewoon. Ik luister dit keer.’
Wat ben ik jaloers op haar.
Al sinds de eerste klas zijn we vriendinnen en ik snap het nog steeds niet. De enigste reden dat ik vrienden met haar wilde zijn toen, was omdat ik hoorde dat ze Rosalie heette. Ik denk dat bij elke Twilight fan nu vast al meteen een belletje gaat rinkelen.
Nee, mijn naam is niet Isabelle, jammer genoeg. Mijn naam is Belinda.
Belinda Arend. Maar je kort het bijna hetzelfde af…
Mijn naam komt natuurlijk ook voor in de Harry Potter serie. Maar afgezien van dat heb ik een hekel aan mijn naam. Ik vind hem lelijk.
Rosalie is gewoon perfect. Ze heeft de langste blonde haren die ik ooit heb gezien. Ze zitten altijd perfect stijl rond haar hoofd en hoe gek ze ook met haar haren schudt, het keert altijd terug in zijn perfecte glanzende staat.
‘Ik had het dus over die beurs voor Oxford. Mijn moeder heeft even wat bij haar contacten geraadpleegd en het blijkt dat Oxford mij misschien wel de buitenlandse studiebeurs wil geven. Ik hoef daarvoor alleen wel een domme speech te houden. Weet je wel, net zoals altijd in films. Alleen dan niet voor een grote zaal met mensen gelukkig.’ Rosalie´s gezicht straalde en haar blonde haren wapperde zachtjes mee toen ze vrolijk op en neer hupte op haar stoel.
´Wauw, fantastisch.´ Het kwam er niet bepaalde vrolijk uit. Meer een zacht gemompeld.
Maar Rosalie had het niet door.
´Ik weet helemaal niet wat ik aan moet doen. Ik ga wel shoppen met mama binnenkort.
Weet jij eigenlijk al wat je wil gaan doen, Bel? Je weet dat we volgend jaar klaar zijn hè!´
De brok die al weken uit mijn keel was verdienen, kwam in één klap weer terug.
Het begin van dit jaar was het ergste. Elke les zeiden de leraren hoe we ons alvast moesten gaan voorbereiden op de rest van ons leven en dat de cruciale keuze er al bijna aan kwam.
Ik werd echt letterlijk en figuurlijk ziek van. Nu de laatste weken van de vakantie zijn ingegaan hebben de docenten, wonderbaarlijk, al lange tijd er niets meer over gezegd. Misschien zijn zij ook gewoon aan vakantie toe.
‘Uh, nou, ik zat te denken aan… misschien dat ik wel… ik wilde naar …’
‘Bel?’
‘Oké, ik heb geen idee!’
‘Kan je nou echt niets verzinnen wat je graag wilt doen?’ Rosalie keek me met grote ogen aan. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand niet al heel zijn toekomst had gepland sinds zijn 5de, zoals haar moeder voor haar had gedaan.
Natuurlijk had ik wel een idee, maar dat was onmogelijk.
‘Bel, ik zie aan je ogen dat je iets weet. Zeg op!’
Mijn wangen werden rood en ik boog mijn hoofd naar beneden, zodat mijn bruine krullen sierlijk voor mijn wangen vielen.
‘Ik wacht tot je iets zegt.’
Ik hoorde dat ze even ging verzitten op mijn bed en ik voelde haar ogen in mijn rug prikken.
‘Je lacht me toch uit als ik het zeg.’
‘Zolang het niet weer over een van je fantasiewereldjes gaat lach ik je niet uit.’
Mijn hoofd werd nog roder en dit keer kon ik het niet verbergen.
‘Bel, dit kan je niet menen. Wat is het dit keer, wil je net als Harry naar een school voor tovenaars gaan, of heb je besloten om toch maar op draken te gaan rijden of om een superheld te worden.’
Rosalie keek teleurgesteld. ‘Het wordt echt nooit wat met jou.’
Een diepe zucht kwam uit haar perfecte mond en ze stond op.
‘Ga je al?’ Ik had geen zin meer om er tegen in te gaan. Ze zou het toch niet snappen.
‘Ja, ik moest papa helpen met koken vanavond, want mama komt pas laat thuis.’
‘Oké, je vindt de weg naar buiten wel hè.’
‘Uiteraard.’
Ze zwaaide naar me en ik zwaaide terug. Rosalie deed de deur achter zich dicht en ik ging lang uit op mijn bed liggen.
‘Vergeet trouwens niet Glenn te bellen hè!’
Het hoofd van Rosalie was achter de deur tevoorschijn gekomen. Ze lachte geniepig en ik hoorde haar lachen toen ze de deur weer dicht deed.
Ik legde mijn hand onder mijn kin en ik staarde naar mijn computer scherm. Glenn was online.
Rosalie was een keer boos op me geworden. Helemaal uit het niets. Ze vond dat ik niet zo verwaand moest doen en wat meer aandacht moest besteden aan de jongens die mij leuk vinden.
Er is toch geen jongen die mij een beter gevoel kan geven dan de jongens in mijn boeken.
Uiteindelijk bleef ze zeuren zodat ik er maar uitfloepten dat ik Glenn wel leuk vond.
Helemaal niet waar, maar ik moest iets zeggen.
En nu zit ze steeds aan te dringen dat ik hem ga bellen en al die dingen, maar daar heb ik dus geen zin in. Mijn perfecte jongen heeft is gevoelig, stoer, sterk en onwijs knap. Ongeveer Edward dus.
Ja, ik weet het. Ik ben erg, maar ik ben serieus echt verliefd op die gast.
Ik weet niet wat ik eraan moet doen.
Ik weet niet of ik er iets aan wil doen.

Ik loop naar mijn raam. Vanuit hier kan ik de hele straat zien tot aan de bakkerij die bijna op de hoek staat. Plotseling valt mijn oog op een jongen aan de overkant van de straat. Hij ziet eruit als een jaar of 20 en hij schudt een keer mij zijn blonde haren. Dan ziet hij ook mij. Hij lacht en zet zijn zwarte motorhelm op. Dan stapt hij op zijn eveneens zwarte motor. Hij kijkt nog een keer mijn richting in, laat zijn motor even brullen en rijdt dan in volle vaart weg.
Jongens, denk ik en ik rol met mijn ogen.
Dan laat ik me op bed vallen.