[verhaal] No direction

Hee meiden!
Ik ben bezig met een verhaal, en ik ben benieuwd wat jullie van het begin vinden. Het begin is nog een beetje saai, maar ik heb nog veel goede ideeën voor dit verhaal! Dus zal ik doorgaan?

‘Noah! Waar is je mascara?’
Samen met Luca ben ik me aan het klaarmaken voor het schoolfeest van vanavond waar we lang naar uit hebben gekeken.
‘Ergens op mijn bureau!’
‘Schat, kom even helpen zoeken, ik kan hem echt niet vinden!’
Als ik mijn kamer binnen loop zie ik Luca mijn hele bureau overhoop halen.
‘Ik zie hem vanaf hier al liggen Luc.’
‘Waar dan?’
‘Voor je neus!’
‘Oh, wat dom…’
‘We moeten om 10 uur wel weg! De deuren sluiten om half 11…’
‘Oke, ik ben bijna klaar, alleen nog even mijn mascara bijwerken! Hoe laat is het?’
‘Het is nu 9 uur, tijd genoeg!’
Ik bekijk mezelf nog een laatste keer in de spiegel. Ook al zeg ik het zelf: ik zie er goed uit vanavond. Mijn golvende, blonde haren glanzen in het licht en mijn grote, lichtblauwe ogen stralen.
‘Ik ben klaar! Nog even een drankje drinken beneden en dan gaan?’
‘Ja, helemaal goed!’
Beneden aangekomen loop ik naar de keuken om drinken in te doen. Mijn ouders zijn weer eens een weekend weg, zoals altijd. Eigenlijk zit ik elk weekend alleen thuis, in dit grote huis. Ik voel me soms wel alleen, maar gelukkig is Luca er altijd voor me. Met twee glazen wijn loop ik naar de veranda.
‘Het is echt nog warm buiten joh!’
‘Ja, echt zo’n zwoele zomeravond. Sigaretje?’
Luca houdt me het pakje sigaretten voor. Ik pak er eentje uit en steek hem aan.
‘Komt Eric vanavond nog?’
‘Ik hoop het niet, ik hoef echt niets meer van hem te weten.’
‘Maar Noah, je komt hem overal tegen. Jouw beste vriend is zijn beste vriend. Je krijgt nog zo vaak met hem te maken!’
‘Ja, dat is waar, ik zie het wel. Ik doe gewoon normaal tegen hem, als hij ook maar normaal tegen mij doet.’

‘Schatjes!’
Ik geef Denise en Miron een dikke knuffel. We zijn al ongeveer een uurtje op het feest en de stemming zit er goed in.
‘Kom even mee!’ schreeuwt Denise in mijn oor.
‘Waarheen?’ schreeuw ik terug.
‘Wat?’
‘Waarheen?’
Denise pakt mijn hand en gebaart naar Miron en Luca dat ze mee moeten lopen. We lopen mee langs de wc’s naar een ruimte achter de zaal dat er verlaten uitziet. Daar aangekomen pakt Denise 4 kleine flesjes uit haar tasje.
‘Hier, drink op!’
‘Wat is dit?’
Ik houd het flesje tegen het licht en zie een doorzichtige vloeistof.
‘Gewoon opdrinken, heb je een leuke avond! Kom, we gaan proosten. Op een gezellige avond meiden!’
Zonder na te denken sla ik het flesje in één keer achterover. In een reflex grijp ik daarna naar mijn keel.
'Wow, dit is sterk joh!
‘Ja, het brandt! Ik krijg het er warm van!’
‘Meiden,’ Denise giechelt even ‘laten we gaan dansen!’
We lopen terug door de smalle gang en alles begint een beetje te draaien. Door die drank van net komen die paar wijntjes van vanavond wel erg hard aan. Toch maakt het me niet uit, ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld. Ik stap de dansvloer op en begin te dansen alsof mijn leven er vanaf hangt.

‘Heb je zin in een sigaretje?’
Luca pakt haar pakje sigaretten al uit haar tas.
‘Ja, ik heb even een pauze nodig!’ lach ik.
Eenmaal in de rokersruimte aangekomen gaan we op een tafel in de hoek zitten. Ik doe mijn ogen even dicht. Ik voel me zo geweldig, en het feest is super.
‘Vind jij het ook al zo leuk?’
‘Ja, echt super! Ben je Eric al tegengekomen?’
‘Nee! Gelukkig niet. Volgensmij is hij er niet eens.’
‘Sorry, heb je misschien vuur?’
Ik draai me om en kijk recht in de helderblauwe ogen van een nog onbekende jongen.
‘Uhm, ja, tuurlijk!’ komt er een beetje onhandig uit. Ik zoek onmiddellijk in mijn tasje naar vuur. Maar voordat ik hem heb gevonden staat daar Elise, het arrogantste meisje dat ik ken.
‘Ik heb wel vuur!’ zegt ze snel, en steekt de sigaret aan. Ja hoor, daar gaat mijn kans. Ik draai me weer om en rook mijn sigaret rustig op.
‘Is er wat?’
‘Nee, niets. Zullen we weer gaan dansen?’
‘Ja, kom!’
‘Wacht, ik ga nog even een wijntje halen!’
Ik loop naar de bar en probeer mijn laatste muntje in mijn tasje te vinden. Voordat ik hem heb gevonden voel ik een hand op mijn schouder.
‘Wat kan ik voor je bestellen?’

up

Verder~!

Van schrik draai ik me met een ruk om.
‘Oh, hey, sorry. Had je het tegen mij?’
Van onhandigheid stelde ik een domme vraag. Natuurlijk had hij het tegen mij. Hij, die jongen van net met die mooie blauwe ogen. Ik bekeek hem snel van top tot teen. Het was een knappe jongen, erg knap.
‘Ja, tuurlijk.’ lachte de jongen.
‘Ja, sorry, domme vraag. Uhm, ik wil graag een wijntje.’
De jongen ging over de bar hangen en sprak de barman aan. Ondertussen was ik hem nog steeds aan het bekijken. Wat een knappe jongen was het zeg, ik kon gewoon niet geloven dat hij mij aansprak. Ik was altijd al een verlegen meisje geweest, dus ik durfde meestal ook niet de eerste stap te zetten, vooral niet bij jongens als deze.
‘Hier, een wijntje voor deze schone dame. Mag ik weten hoe je heet?’
‘Dankjewel, ik heet Noah.’ Ik voelde dat ik een beetje begon te blozen.
‘Noah, wauw. Mooie naam! Ik heet Jordi. Heb je zin om te dansen?’
Voor ik antwoord kon geven werd ik de dansvloer al opgetrokken.

verder ~~

nog meer reacties?

Haha ik dacht ‘he nog een one direction verhaal’ maar het was no direction.

nog reacties?