verhaal nl: how to handle love and lovehandles

Hij kwam op me af. Vliegensvlug. Ik probeerde weg te rennen. Ik moest snel. Ik probeerde, echt ik probeerde, maar mijn lichaam deed niks. Langzaam kwam hij dichterbij. Pas toen realiseerde ik wie het was. Lorenz. “Tja lieve schat, als je nu iets vaker naar de sportschool was gegaan zou je nu kunnen wegrennen is het niet?” riep hij. Ik keek naar beneden, naar mijn lichaam. Dit kon toch niet waar zijn!?

Ik schrok wakker. Het was maar een droom Fleur, enkel een droom. Toch kon ik het niet laten om stiekem even naar mijn lichaam te kijken. Het resultaat van wat ik zag was gelukkig niet zo erg als in mijn droom, maar om nou bevredigend te zeggen?
Lorenz had eigenlijk gelijk. Als ik zo door ging zou ik niet eens meer kunnen wegrennen. Lorenz had trouwens altijd gelijk. Over alles en iedereen. Zeker vervelend in sommige situaties, voornamelijk deze. Als vriendje, tegenwoordig ex-vriendje, kon hij dan ook echt het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Jammer genoeg was alles wat hij zei wel waar. Vooral over mij en mijn gezondheid die, laat ik het zo zeggen, niet op zijn best is. Gelukkig heb ik altijd mijn moeder nog die mij er nog steeds fantastisch uit vindt zien en dat “kleine beetje extra gewicht dat je dat buikje geeft” geen probleem is. Als je mijn familie zou kennen zou je ook snappen waarom zij dit zegt, niet bepaald de gezondste familie van Nederland.

Dit is de intro, ben erg benieuwd wat jullie hier van vinden. Nog niet eens zo per sé verhaalinhoudelijk (het verhaal is er nog niet echt) maar schrijfstijl. ben benieuwd!

Het spreekt mij nog niet zo aan, maar je schrijfstijl is niet slecht.
Wel is je derde zin als enige in tegenwoordige- en de rest in verleden tijd.

Dankjewel voor je commentaar! Ik verbeter het meteen even.