Verhaal - Nieuw begin

Hallo allemaal, ik las een oud verhaal van me laatst terug en vond het wel goed, dus besloot ik om dingen te verbeteren en verder te schrijven.

In het begin stukje wordt alles wel duidelijk gemaakt.

Hoofdstuk 1

Ze had er niet bij nagedacht. Dat deed ze wel vaker, simpelweg iets aan het lot overlaten. Het zou zijn weg wel vinden, vertelde ze dan. Tot die nacht had ze altijd gelijk gehad. Alles had zijn weg gevonden, dat betekende niet dat ze alle wegen in had willen slaan, maar dat is het risico. En dat risico was het gene dat haar overhaalde het steeds weer te doen.
Haar gitzwarte haren in een hoge staart. Kort haar stond haar beter, maar om haar prachtige lokken af te knippen vond ze zonde. Ze hield zich vast bij het standpunt dat ze pas iets aan haar slordige uiterlijk zou doen als er een keerpunt in haar leven zou zijn. Die had ze gehad, ze had een tong piercing, de naam van haar dochter getatoeëerd en als klein meisje pillen geslikt waardoor ze nooit borsten zou krijgen. Ieder met een eigen verhaal.
Hakken droeg ze niet. Ze was al lang, nooit was ze blij geweest met haar lengte, maar ze hoefde zich in ieder geval nooit zorgen te maken dat haar vrouw langer dan haar was. Haar uiterlijk was in feite nooit belangrijk voor haar geweest. Ze mocht dan niet mooi zijn, maar ze vond dat ze daarom ook niet uren aan haar make-up moest besteden. Het was een feestje waar ze die nacht naartoe ging. Normaal deed ze dat nooit, maar na het eeuwige aandringen van Eleanor beloofde ze mee te gaan. Neira was niet iemand die van mensen hield, ze werd niet vaak geaccepteerd door haar uiterlijk en voorkeuren, of door haar neerslachtige spottende gedrag. Het was dan ook een werkelijk wonder dat Eleanor haar mee wist te nemen naar plekken waar veel andere mensen zich bevonden. De twee waren tegenpolen, in vrijwel alles, toch hadden ze elkaar gevonden, om elkaar nooit meer te laten gaan. Ze reden die nacht in twee verschillende auto’s, de reden, zodat de een eerder weg zou kunnen gaan als de ander. Als ze in één auto waren gegaan was er niets gebeurd, dan waren ze beide veilig en wel thuisgekomen. Om vervolgens na te praten over het feestje, of seks te hebben, waar hun zin naar stond.
Neira had Abby nog uitgezwaaid, met een lieve glimlach op haar gezicht. Het meisje, dat in werkelijkheid niet haar dochter maar die van Eleanor was, had een plekje in haar hart gewonnen. De twee waren onafscheidelijk. Abby miste Neira vreselijk na het ongeluk. Er werd haar verteld dat ze haar moeder had verloren. En vanaf dat moment nog maar een vrouw had die met hart en ziel van haar hield.
‘Kom op, Neira, het is maar voor een paar uurtjes. En je kent ze al dus niets om je druk om te maken,’ zei ze lachend, Eleanor was zo’n iemand die altijd vrolijk was. Een vrolijkheid die heel aanstekelijk werkte. Als antwoord klonk er enkel een zacht gegrom.
Tot verrassing van Neira was de avond gezellig. Wat vooral kwam door de drank, waar Neira altijd al een zwak voor had gehad. In feite was dat nog licht uitgedrukt. Voor ze Abby had, was ze bijna een alcoholiste te noemen. Het zelfde gold voor Eleanor. Beide waren gestopt toen Eleanor zwanger werd van Abby. Sindsdien was drank enkel iets voor speciale gelegenheden. Of iets voor op de bank, wanneer het zondag was en ze een slechte film zaten te kijken. Het was vanzelfsprekend dat ze zouden wachten tot Abby sliep.
Er werd gesproken, over oppervlakkige dingen, de mannen spraken over voetbal, waar Neira – als groot fan – gretig aan meedeed. En de vrouwen over kinderen en of hun nieuwste dieet werkte. Niet dat het dieet van belang was voor Eleanor, maar ze vond vooral het gesprek kinderen erg prettig. Neira wist dat als zij mee zou praten over kinderen de sfeer direct killer zou worden. De vrouwen hadden haar nog steeds niet geheel geaccepteerd. De drank vloeide rijkelijk en toen Eleanor aangaf dat het beter was om nu naar huis te gaan – zij was nuchter gebleven – protesteerde Neira even.
Die nacht had ze een ongeluk, tegen een boom aangereden. Eleanor had de ambulance gebeld en stamelend toegegeven dat haar vrouw dronken was. Ze ging mee in de ambulance en belde de oppas, of die langer kon blijven, door een noodgeval.
De dokters vertelde haar niets, maar ze had zelf de overlevingskansen laag ingeschat bij het zien van Neira. Ze had zichzelf de schuld gegeven van het ongeluk. Toen ze die nacht thuis kwam, kon ze niet slapen. In alle hoop dat ze wakker zou worden uit de coma waar Neira zich in bevond. Het enige wat ze kon doen was naar het plafond staren en zichzelf vervloeken voor haar gedrag. Ze kon niet huilen, nog niet.
‘Waar is papa?’ Waren de woorden die haar tijdens het ontbijt wakker schudde. De grote bruin groene ogen van haar dochter. Toen pas kwamen de tranen. Niet van angst dat Neira dood zou kunnen gaan. Niet van zelfverwijten. Enkel van de pijn die het deed om Abby te vertellen wat er met haar vader was gebeurd. Het waren gelukkig geen tranen die het meisje liet, enkel een hoop verwarring en ongeloof. ‘Er kan toch niets met papa gebeuren?’ Die ongeloof ging over toen Abby na een week of twee – toen de blauwe plekken slechts lichtjes te zien waren en de wonden al geheeld waren – mee mocht naar het ziekenhuis. Het werd werkelijkheid, het kon zomaar zijn dat ze geen vader meer zou hebben.
Na veel warme chocolademelk met slagroom bedaarde Abby wat. Ondanks de schok ging ze bijna elke keer mee als Eleanor Neira opzocht.
De tijd verstreek en de kans dat Neira ooit weer wakker werd, werd steeds kleiner. Iets wat de dokters Eleanor steeds weer opnieuw duidelijk maakte. Dat met elke dag de kans groter werd op schade en dat het bijna zeker was dat ze nooit meer volledig zou kunnen functioneren. Pas na maanden durfde Eleanor de stap te zetten, om verder te gaan met haar leven en zich niet meer vast te klampen aan de hoop dat haar vrouw ooit nog wakker zou worden.

Tips en opmerkingen zijn altijd welkom!

Super mooi geschreven wauw, ik volg!

Bedankt voor je lieve reactie ^^

Neira wist zich deels om te draaien naar de zuster. Met nog steeds paniek in de ogen. Het besef kwam bij de zuster op dat haar patiënt wakker was geworden.

Verder!!! Super leuk verhaal!! Xxx

Dank je!

‘Mevrouw, uhm.’ Ze keek op het blaadje met de achternaam van de vrouw. ‘Vaals, ik heb goed nieuws voor u.’ Het was ook voor haar iets leuks, ze had Neira nu al lang als patiënt en mocht haar vrouw en dochter erg graag. ‘Uw vrouw is gisteravond wakker geworden.’ Nooit eerder had ze zoiets mogen zeggen, ze wist eigenlijk niet zo goed wát ze precies moest zeggen. Er klonk een stilte aan de andere kant van de lijn, ‘mevrouw? Bent u er nog?’ vroeg ze twijfelend.
Eleanor keek naar haar handen. Ze wist niet wat ze moest doen, ze was absoluut haar tong verloren, iets wat haar nog nooit eerder was overkomen. ‘J-ja, ik ben er nog,’ fluisterde ze bij het laatste. ‘Functioneert ze goed? Ik bedoel, ze is toch geen kasplantje? Hoop ik.’ Het was misschien iets te overhaast om dit te vragen, maar ze was zichzelf ongeduldig en was hier al die tijd het angstigste voor geweest.
Het bleef even stil, ‘ze is zeer zeker geen kasplantje, in tegendeel, er is wel een ding. Het kan tijdelijk zijn, dus maakt u niet meteen zorgen, maar ze weet niet wie ze is. Of wie u bent.’ Eigenlijk wilde ze nog vertellen dat het haar speet, maar ze besloot het niet te zeggen, ze kon er immers niets aan doen.
De woorden drongen slechts vaag tot haar door, het enige wat er binnen kwam was dat ze geestelijk – deels – in orde was. ‘Wanneer kan ik langskomen?’ vroeg ze hoopvol. Ergens voelde ze zich schuldig, ze was verder gegaan en zeker nu Neira niets meer van haar wist, kon ze net zo goed wegblijven. Ze zou het doen voor Abby, die haar vader nog net zo miste als eerst. Die nog steeds op school tekeningen van haar vader maakte en ze vervolgens aan haar vroeg of ze die bij papa’s bed op mocht hangen.
‘We gaan haar deze week nog verder onderzoeken, het beste is ergens volgende week. Dan zal ze waarschijnlijk ook verbaal alweer in orde zijn, enne, neem uw dochter ook mee,’ zei ze. Het laatste met een zachte stem. En Eleanor wist dat de jonge zuster glimlachte, ze mocht haar dochter graag en dat was wederzijds.
‘Dank u.’ Het klonk raar om u te zeggen tegen iemand die een paar jaar jonger was dan haar, maar ze wist niet of het onbeleefd zou zijn om “je” te zeggen. ‘We zullen dan zeker komen.’ Ze kletste nog even verder en hing daarna op.
Het leek onwerkelijk, alles. Ze keek kort achter zich en zag Abby staan, die haar hoopvol aankeek. Blijkbaar had ze ergens haar vaders naam opgevangen, ze wist dat het over haar ging. En aan de glimlach op haar moeders gezicht te zien was het goed nieuws.
‘Papa is beter, hè?’ vroeg Abby met enthousiast schitterende ogen.

Tips en opmerkingen zijn nog steeds welkom hoor :wink:

De zuster twijfelde even bij het zien van het nummer van Neira’s ouders. Ze had die mensen zelden gesproken, ze waren hoogstens vijf keer op bezoek gekomen. Niet dat ze gemeen waren, hoogstens wat vreemd, of wat minachtend tegenover haar patiënt. De moeder leek wel aardig, enkel wat schichtig en was niet echt dol op haar dochter. Neira’s vader daarentegen, praatte over haar alsof ze de beste band hadden. Jaden, het jongere broertje van Neira was maar twee keer meegekomen, beide keren was het geëindigd in een ruzie tussen de twee ouders en hem, hij had niet echt veel oog gehad voor zijn zus. Meer voor de zusters die hier rondliepen.
Aarzelend toetste ze het nummer in. Het toestel ging een paar keer over voor er werd opgenomen: ‘Met Marlene Visser,’ sprak een hoge vrouwenstem.
‘Hallo mevrouw, ik belde u over uw dochter,’ begon ze. Ze bleef even stil om te horen of de vrouw nog iets wilde zeggen, of een minachtende opmerking wilde maken over Neira. ‘Ze is wakker geworden.’
‘Hoe maakt ze het?’ vroeg de vrouw, haar stem was koud, er leek niet iets van enthousiasme in te zitten. ‘Ik zal u wel mijn man aangeven.’ Niet veel later klonk de stem van haar man: ‘Belt u over Neira?’ vroeg hij hoopvol.
‘Ja meneer, ik belde over haar. Ik vond haar gisteravond en ze blijkt wakker geworden te zijn. Het gaat goed met haar, ze is vrij helder en voor zover wij weten is ze lichamelijk helemaal in orde. Het enige wat we tot nu toe hebben kunnen concluderen is dat ze aan geheugenverlies lijdt.’ Ze hoorde de man naar adem happen. ‘Rustig maar meneer, dit is in de meeste gevallen slechts een tijdelijk verschijnsel,’ hoopte ze hem gerust te stellen.
‘Meestal? Het kan dus zijn dat…dat het blijvend is?’ vroeg hij met een rillende stem.
‘Die kans bestaat.’ De zuster had geen zin om er omheen te draaien. Natuurlijk bestond de kans, alles kon nu nog gebeuren. Hij hoorde in feite al blij te zijn dat ze verder in orde was.
‘Kunnen we langskomen, of is het beter als er maar een iemand komt?’ vroeg hij direct. Zijn stem rilden nog licht, maar hij leek wat rustiger te worden.
‘Meneer, ik snap dat u graag nu meteen langs wil komen, maar momenteel onderzoeken ze haar nog, het is handiger als u over een week komt komt. En zeker niet met teveel mensen tegelijk. Ze kent geen van jullie, het is al zeer stressvol voor haar om één iemand te leren kennen, laat staan een hele familie.’
‘Natuurlijk…’ zei hij langzaam, ‘ik snap het.’ Hij hing op.

Was dit verhaal even helemaal vergeten, sorry daarvoor! Ik vind het trouwens heel mooi :grinning:

verder!!

Dank jullie!

‘Gaan we al naar papa toe?’ vroeg Abby ongeduldig, ze had het al op school verteld, maar de juffrouw geloofde het niet, tot ontzet van Abby. Ze had de hele dag niet op kunnen letten op school, papa zou er weer voor haar zijn. Natuurlijk wist ze dat hij niet gelijk naar huis kon, maar hij was wakker geworden. Ondanks dat mama had gezegd dat dat waarschijnlijk nooit meer ging gebeuren.
Eleanor knikte, ze had het niet over haar hart kunnen krijgen om haar dochter te vertellen dat Neira haar niet zou herkennen. Om haar pret te bederven. Aarzelend draaide ze zich naar Abby toe, ‘hé, kleintje, het kan zijn dat papa je nog niet herkent,’ zei ze zacht. Ze had zelfs overwogen om alleen te gaan. Dan had ze Neira al kunnen voorbereiden dat ze een dochter had, die vreselijk veel van haar hield. Misschien kon ze de zuster vragen Abby bezig te houden.
‘Waarom?’ vroeg het meisje verbaasd.
‘Toen Neira – papa, sorry – wakker werd, herkende hij niemand meer.’ Het was voor haar inmiddels een gewoonte geworden om Neira soms als man of juist als vrouw te benoemen. Abby wist niet beter dan dat Neira een beide was, ze was opgevoed met het idee dat ze een vader en moeder had. Neira mocht dan wel het meest mannelijk zijn, maar Eleanor zag haar nog steeds als vrouw. ‘Dat kan wel overgaan, maar dat duurt een tijdje,’ vervolgde ze. Toen ze Abby’s vragende blik zag zuchtte ze. ‘Net zoals dat hij in het begin niet zo goed kan praten, dat is nu ook bijna over, maar het zal wat langer duren voor hij alles weer weet.’
‘Dus, papa weet niet eens hoe ik heet?’ vroeg ze, er kwamen tranen in haar ogen te staan en haar onderlip trilde lichtjes van verdriet.
‘Nee, dat weet hij niet,’ zei Eleanor zacht. Haar stem klonk neerslachtig, dat was ze nu ook. Ze vond het vreselijk zielig voor haar dochter, die simpelweg haar echt vader wilde. ‘Dus ga ik eerst even met papa praten voordat jij naar binnen kan, je hoeft niet mee natuurlijk, als je dat niet wilt?’ vroeg ze. Hoopvol, misschien dat Abby nu niet eens meer wilde, dan kon ze Neira in alle rust voorbereiden op de liefdesaanval die ze zou krijgen wanneer haar dochter zou komen.
Verward keek Abby naar haar moeder, ‘waarom jij eerst met papa praten?’ vroeg ze.
‘Hij kent je niet Ab, dus moet ik eerst vertellen dat hij een dochter heeft die belachelijk veel van hem houd,’ legde ze uit en keek haar even aan. Ze glimlachte toen ze zag dat Abby’s haren nog ongekamd waren, haar krullen sprongen alle kanten op. Net zoals die van haar.
Abby knikte lichtjes, maar kon haar teleurstelling niet verbergen. ‘Goed,’ antwoordde ze nukkig. ‘Maar ik wil ook met hem praten!’
Normaal had Eleanor haar terechtgewezen, maar nu knikte ze enkel, ‘nou, kom op, dan gaan we naar hem toe,’ zei ze zacht. Met Abby in haar kielzog liep ze naar haar auto. Ze opende de deur voor zichzelf en ging zitten. Kort wachtte ze tot ook Abby kwam zitten en reed toen richting het ziekenhuis. Om de tijd te verdoen speelde ze een spelletje, het dier raden. Dat deden ze wel vaker en ze vonden het beide leuk.
‘We zijn er.’ Eleanor parkeerde zo dicht mogelijk bij het ziekenhuis en stapte uit. Toen ze naar Abby keek zag ze haar lichtjes rillen van enthousiasme. ‘Gekkie,’ zei ze zachtjes lachend. ‘Ze zal vast hartstikke blij zijn om je te zien,’ suste ze haar dochter.
‘Ze kent me niet,’ protesteerde ze.
‘Dat is waar,’ grinnikte ze. Eleanor liep het ziekenhuis in, ze wist allang waar ze moest zijn, zelfs Abby wist het al uit haar hoofd – en die was net zo geweldig met dingen onthouden als haar moeder, een wereldwonder dus dat ze het nog wist –. Al vanaf een afstandje zag ze de zuster staan, die vrolijk naar hen zwaaide.
‘Abby, je blijft even bij haar, beloofd?’ vroeg ze en liep naar de zuster toe. ‘Is het erg als Abby even hier blijft?’ vroeg ze aan de zuster.
‘Natuurlijk niet,’ antwoordde ze. ‘Ik snap het wel. Zeg het maar als ze naar binnen mag.’ Ze keek even omlaag naar het meisje, dat haar vader probeerde te spotten. ‘Hé, Abby, het duurt vast niet lang,’ zei ze grinnikend.

V E R D E R!!!

[size=1em] Neira had in de tijd dat ze wakker was veel vreemde gezichten gezien. Vooral van dokters, die met haar wilde praten, of haar simpele opdrachten voorlegde, zoals of ze haar tenen wilde bewegen. Mensen hielden haar in de gate, tijdens het eten. Vroegen haar dingen, vertelde over wie ze was. Tot nu toe wist ze te onthouden dan ze Neira heette, dat ze een lange onofficiële relatie had gehad met een vrouw. Wiens naam ze niet had kunnen onthouden en dat die vrouw een dochter had. Ze woonde samen en ze had gewerkt in een winkel. [size=1em]'Eleanor,' zei ze zacht, 'je vrouw. Soort van.' Twijfelend liep ze dichterbij en keek naar het gezicht van Neira, dat nog bleker was dan normaal, door het gebrek aan zonlicht. Ze was altijd wat tenger geweest, maar het was verergerd. Niet dat ze er ongezond uitzag, simpelweg wat zwakker dan gewoonlijk. [size=1em]Opgelaten knikte ze, 'ja, dat ja. Zijn er al mensen die je...kende langsgekomen, of ben ik de eerste?' vroeg ze en keek haar onderzoekend aan. Buiten de kamer hoorde ze vaag de stem van Abby. ' [size=1em]'Eleanor,' herhaalde ze. 'Maar, ik heb nog iemand meegenomen, ze wacht buiten-' [size=1em]'Je dochter,' zei ze glimlachend. 'Nou ja, eigenlijk mijn dochter, maar we voedde haar samen op, je bent haar vader, soort van.' Er kwam een kleine glimlach op haar gezicht te staan, 'ze is gek op je. Dus schrik niet als ze de kamer binnen komt en je overspoelt wordt met liefde.'

vzrder!!!

[size=1em]'Ja, natuurlijk ben je een vrouw,' lachte Eleanor zacht. 'Maar aangezien jij het mannelijkste was en het meeste van voetbal hield, besloten we dat jij de papa zou zijn. Nu ben je dus een man in haar ogen. Niet beledigend bedoelt hoor, maar het is wat makkelijker om een moeder en vader te hebben. Ten minste, voor haar dan.' Eleanor keek haar even aan en glimlachte bij de korte twinkeling in haar ogen. 'Ze wacht in de gang en ik denk eerlijk gezegd dat ze niet veel langer kan wachten, wil je dat ik haar haal?' [size=1em]De deur ging weer open en ze zag een klein meisje binnen komen. Met het zelfde krullende haar als Eleanor en groenbruine ogen. 'Papa!' riep ze uit. Eleanor had haar al gewaarschuwd dat ze rustig moest doen, maar als koppig dat ze was, luisterde ze uiteraard niet. Abby liep direct naar het bed van haar vader toe. En probeerde Neira te omhelzen. [size=1em]'Wat is haar naam?' vroeg ze zacht. 'Ik heet Abby,' antwoordde ze snel, voordat Eleanor iets kon zeggen. 'Ik heb je gemist.' Er kwamen direct tranen in haar ogen te staan. [size=1em]Het bezoek was prettig, naast Abby's enthousiasme spraken ze over onbelangrijke zaken die haar niet teveel aan het denken zetten. Ergens vond Neira het jammer dat de twee een uur later vertrokken. Ze had direct een band gevoeld, het was prettig. Ze begreep wel waarom ze vroeger een relatie was begonnen met Eleanor.

Gaaf verhaal! Verder :slightly_smiling_face:

Dank je!

[size=1em]'Je geheugen is nog niet terug?' vroeg hij, met een licht spottende ondertoon. 'Ik ben je vader, Flynn, de enige man in je leven.' Waarschijnlijk dacht hij grappig te zijn, maar aan de geërgerde blik van Neira kwam dat niet op die manier over. [size=1em]Hij merkte het, want hij grijnsde breed bij haar antwoord. 'Jammer, we hadden een goede band samen, snap je? Maar dit een mooie kans om je een keertje babyfoto's van jezelf te laten zien, zonder dat je me afsnauwt.' Tevreden kwam hij op het randje van zijn bed zitten, 'morgen neem ik mijn vrouw ook mee, ik heb nu je broer al meegenomen. Maar die zuster vond het helaas nodig om hem te laten wachten. Omdat ik je mentaal moest voorbereiden, of zoiets achterlijks.' [size=1em]'Echt wel.' [size=1em]Flynn lachte, zijn lach was de perfecte tandpastalach die bijna alle beroemdheden hadden. 'Dank je,' zei hij overdreven vrolijk. 'Ik ben echt je vader. Jij daarentegen, bent helaas mislukt,' zei hij tevreden. 'Ondanks dat heb je toch een knap vriendinnetje gekregen, ik vraag me nog steeds af hoe dat is gelukt...' Zonder erom te vragen plofte hij naast haar neer op bed. [size=1em] Het duurde een tijdje, maar hij stond op. 'Ik ga Jaden voor je halen,' zei hij, vrolijk, te vrolijk. Neira keek hem na en schudde kort haar hoofd. Ze had het bezoek van haar vrouw en dochter veel prettiger gevonden. Bij haar vader had ze het gevoel alsof al zijn liefde gemaakt was. Alsof hij het meende toen hij zei dat ze mislukt was.

Verder!

'Hey, Jaden,' zei ze langzaam. Duidelijk een puberende chagrijnige versie van zijn vader, nu al had ze besloten dat ze de arrogante aap voor zich niet mocht. Bang dat Flynn weer op haar bed zou gaan zitten, schoof wat naar het midden toe, zodat er geen plek meer was voor iemand anders. [size=1em]'Het gaat prima, neem ik aan, met jou?' vroeg ze twijfelend. Ze zag zijn blik en vroeg zich af waarom hij zo keek. Zijn vader leek hem in de gate te houden. Waarschijnlijk zou hij wel iets verkeerds gedaan hebben. Onbewust streek ze haar lange zwarte haren glad en bedacht zich dat ze dat absoluut het mooiste vond aan haar gezicht. Naast misschien haar vrij groene ogen. Ze waren niet fel groen, of de kleur van gif. Maar ze waren een doffe licht groene kleur, die ze mooi vond. Door die kleur leek haar gezicht wat zachter. [size=1em]'Heb ik iets verkeerds gedaan?' vroeg Neira. Ze kneep haar ogen samen, ze vroeg zich af wat er in hemelsnaam mis met hem was. 'Ik bedoel, het enigste wat ik het afgelopen jaar heb gedaan is slapen. Ik word wakker en weet niets meer, jullie komen langs en vervolgens doe jij.' Ze keek naar Jaden, 'alsof ik een misdaad heb gepleegd. Als ik dat heb gedaan, weet ik er niets meer van af, dus het heeft geen zin om zo onbeleefd te doen.' Zijn gezicht vertrok. 'Zie je wel pap! Ze is niets veranderd! Ze is waarschijnlijk nog steeds de zelf ingenomen trut als dat ze vroeger was!' Zonder verder om te kijken liep hij wel. Gedragen door woede, het kon hem nu niets meer schelen dat hij straf zou krijgen. Zijn vader had gezegd dat als ze wakker was geworden, ze vast veranderd zou zijn. Hij had hem niet geloofd en had gelijk gehad. Hoe kon ze nou veranderd zijn?

Whaaahaaaaaa super!!! Dank je dat je nog een stukje voor me postte :’) al was het ook voor de anderen… Het voelt als voor mij :stuck_out_tongue:

(ik lees dit al best lang mee)

Verderrrrrrrrrrrrr!!!

Leuk, verder!