Verhaal: Naomi

Ik schreef vroeger op een ander forum een verhaal, maar helaas bestaat dat forum niet meer. Vandaag vond ik het verhaal terug op mijn laptop en ik heb besloten om het te herschrijven en hier te posten. Hoop dat jullie het wat vinden!

1
‘Het leven is een HOER’ schrijf ik met een dikke alcoholstift op mijn bank in de studiezaal.
Ik zit op een school waar er belachelijk veel studie-uren zijn. Zoals nu, maandag, het zevende lesuur. Als kers op deze studie-uur-taart kreeg ik gisteren ook nog eens ruzie met mijn vriend, Dennis. Normaal gezien heb ik een zwak karakter en excuseer ik me direct na elke ruzie, maar dit keer had ik daar geen zin in en koppig als we alletwee zijn bleef de ruzie vervolgens het hele weekend aanhouden. Wat best zinloos is want ik weet dat ik uiteindelijk toch zal zwichten voor zijn arrogante, maar o zo charmante, glimlach. De manier waarop vriendlief me soms negeert bevalt me zeker niet, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij nooit als eerste sorry zou zeggen.
“Juffouw Vandeputte, geen werk neem ik aan?” vraagt de studieleraar me plots.
Hij wordt door de leerlingen Pitbull genoemd, niet omdat hij een ingezakt gezicht heeft, maar omdat hij zo oplettend is als een waakhond.
“Jawel?” ik laat hem het boek zien dat open voor me ligt.
“Sorry, ik was verblind door je uiterste concentratie,” lacht hij, “hup, aan het werk. Of ik zal verplicht zijn om je vrijdag te laten nablijven, wat op zich niet zo’n drama voor jou is aangezien Dennis er ook zal zijn.”
De studiezaal begint te lachen, en de Pitbull zelf vindt zijn grapje blijkbaar ook heel leuk.
Nog zoiets waar ik me mateloos aan kan ergeren: de hele school volgt mijn relatie op de voet, iets dat Dennis geweldig vindt. Het is blijkbaar wereldnieuws dat een meisje van 16 wat krijgt met een jongen van een jaar hoger.
Ik werp een boze blik op mijn giechelende vriendinnen aan de andere kant van de zaal, die meteen ophouden met lachen.
“Goed, iedereen weer aan het werk, nog 10 minuten,” probeert de studieleraar de rust te herstellen.
De rest van de tijd laat hij me gewoon verder dagdromen zonder er iets van te zeggen en wanneer de zoemer gaat roept hij me nog even bij zich.
“Naomi, kan ik je nog even spreken onder 4 ogen?”
Ik blijf staan en wacht terwijl iedereen de studiezaal uitwaggelt.
“Wat is er?”
“Een beetje respect, graag. Je bent hier nog altijd tegen een leerkracht bezig.”
Ik reageer niet.
“Kijk, dat grapje was misschien niet zo leuk, maar ik had er geen idee van dat jij zo zwakzinnig was. Sorry.”
“Mag ik nu gaan?”
“Ga maar,” zucht hij.
Ik loop de studiezaal uit om te merken dat geen enkele van mijn vriendinnen op me wacht.
“Hee, Naomi,” hoor ik van een verdieping hoger.
Ik kijk op, het is Manuel, Dennis’ beste vriend. Hij loopt de trappen af en blijft bij me staan.
“Waar is iedereen?” hij kijkt rond in het lege gebouw.
In westerns zou op dit moment zo’n stro-bol rollen over het scherm.
“Geen idee, vast in het andere gebouw of buiten. Wat doe jij hier nog?”
“De printer bij mij thuis is stuk dus heb ik vlug iets geprint in het informaticalokaal.”
We beginnen aanstalten te maken om naar beneden te gaan.
“Oh, oké, enig idee waar Dennis is?”
“Eh… goh, ja, raar verhaal. Hij is huiswerk gaan maken bij Vanessa,” hij kijkt me schuldig aan.
Schuldig omdat wat hij net zegt me kwetst, of schuldig omdat hij zijn beste vriend verraden heeft.
“Sorry, ik sta ook niet altijd achter zijn keuzes, No.”
“Waarom ben je dan nog bevriend met hem, Manuel?” vraag ik hem boos.
“Wat is dat nu weer voor een vraag?” hij loopt naar buiten “Ga je mee, of ga je daar blijven staan?”
Ik loop naar hem toe.
“Maar zeg nou zelf, wat hij jou heeft geflikt met Marie was echt lullig. Dat je daarna nog vrienden met hem wilde blijven…”
“Het ging sowieso niet meer goed tussen ik en Marie, laten we het er op houden dat hij mij een plezier heeft gedaan.”
Ik glimlach sarcastisch naar hem.
“Hoe naïef kun je zijn, zeg.”
“En jij dan? Je weet dat Dennis je bedriegt en liegt tegen je, toch loop je achter hem aan als een hondje. Meisje, als ik naief ben, wat ben jij dan?”
Ik weet niet wat te antwoorden, want alles wat Manuel zegt klopt als een bus.
“Ik ben niet met de fiets.” zeg ik uiteindelijk, wanneer ik zie dat hij naar de fietsenstalling loopt.
“Je mag achterop bij mij als je wil, ik moet toch langs je huis.”
“Ik dacht dat je de andere kant uit woonde?”
“De voetbaltraining is een uurtje vroeger, blijkbaar is er vanavond een feest van het bejaardentehuis in het sportcentrum en we kunnen geen balletje gaan trappen tussen al die lieve oude mensen, begrijp je.”
“Ik begrijp het,” lach ik, “komt goed uit, ik had toch helemaal geen zin om op die stomme bus te wachten.”
Ik ga achterop zitten.
“Hee, Dennis zal toch ook op de training zijn? Wat doet hij dan bij Vanessa?”
“Dennis die naar een training komt? Ik hoop dat ik dat nog es mag meemaken,” lacht Manuel, “de coach denkt eraan om hem te schorsen omdat hij nooit komt opdagen, deze maand is hij maar 3 keer gekomen of zo.”
“Oh.”
“Wel zonde, want hij is een heel goede…”
Al wat hij nog zegt vliegt het ene oor in, het andere uit want ik het enige waar ik nu aan kan denken is al die keren dat Dennis me heeft gezegd dat we niet konden afspreken omdat hij voetbaltraining had.

Haha ok zielig dit :’) zal nog een stukje posten en als er dan nog steeds geen interesse is verwijder ik dit topic wel, heeft geen zin om iets te posten dat niemand leest:p

Meer! :grinning:

“Ah, meneer Costers heeft besloten om ons te plezieren met zijn aanwezigheid,” zegt Rudy, de voetbalcoach, spottend wanneer hij Dennis het veld op ziet lopen.
Een paar jongens stoppen met opdrukken om Dennis te begroeten.
“Rik, Joost, Mathijs, jongens! Ik wil jullie binnen de drie seconden weer in opdrukhouding zien en jullie stoppen pas wanneer ik dat zeg.”
Dennis komt lachend bij de groep aan, het feit dat hij drie kwartier te laat is lijkt hij niet zo serieus op te nemen.
“Ik hoorde net dat de training vroeger is vandaag,” hij legt grijnzend een hand op de schouder van Rudy, “communication is a bitch.”
Het team, waarvan de helft gestopt is met opdrukken begint stilletjes te lachen.
“Ach, Dennis, waarom communicatie de schuld geven van jouw gebrek aan verantwoordelijkheidszin?” Rudy lijkt zich nog aardig kalm te kunnen houden. “Maar goed, bewaar je smoesjes voor een andere keer. Omkleden nu, en ik wil 10 rondjes van je.”
“Wat? Meent u dit nu?”
“Zie ik eruit alsof ik een grapje maak, Costers?”
De spanning is te snijden, niemand durft nog te lachen of ook maar iets te zeggen.
“Komaan zeg, dit is hier toch de school niet? We zijn hier vrijwillig, sterker nog, we betálen om ons hier te amuseren. U straft er maar op los alsof we criminelen zijn.”
“Als dat je mening is, jongen, dan-,” Rudy staat op het punt om Dennis weg te sturen.
“Dit hoef ik echt niet te pikken, ik ga al.”
Dennis maakt aanstalten om het veld te verlaten, meteen spring ik recht om hem tegen te kunnen houden.
“Dennis, komaan, laat hem toch. Ga gewoon dat fucking veld op en loop je 10 rondjes en doe daarna gewoon lekker mee met ons.”
“Manuel, kom hier,” roept Rudy me terug, “oh, en Dennis, weet dat de seconde dat je die deur bent uitgewandeld, je hier niet meer welkom bent.”
Dennis twijfelt een paar tellen, maar loopt uiteindelijk vastberaden weg.
“Goed, nu die rotte appel uit de mand is kunnen we eindelijk verderdoen,” hij wrijft in zijn handen.
“Coach, Dennis was de beste aanvaller van het team,” probeer ik mijn vriend te verdedigen.
Rudy kijkt me nors aan omdat ik tegen zijn beslissingen inga.
“Iedereen is vervangbaar,” wimpelt Rudy mijn argument weg.
We zetten de training verder en wanneer we na een uur naar de douches mogen, houdt Rudy me tegen.
“Manuel, kun je me een reden geven waarom ik je nog als middenvelder zou houden?”
Even was ik in shock, hij zou mij toch ook niet wegsturen?
“Wat? Oh, echt geweldig, zend me maar weg omdat-”
“Je speelt voortaan naast Joost, als aanvaller,” met een glimlach op zijn gezicht loopt hij het veld af, “oh, en ruim even de kegels op, wil je?”

Verder! Meer reacties komen heus wel, heeft altijd wel tijd nodig.

ho ho ho!
niet dit verhaal verwijderen! je schrijft goed, hoor!
vooral dit zinnetje: ‘In westerns zou op dit moment zo’n stro-bol rollen over het scherm’ vond ik grappig :slightly_smiling_face:
Soms lezen mensen geen verhaal omdat ze het te druk hebben of simpelweg omdat de titel ze niet aanstaat. Maar ik vind dat je verder moet gaan, want ik ben benieuwd waar het heengaat!

p.s. In het eerste stukje noem je dezelfde persoon [de beste vriend van Dennis] Manuel en later Romeo. Daarna, in het tweede stukje, heet hij weer Manuel. Dat zou ik even veranderen.
p.p.s. Wat is een pomphouding? xD

Hoe ik het verhaal oorspronkelijk had geschreven heette die jongen Romeo, maar nu vond ik dat geen mooie naam meer, vandaar :’)
En een pomphouding:

http://www.mannaweb.net/image/exercise/voorligsteun1.png

Ik ga nu verderschrijven!

3
De volgende ochtend kom ik met een rothumeur aan op school, en het zicht op Dennis die wel heel dicht bij Vanessa staat helpt me daar niet echt bij. Ik loop naar hen toe.
“Hee,” groet ik ze, waarna ik me omdraai naar Dennis, “kunnen we even praten?”
Dennis knikt.
“Kom maar op.”
Ik werp een veelzeggende blik op Vanessa.
“Alleen…”
“Oh, Nessa, je hebt het gehoord,” grijnst Dennis naar haar.
“Ik zie je straks wel, lekker ding,” ze blaast Dennis een kusje toe en loopt weg zonder me verder een blik te gunnen.
Kuthoer.
“Hee, No, je ziet er niet uit, ben je ziek of zo?” merkt Dennis op.
“Oh, dank je,” zeg ik sarcastisch, “ik heb slecht geslapen, dusja.”
“Toch niet door mij?” zijn arrogante grijns doet me smelten.
“Nee, maak je maar geen zorgen,” lieg ik.
“Zo, we zijn alleen, wat is er nou?” vraagt hij alsof er totaal niks was gebeurd afgelopen weekend.
“Eigenlijk wilde ik gisteren praten, maar ik heb je niet gezien en je nam ook niet op toen ik je belde.”
“Oh, euh ja, niet direct beginnen zeuren he, je weet toch dat ik training heb. Ik heb je al 100 keer gezegd dat je me dan niet moet bellen, Naomi,” verwijt hij me.
“Sorry, ik wist niet dat je training gisteren vervroegd was, kan ik ook niet ruiken hè?”
“Stop met bijdehand doen, dat staat je niet.”
“Liegen staat jou anders heel goed,” mompel ik.
“Wat?”
“Niks.”
“Kijk, sorry van gisteren, ik ben direct na school met Manuel meegegaan om huiswerk te maken bij hem thuis en daarna ben ik naar de training, die vervroegd was, gegaan. Jezus, wat is dit, een kruisverhoor?”
De tranen springen me in de ogen en ik doe mijn best om niet te huilen. Geen idee wat hij gisteren echt heeft gedaan, maar het feit dat hij erover moet liegen voorspelt niet veel goeds.
“Waar zijn we mee bezig… Zo kunnen we toch niet verder, Dennis.”
“Kom op, niet huilen. Niet hier.”
Hij droogt mijn tranen en knuffelt me, dit is de jongen op wie ik verliefd ben geworden.
“Zal ik meelopen naar je klaslokaal?”, vraagt hij me, “ik zal zelfs je boeken dragen!”
Ik glimlach terwijl hij mijn hand vastneemt en we samen door de gang wandelen.

oh ja, dat van die pomphouding wist ik trouwens ook wel, maar ik noem het zelf altijd opdrukken :slightly_smiling_face:

btw, ik vind Dennis niet erg aardig :wink:

4
Ik voel mijn mobiel trillen in mijn broekzak, weer een bericht van Dennis.
Romy dan? Lekker + gemakkelijk :wink:
Ik zucht. Dennis is al maanden op zoek naar het perfecte meisje voor mij zodat hij zich minder schuldig zou voelen om het feit dat hij seks gehad heeft met mijn vriendin, Marie.
Laat toch zitten man:p
Stuur ik terug.
K maar niet zeuren als ik es kennis ga maken met dr :stuck_out_tongue:
Lees ik in het berichtje dat ik terugkrijg.
Soms is mijn beste vriend een sukkel, hij denkt nog steeds dat hij een player-imago hoog te houden heeft terwijl ik vlak door dat masker heen kan kijken. Hij houdt zielsveel van Naomi maar zal dit nooit toegeven en voortdoen met schunnige taal uit te slaan. Onverbeterlijk.
Je hebt Naomi, wat wil je nog meer?
SMS ik hem, en meteen krijg ik een bericht terug:
Seks… :wink:
Klasse, Dennis, denk ik. Het verbaast me dat hij en Naomi nog niet verder zijn gegaan.
Naomi = maagd?
Niet voor lang meer haha
Doet Dennis stoer. Meisjes, en vooral hoe Dennis ze behandelt, is het enige struikelblok in onze vriendschap. Voor mij is het het niet waard om hem er telkens op te wijzen en spanningen te creeeren, daarvoor ken ik Dennis al veel te lang. Hij is een gouden gozer, zal door het vuur gaan voor de mensen van wie hij houdt, maar het is een echte macho.
Pitbull is watching
Waarschuw ik hem voor de studieleerkracht en zet ik een punt achter dit gesprek. Plots valt mijn oog op een tekst die in slordige, zwarte letters op mijn bank is geschreven: ‘Het leven is een HOER’
Ik glimlach, het leven heeft inderdaad wat hoerige trekjes.
‘Maar ik ben een pooier’ schrijf ik eronder.
Ik hou me de rest van het studie-uur bezig met een voetbaltijdschrift en ben opgelucht wanneer ik de zoemer hoor.
“Ja, iedereen naar buiten en pas op dat je niets achterlaat want dan is het van mij,” jaagt de Pitbull ons lachend weg.
“Jezus ik dacht dat er geen einde kwam aan dit uur!” Dennis staat aan mijn bank, “Kom je nog?”
“Nee, ik vind het hier wel gezellig,” antwoordt ik sarcastisch en loop mee met hem.
“Nee, ik vind het hier wel gezellig,” doet Dennis me na met een sullig stemmetje, “hé, klootzak, wanneer ging je me trouwens zeggen dat je mijn plaats hebt ingepikt bij het voetbal?”
Shit.
“Wat?” probeer ik de tijd wat te rekken, ik weet niet zeker of Dennis het me kwalijk zou nemen dat ik nu aanvaller ben.
“Ja, ik krijg net een bericht van Joost.”
“Wel… de coach zei dat, nu je weg bent, er eindelijk plaats is voor een goede aanvaller,” grijns ik.
“Dan heb ik toch nog iets positiefs gedaan in zijn ogen,” lacht Dennis, “maar serieus, zeg nooit dat je een betere aanvaller bent dan ik.”
“En was meneer de beste aanvaller van de wereld eigenlijk nog van plan om terug te komen?”
“Nah, ik moet de anderen toch een kans geven om zichzelf te bewijzen,” grijnst Dennis.

Nieuwe volger!

:slightly_smiling_face: verder!

“Dan heb ik toch nog iets positiefs gedaan in zijn ogen,” lacht Dennis, “maar serieus, zeg nooit dat je een betere aanvaller bent dan mij.”

Moet zijn Dan Ik, haha.
Je schrijft goed! Verder!

5
Op school breng ik mijn pauze buiten door samen met een goede vriend en tevens klasgenoot, Sander. We zijn aan het brainstormen voor een project waaraan we zo snel mogelijk zouden moeten beginnen, helaas is het onderwerp van ons project niet zo evident.
“Man, echt, ik kan me niet genoeg verontschuldigen dat ik ‘soa’s’ uit de onderwerpendoos heb getrokken!” zucht hij.
Ik moet grinniken om het woordgrapje en Sander kijkt me vragend aan.
“Soa’s, doos?” leg ik met een vanzelfsprekende blik uit, “laat maar, het klein kind in mij kwam even naar boven.”
Bij Sander kan er ook een lach van af, maar waarschijnlijk probeert hij gewoon vriendelijk te doen.
“Kunnen we ons onderwerp niet wat minder letterlijk nemen?” stelt hij plots voor.
“Zijn we dan niet heel de opdracht aan het veranderen? Want ik heb het gevoel dat we de richtlijnen dan niet volgen.”
“Nee,” begint hij uit te leggen, “Ik weet dat het een vervelend onderwerp is, maar bekijk het eens vanuit een ander opzicht, hoe vaak hoor je of lees je dingen over het AIDS-probleem in Afrika, of over AIDS in het algemeen? Belachelijk vaak toch?”
Ik knik, nog altijd niet goed begrijpend waar hij naartoe wilde.
“Wel, we kiezen AIDS uit als algemene soa en we kunnen die bespreken, niet? Over AIDS valt heel veel te zeggen, denk ik.”, hij kijkt me hoopvol aan.
“Ja, het is wel een goed idee, denk je dat het zou mogen?”
“Waarom niet, voor zover ik weet is AIDS nog altijd een soa dus we houden ons aan de opdracht en het onderwerp,” zegt hij op een triomfantelijke toon.
“Goed dan… Hopen dat het in smaak valt bij de klas. Wat vind je daar eigenlijk van? Wel een verandering met vorig jaar hè?” vraag ik hem.
“Vind het raar dat wij twee de enigen zijn die gesplitst werden van de groep.”
“Hé, vergeet Michiel niet!” verwijs ik naar de gekke jongen die altijd achteraan zit en nooit iets zegt, “Hij is ook van de harde kern!”
“Maakt alles goed,” lacht Sander, “we’re in this shit together, aan hem zullen we wel steun hebben.”
We moeten lachen, Michiel heeft ons duidelijk gemaakt dat we niet plots met hem moesten socializen omdat hij ook in onze klas van vorig jaar zat.
“Hé, lieve schat,” Dennis geeft me een knuffel van achter en een zoen op mijn wang.
Hij komt bij ons aan tafel zitten en geeft Sander een ‘rot op’-blik.
“Hé, Dennis,” begint Sander op een voorzichtige toon, “we zijn eigenlijk bezig met een project waarvoor we alle tijd wel kunnen gebruiken…”
Sander probeert hem op een vriendelijke manier af te wimpelen wanneer hij mijn geërgerde blik ziet. Ik vind het inderdaad echt vervelend dat Dennis denkt dat hij te pas en te onpas mijn gesprekken komt ‘verstoren’ maar als ik even bij hem en zijn vrienden ga staan moet ik weg of word ik genegeerd.
“Ja, lieverd, het is eigenlijk wel zo…” ik probeer het op een vriendelijke manier te brengen, “weet je wat, anders kunnen wij na school iets leuks gaan doen?” “Jezus, ongelooflijk zeg,” Dennis is verontwaardigd, “eerst zeur je me de oren van het hoofd dat ik je niet genoeg aandacht geef, en als ik wel eens gezellig met je wil praten jaag me weg.”
“Komaan, Dennis, niet zo beginnen doen, je weet dat dat niet zo is.”
“Wat ben jij een kutwijf zeg,” hij staat op en loopt met snelle pas weg.
“Euh…” ik probeer Dennis zijn belachelijke gedrag te verklaren tegenover Sander, maar ik kan op niets komen, “we zullen dit een andere keer moeten doen, vrees ik.”
Ik sta recht en loop achter Dennis aan.
“En wanneer is dat dan?” roept Sander me na.
“Kom anders gewoon eens naar mijn huis,” roep ik vanop een afstand.
“Wanneer dan?” Sander is geërgerd.
“Kies maar!”

Dankjewel voor de reacties en als jullie nog foutjes zien staan, aarzel niet om het te zeggen!

Verder!

Nieuwe lezer !

Wanneer ik Dennis eindelijk heb ingehaald, zie ik dat hij aan het roken is bij de schoolpoort. Zelf heb ik niks met roken, en nog minder met de mensen die er elke pauze een heel pakje sigaretten doorjagen, maar toch stap ik op hem af.
“Hé, lieverd…” zeg ik op een onzekere toon.
“Wat moet je?” vraagt hij boos.
“Dennis, probeer alsjeblieft vijf seconden normaal te doen, ik ben gekomen om me te excuseren.”
“Over normaal gesproken, Naomi, vind jij het normaal dan dat je me voor schut zet voor iedereen?”
“Voor schut? Bij iedereen? Kom op zeg, als je toch zó bezig bent met je reputatie en wat “iedereen” van je denkt, kon je toch ook even nadenken vooraleer je zo belachelijk reageerde.”
Dennis staat met zijn mond vol tanden, en hem kennende is hij nu een goed weerwoord aan het zoeken.
“Kijk, ik heb het huis vanavond voor mij alleen. Misschien is het een goed idee om die spanningen van de laatste tijd uit te praten, ik heb het gevoel dat we elkaar veel moeten zeggen,” stel ik voor.
Hij grijnst.
“Ja, en ik zou niet willen gestoord worden tijdens het praten,” zegt hij op een dubbelzinnige toon.
“Ik wil echt dat je weet dat ik je veel te graag zie om onze relatie kapot te laten gaan door een paar stomme ruzietjes,” ik negeer de pretlichtjes in zijn ogen.
Dennis smijt zijn sigaret weg en trekt me naar zich toe, zijn handen legt hij op mijn heupen.
“Vanavond lijkt me perfect.”
“Mooi, mijn ouders zijn naar een trouwfeest en mijn broer gaat waarschijnlijk naar zijn idiote vrienden, dus kunnen we rustig pra-”
Dennis kust me vol op de mond.
“Ik kijk er al naar uit.”