[Verhaal] Naamloos

Ik heb het verhaal nu nog even naamloos genoemd omdat ik geen idee heb wat voor een titel ik het wil geven. Ideeën zijn altijd welkom!


''Als je vermoedt dat iemand liegt,
moet je doen alsof je hem gelooft.
Hij wordt dan overmoedig,
liegt nog harder en wordt ontmaskerd.’’

(Arthur Schopenhauer)


1.
Een klein zonnestraaltje kan ontsnappen door de dikke laag met wolken dat voor de zon hangt.
Ik draaide met mijn vinger in het mulle zand, diep in gedachten. Het enige wat hier geluid maakte is het klotsen van het water tegen de rotsen, meeuwen die ruzie maakten om het laatste stukje overgebleven brood, de wind die over het zand blies, verder is het stil. De gedachte van vanmorgen toen mijn moeder binnenkwam, nam me in beslag. ''Roos, we moeten praten’’ Haar toon klonk naar iets belangrijks. Ze ging op de rand van mijn bed zitten. Ik leunde tegen mijn bureau aan en liet merken dat ik luisterde. ''Je weet dat ik iemand ontmoet heb, en we hebben besloten om bij elkaar in te trekken’’ ze werd heel even stil om mijn reactie te horen. Ik wist niets te zeggen, mijn gezicht betrok naar verbazing. ‘’Ik weet dat het snel is, maar ik weet dat we er goed aan doen’’ Ze keek me hoopvol aan. ''En… hij komt hier in huis wonen? Dat past nooit’’ Dat was het eerste wat in me opkwam. We hebben een klein huis, mijn moeder verdient niet zo goed als alleen verdiener. Ze keek weg, liet haar blik vallen op het raam. ''Dat klopt, dat past niet’’ Ze keek me weer aan ‘’We gaan bij hem intrekken.’’ Ik keek haar ongelovig aan. ''Gezien de omstandigheden leek het me een goed idee’’ voegde ze er snel aan toe. Ik wierp een snelle blik op de spiegel, de blauwe plek was bijna niet meer te zien. Was het dan inderdaad een goed idee? De ringtone van mijn mobiel haalde me uit mijn gedachten. Ik viste hem uit mijn jaszak. Drie gemiste oproepen. Onbekend. Ik haalde mijn schouders op en stopte hem weer terug in mijn jaszak en stond op, vast weer een leuk grapje van mensen die ik helemaal niet ken, tijd om naar huis te gaan. Met de gedachte dat het inderdaad een goed idee is, om hier weg te gaan. Het was maar een paar minuten lopen naar huis, dat zal ik wel gaan missen, het strand. Vooral nu het weer wat mooier weer word. Ik opende de voordeur, de geur van kip kwam me tegemoet. Heerlijk, avondeten, daar had ik zin in. Ik liep de woonkamer in waar ook de eettafel stond en aansluitend ook de keuken. De tafel was al gedekt en alles stond al klaar. Mijn moeder zette de laatste pan op tafel. Ik ging op mijn vaste plaats zitten aan de tafel, mijn moeder er recht tegenover. ''Ik heb Chris net aan de telefoon gehad’’ Begon mijn moeder terwijl ik een stuk kip afsneed. ''Ik heb gezegd dat we komen.’’ ‘’Oh en wat zei hij?’’ Ik nam een hap van mijn stuk kip. Het smaakte zoals altijd. Mijn moeder kon goed koken. ‘’Hij zei dat we met een paar dagen mogen komen.’’ Ik legde mijn bestek neer, keek mijn moeder aan. ‘’Dan al?’’ Ik zag hoe ze rustig een stuk vlees afsneed. ''Ja, ik wilde het zo snel mogelijk klaar hebben, en hij ook.’’ ‘’Maar er is helemaal niet gevraagd wat ik wil!’’ Ik irriteerde me eraan dat ze zo rustig bleef door eten. ''Misschien wil ik wel afscheid nemen van mijn vrienden, misschien wil ik wel even rustig alles in kunnen pakken en hier afsluiten.’’ ‘’’Toch doen we het zo’’ Ik wist dat ik er niets meer aan kon veranderen. Maar, laten we eerlijk zijn, wat heb ik hier nog af te sluiten? Ik hoef alleen mijn spullen te pakken en Charlie dag te zeggen. Meer heb ik hier niet te zoeken. Charlie was het buurmeisje, twee jaar jonger, maar dat was het enige vriendinnetje dat ik hier had. Ik had niet veel geld, ik was geen aantrekkelijk meisje, ik viel niet op. Dan eindig je ook alleen. De enige aandacht die ik kreeg was de aandacht van jongens die me lastig vielen. Geen idee wie ze zijn, ik kon er niets tegen doen. Ik liet het allemaal maar gebeuren, maar wat moest ik, niemand die me zou helpen. Gelukkig wist mijn moeder ook van niets. Alleen dat ik laatst ruzie had, per ongeluk geraakt werd en dat ik daarom een blauwe plek had. Ze zou eens moeten weten. De rest van het avondeten was het stilletjes aan tafel.

Leuk!
Ben benieuwd naar de rest :slightly_smiling_face:
xx

WAUWW snel verder!