[Verhaal] My picture perfect life

My picture perfect life

[i][b]Waar ben ik aan begonnen?! Alles draait en spint om me heen, alles is verzonnen. Alles is een leugen. Mijn relatie, mijn gevoelens, mijn leven, alles… Terwijl de wereld om mij heen lijkt op te bloeien en de mensen om mij heen hun weg lijken te vinden in deze vreemde wereld, blijf ik alleen achter met mijn leugens. Mijn hele welzijn verzonnen voor een leven waar ik altijd van heb gedroomd maar nooit zou kunnen krijgen. Voor een leven die ik diep van binnen niet eens wil.

Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?! Het moet stoppen, ik moet het hem zeggen! Ik kan niet meer zo doorgaan! Maar hoe… En waar is Nathan eigenlijk? [/b][/i]

Wordt vervolgd :cold_sweat:

Waar het over gaat
Leonie zit nog maar in groep 8 wanneer ze droomt over een toekomst als bekend artiest. Het enige wat haar dwars zit is dat ze ontzettend gepest wordt op school. Maar dat alles veranderd als ze van haar vader hoort dat ze naar Engeland verhuizen, omdat haar vader daar een beter baan kan krijgen. Op haar nieuwe school besluit ze alles anders te doen en te zorgen dat alles beter gaat en ze haar droom kan leven. Ze liegt overal over en komt daardoor regelmatig in de problemen. Vooral wanneer ze verliefd wordt op Nathan en ze zich realiseert dat dit helemaal niet het leven is waarvan ze altijd dacht dat ze het zou willen leven. Alles verandert na het moment waarop ze Nathan over haar leugens verteld… Alles…

Lijkt me een leuk verhaal!
Ik volg zeker :slightly_smiling_face:

Thnx!
Ik ben er gisteren niet aan toe gekomen maar vanavond even een nieuw stukje posten :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 1

“Leonie! Leonie! Je bent een dikke vette trien!”. Zoals elke dag zat ik als enige groep 8-er vooraan in het klaslokaal en vlogen de lelijke opmerkingen aan me voorbij. Zo gaat het al jaren eigenlijk, terwijl ik niet eens weet waarom en dik ben ik niet eens! Ik laat het gewoon langs me heen gaan alsof het me niks doet, maar het helpt niet. Ze schreeuwen toch wel. Of ze schoppen me, slaan me, gooien mijn schooltas of anders mijn lunch in de wc of ze gooien mijn fiets in het kanaal vlak bij school. “Lelijke Leonie!”, hoor ik weer achter me. Ze roepen maar, het doet me werkelijk niks.

Nicole, het meisje dat achter mij zit in de klas, tikt me op mijn schouder. “Hier, moest ik doorgeven”, zegt ze grinnikend. Ik neem het briefje aan dat ze me toe probeert te moffelen en open hem.

[i]“Hier slettebak, heb je de foto van je dooie broer terug. We hebben hem wel een beetje opgeleukt. Wanneer ga jij?”

[/i]De tranen schieten me in de ogen. Ze hebben de foto van mijn broer uit mijn agenda gejat vorige week en aan stukken gescheurd. Hoe konden ze! Hoe durfden ze! Huilend ren ik de klas uit met mijn spullen nog in het lokaal en ik hoor hoe ze in de klas luid lachend verkondigen dat ik een lelijk, vet varken ben en dat ik beter dood kan neervallen net zoals mijn broer. Hoe kunnen ze! Ik ren de school uit, rakelings langs de directeur en over het schoolplein naar mijn fiets. Maar ik wordt tegengehouden door juf Anneke, die het allemaal vanaf de gang hoorde. “Och kind, rustig maar…”, zegt ze kalm. Alsof ik op dit moment kalm kan doen. “Kom, we gaan wel even naar de kantine. Dan kunnen we in alle rust praten over wat er is gebeurd. Dit kan zo echt niet langer”. Ik haal mijn schouders op met een snik en samen lopen we naar de kantine. Ik blijf omlaag kijken, want de kantine is nog voorbij het klaslokaal waar die nare kinderen uit mijn klas zitten. Nu durven ze niet, nu is juf Anneke er bij… De lafaards! Langzaam maakt mijn verdriet plaats voor woede. Hoe durfden ze wel om mijn broer zo belachelijk te maken, ze hebben geen idee hoe het is om je broer te verliezen!

Nadat ik samen met juf Anneke gepraat heb en ze mijn ouders gebeld heeft, mocht ik naar huis. Ik hoefde niet de rest van de dag nog op school te blijven en de klas zou een grote preek krijgen. Degene die me nu nog pest wordt naar de directeur gestuurd en wordt geschorst. Dat zal ze leren! Ik stap op mijn fiets en langzaam fiets ik richting huis waar ik al opgewacht wordt door mama. “Leonie toch, ga maar snel even douchen”, zegt ze met een lieve glimlach. Wat een lieve vrouw is ze toch. Ze heeft elke nacht bij Tim geslapen toen hij ziek was, elke dag een lekker ontbijt op bed gemaakt voor hem. Papa was op zakenreis naar Engeland, dus hij was er eigenlijk nooit. Soms kwam hij voor een paar dagen thuis, maar dan moest hij ook snel weer terug naar Engeland om zijn project af te maken. Maar mama was er altijd voor Tim. En nu hij is overleden is mama zo verdrietig. Papa is al bijna een maand in Engeland en hij kon niet op Tim zijn begrafenis komen. Huilend heeft hij ons daarna gebeld, huilend omdat hij geen afscheid kon nemen. Maar mama heeft toen gezegd dat het niet uitmaakte, dat ze het wel aankon samen met mij in huis. Maar ze wordt steeds verdrietiger, elke dag meer…

Na het douchen doe ik snel de was en begin ik alvast met koken, zodat mama even lekker uit kan rusten. Ze doet al zo veel. Na het eten snel opruimen en afwassen samen met mama want vanavond ga ik naar zangles. Dan wordt alles beter, ik houd van zingen! “Veel plezier Leonie”, zegt mama,"Je zingt vast geweldig! . Ik loop al weer naar mijn fiets en zwaai haar uit. “Goed luisteren naar Jantje hoor, want je hebt volgende week een optreden!”, roept ze me nog na. Ik lach en verzeker haar dat ik mijn best zal doen. Dat moet ook wel, want later wil ik beroemd worden. Dan ga ik al die nare kinderen uit de klas laten zien wat ik kan. Ik zal ze eens laten zien… Ik zal ze!!

Leuk stukje! :slightly_smiling_face:
Sorry dat ik niet reageerde!!
Maar ga verder :upside_down_face:

sorry, ik heb de tijd nog niet weer gehad, haha. Beetje midden in examens dus best hectisch. Maar ik hoop dat ik straks of morgen nog even de tijd vind :flushed:

De volgende dag wordt ik wakker van de honden van de buren. Ik kijk op mijn wekker en ik bedenk me dat ik nog ontbijt moet maken! Mama is al lang naar haar werk, dus ik moet zelf mijn brood smeren. Snel kom ik mijn bed uit, kleed me aan en ren de trap af naar beneden. Nog geen kwartier later ben ik al klaar en heb ik mijn schooltas al gepakt. Dan nog maar even televisie kijken.

Om kwart over acht stap ik op mijn fiets en vertrek ik naar school. Ik kom mijn lerares tegen maar ze ziet me niet, dus ik fiets maar snel door. Op het schoolplein zie ik de juf al naar binnen lopen, terwijl alle kinderen nog buiten spelen. Ook mijn Jeroen en Klaas staat op het schoolplein en ze zien me al naar school fietsen. Een klein moment twijfel ik of ik me om zal draaien en me ziek zal melden, maar toch fiets ik gewoon door. Ik zet mijn fiets in het fietsenrek en voordat ik me om kan draaien staan de jongens al achter me. “Ach, daar heb je dat kind ook weer!”, hoor ik Jeroen roepen. Ze lopen naar me toe en proberen mijn tas af te pakken. “Heb je gisteren weer lekker bij juf Anneke uit lopen huilen, stom kind?” vraagt Klaas terwijl hij mijn schooltas al in zijn handen heeft, “Nou we hebben de preek weer gehad hoor”. Hij geeft mijn schooltas aan Jeroen die er luid lachend tegenaan schopt. Ik probeer weg te komen bij Klaas om mijn tas terug te pakken, maar hij is veel sterker dan ik. Jeroen pakt mijn tas en gooit die vervolgens in een grote, modderige plas. Dan lopen ze ineens naar binnen, de schoolbel gaat. Huilend pak ik mijn tas en loop mokkend naar binnen.

De rest van de dag verloopt rustig en om half één zijn we vrij. Het is woensdag, dus mama is ook vrij vanmiddag. Ze hoorde van juf Anneke dat de jongens vanmorgen weer mijn schooltas in een plas hebben gegooid en dat ze weer strafregels gekregen hebben. We hebben het er niet vaak over, we weten toch wel dat ze niet ophouden. Mama is de was aan het opvouwen, dus ik ben maar met mijn huiswerk bezig gegaan. Plots hoor ik zachtjes gesnik uit de was kamer komen. Ik loop naar mama toe en zie dat ze één van mijn broer zijn fanshirts vast heeft. Martijn was een groot fan van Manchester United en hij droeg dat shirt heel vaak toen hij ziek was. Dat deed hem herinneren aan papa, die in Engeland werkt. Ik geef mama een knuffel en probeer haar te troosten, maar het lijkt niet veel te helpen. Ze vertelt me dat ze Martijn mist, dat hij altijd wel raad had op de momenten dat de jongens op school mij weer pestten. En dat hij altijd voor mij op kwam op het schoolplein. Nu hij er niet meer is heeft ze geen idee hoe we dit kunnen oplossen. En papa is er ook niet, die zit nog drie maanden in Engeland. Hij heeft geen idee dat wij het zo zwaar hebben, dat ik gepest wordt.

Mama wil graag verhuizen naar Engeland, dan kunnen we een nieuw even beginnen. Een frisse start, samen met papa en misschien wel in een groot huis met een studio waar ik lekker kan zingen. En twee paarden zodat mama weer kan paardrijden, want daar hebben we nu geen geld voor met twee huizen. Ze zou het er met papa over hebben of we gaan verhuizen. Dat lijkt me wel wat. Weg van de ellende hier, weg van die nare kinderen uit mijn klas. Ik geef mama nog een dikke knuffel, zeg dat ik van haar houdt en ik loop terug naar mijn slaapkamer om verder te gaan met mijn huiswerk.

’s Avonds heb ik weer zangles en vanavond gaat mama mee. Nog maar drie dagen voor het optreden en ik moet nu elk avond naar zangles om de liedjes te oefenen. Mama wil graag zien of ik vooruit ben gegaan en of ik het optreden wel kan doen. Als we bij Jantje aankomen weet ook zij al wat er die ochtend gebeurd is en ze begroet ons met een grote glimlach. Het is nog maar half zeven en zangles begint pas om zeven uur, dus we gaan nog even gezellig binnen zitten in de woonkamer. Net als we in de woonkamer zitten zegt Jantje dat ze een verrassing voor mij heeft. Ik krijg een blinddoek voor mij ogen en ze vraagt of ik écht niks kan zien. Nou dat kun je wel zeggen ja, ik heb hem nog maar net om en ik struikel bijna over haar hondje Snuggles. Lachend lopen we naar de oefenruimte waar we ook zangles hebben en dan mag de blinddoek weer af. “Wauw! Een piano, wat mooi!”, schreeuw ik vol enthousiasme en vol ongeloof kijk ik Jantje aan, “Is die echt voor mij?”. Jantje lacht en verzekert me dat hij écht van mij is. Ik kan mijn ogen niet geloven en ik ga zitten op het bijbehorende krukje. Ik begin een stukje te spelen. “Wauw Jantje, bedankt! Oh wat is hij mooi! Dankje, dankje , dankje!” Ik spring van mijn kruk op en vlieg haar om de hals om haar eens een dikke knuffel te geven. Nu kan ik eindelijk thuis ook gaan zingen!

We beginnen met de zangles en ik mag heerlijk de hele avond spelen op mijn nieuwe piano. Wat speelt hij heerlijk zeg!

Besloten hier te stoppen met schrijven. Wordt niet echt op gereageerd dus schrijf hem wel verder af in Word en andere fora :slightly_smiling_face: