{VERHAAL} My Broken Soul

Ik ga maar gelijk beginnen =).
kritiek en tips zin altijd welkom =)

http://i46.tinypic.com/axk9b9.jpg

[u][b]
Proloog

Alleen[/b][/u]

Ik keek op mijn klok en zag dat hij op twee uur sloeg. Ik lag al de hele nacht wakker, wachtend naar wat er komen zou. De hele avond had ik gehuild, ik miste mijn moeder, mijn vader en mijn broer Paco. Paco die altijd voor me opkwam, maar niet deze keer. Deze keer moest ik mijn eigen troep opruimen. Niemand wist waar ik was, niemand miste mij. Niemand zocht mij. Niemand kom me meer beschermen… Ik moest overleven, ik moest doen wat mensen zeiden wat ik moest doen, dat was de enige manier om te overleven. Ik weet mijn eerste keer nog maar al te goed. Ik wilde het allemaal maar vergeten, maar dat ging niet. Als ik zeurde kreeg ik Luka op me af. Ik moest vaak denken aan te tijd waar het allemaal begon. Samen met Veronica en Alex. Alex… Langzaam gleed er een traan over mijn wang, op mijn matras, nou je kon het niet echt een matras noemen. Laten we zeggen een dun iets. Ik veegde de overige tranen weg, draaide me om en tikte Isabella aan. Ze draaide zich om en keek me lachend aan. Als ik Isabella niet had was ik er nu niet meer. Isabella heeft me zoveel gered. Nee, ik was niet alleen. Ik had Isabella, maar het zou niet lang duren voordat zij verkocht zou worden.

Ik vind het jammer dat je er meteen al in zet waar het over gaat, maar van mij mag je wel verder hoor.
Het lijkt me niet zo’n standaard verhaal. (:

Door.
je schrijft echt goed.
door, door , door!! :bowing_man:

Ja, dat dacht ik eerst ook al, maar ik ga het heel onverwacht maken =).

ik vind het wel leuk, maar ik vind dit niet echt een stukje voor een proloog. daarnaast vind ik soms de zinsopbouw niet zo handig én het doet me een beetje denken aan echte mannen eten geen kaas. maar keep on writing! ik ben toch benieuwd!

Dankje voor de reacties. Nee, het wordt niets zoals echte mannen eten geen kaas. Het wordt heel onverwacht, maar daar komen jullie later pas achter.

[b]TWEE JAAR TERUG

1 .Veronica.
Lachend liet ik mezelf op mijn plek zakken. Ik keek naast me om te kijken of Julia ook moest lachen. Lachende ritste zij haar schoudertas open om haar biologie boeken te pakken. Biologie, daar zaten we nu. Langzaam stroomde de klas vol kinderen. Iedereen wist dat er vandaag een nieuw meisje zou komen. Niemand wist hoe ze heette, hoe ze eruit zag en wat haar karakter was. Julia kon het niet zoveel schelen, dus mij ook niet. Julia en ik waren een persoon. Wat ik deed, deed zij. Wat zij deed, deed ik. Heel simpel, onafscheidelijk. Meneer van Gezel kwam de klas in lopen en riep de orde in onze klas. Iedereen was meteen stil, de directeur kwam namelijk de klas in lopen. Hij lachte naar ons en achter hem stond een meisjes met zwart haar tot haar borsten, die zo groot waren al de Rocky Mountains, ze keek de klas zelfverzekerd aan met haar zeeblauwe ogen.
“Leerlingen dit is Veronica. Wie ze is voor de rest is, mag zij zelf vertellen. Zorg dat ze zich op haar gemak voelt!” streng keek Directeur Maarten de klas in. Iedereen begon te fluisteren
“Solange, wat een sloerie” fluisterde Julia in mijn oor. Deze keer kon het me niet echt veel schelen wat Julia vond. Ik keek naar haar alsof ze een koning was. Ze was zo knap, maar iemand zoals zij zou gelijk vrienden worden met Felicia, het populairste meisje van haar school, en haar kliek. Ik draaide me om en keek Julia aan. Beledigend keek ze terug.
“Juul, wat is er?” vroeg ik verontwaardigd. Lachend keek ze me aan. Ze wist wat ik dacht.
“So, zo iemand zou nooit met ons om gaan.” ze keek me minderwaardig aan, maar ik snapte wat ze bedoelde. Zij vond ons minderwaardig, ik wist dat Julia gelijk had. Ze zijn allemaal het zelfde. Alle mooie meisjes zijn hetzelfde, altijd als ik dat zeg tegen Julia werd zij boos.
“Nou, ik ben Veronica. Ik ben 14 jaar oud en ik ben geboren in Manhattan.” zei ze lachend. Ik droomde ervan om in Manhattan geboren te zijn. Nee, ik was geboren in Orlando. Niet heel erg, maar New York is geweldig!
“Veronica, zeg maar waar je wilt zitten.” Meneer van Gezel. Ze wees naar mij.
“ Nee, ik zit al naast Solange, ga maar naast Sean zitten.” protesteerde mijn beste vriendin. De leraar knikte en stuurde Veronica naar de plek naast Sean.
De les vloog voor bij en voor dat we het wisten hoorde de we de bel zoemen door de klas. Je hoorde het geluid van schuivende stoelen en dichtristende tassen. Julia ging voor me staan.
“ Waar wacht je op?! Kom nou!” riep ze bazig, haar stem galmde door de klas. Iedereen was als weg, behalve Veronica. Ik vertelde Julia dat ik eraan kwam en boos slofte ze door de klas naar de hal. Ik draaide me om en keek naar Veronica die me lachend aan keek.
“He! Zeurt ze altijd zo?” vroeg ze stoer. Julia zeurde wel eens, maar dat was zij.
“Ja, maar ik zit er niet mee. Hoe vind je het hier?” vroeg ik aardig. Ik was erg zenuwachtig, maar wist zij veel.
“Saai, iedereen doet wat er van zich verwacht wordt.” zei ze terwijl ze haar stoel naar schoof. Ze bewoog haar lange vingers sierlijk en riste haar tas dicht. Ik knikte, hier had ik geen antwoord op. Ik stond nog even versteld van haar. Ze zwaaide naar mij en liep de klas uit. Langzaam liep ik ook de klas uit. Ik wilde haar beter leren kennen, ik wilde bevriend met haar raken. Voor dat Felicia haar had ingepikt.[/b]

verder?

van mij mag je verder gaan. (:

vanavond schrijf ik nog een stukje =)

[b]2. Vrienden komen en vrienden gaan.

Die avond belde Julia mij om te vragen wat ik eigenlijk van Veronica vond. Ik vertelde haar dat ik haar wel aardig vond. Julia vond dit stom en nu was ze boos. Nu lag ik huilend op mijn bed. Ik had nooit ruzie met Julia en nu komt er opeens een nieuw meisje. Ik hoorde geklop op mijn kamerdeur. Paco kwam mijn kamer in lopen, bij elke stap die hij zette hoorde ik gekraak. Hij wist al wat er aan de hand was, maar ik had hem gevraagd om mij met rust te laten. Hij sloeg een arm om me heen, ik liet mijn hoofd rusten op zijn borst en viel in slaap.
“Solange!” hoorde ik iemand roepen. Ik liep op het schoolplein en was van net van plan om de school in te lopen. Met een ruk draaide ik me om. Geschrokken keek ik Veronica aan. Hoe wist ze mijn naam? Het was moeilijk om te realiseren dat Veronica tegen mij sprak, maar ik herstelde mezelf snel en zei gedag. Nonchalant probeerde ik verder te lopen. Veronica trok aan mij tas om duidelijk te maken dat ze samen wilde lopen.
“Heb je haast, gekkie.” lachend keek zij mij aan. Ik lachende schaapachtig mee.
“Nee, alleen ik heb ruzie met Julia. Dus ik ben een beetje chagrijnig.” zei ik verdrietig. Ze sloeg een arm om me heen. Ik schrok en keek schichtig naar haar arm. Waren we nu… vrienden?
“Ik ken je pas net, maar ik weet zeker dat we vrienden gaan worden. Ik ben er voor je!” zei ze lachend. Wacht, zei zij nou dat we vrienden zouden worden. Al mijn verdrietigheid ging weg, in plaats daarvan werd mijn lichaam gevuld met blijdschap. De enige die ik had op Atlanta West High was Julia, maar dat was nu ook afgelopen. Door Julia heb ik nooit echt andere vrienden gehad. We waren vrienden sinds de peuterspeelzaal. Vorig jaar, mijn eerste jaar, wilde Felicia vrienden met mij worden. Julia vond dat maar niets, dus ik ging niet met haar om. Nu hebben ze allebei een hekel aan me. Ik moest deze kans pakken. Een kans op vriendschap.
“Ja! Zullen we een keer afspreken dan?” vroeg ik toen we het wiskunde lokaal in liepen en naast elkaar gingen zitten. We riste tegelijkertijd onze tassen open en legde onze boeken op de tafel. Ik keek haar aan en wachtte op mijn antwoord. Denkend keek zij me aan.
“Morgen. Naschool. Bij mij.” zei ze lachend. Ik lachende terug en draaide me om en zag Julia de klas in lopen. Veronica en ik stopte allebei met lachen en we keken haar aan. Stampend liep ze naar “ons” oude plekje. Nu zat ik bij Veronica. Zij was anders. Ik mocht van haar met andere mensen omgaan.
“Trek je maar niets van haar aan. Ik mocht haar al niet toen zij zei dat ik niet naast je mocht zitten” zei ze lachend. Wat wilde Veronica van haar? Ze wilde naast haar zitten, vrienden worden?
“Vero? Waarom wilde je zo graag naast me zitten en zo graag vrienden worden.” Vroeg ik nieuwsgierig, terwijl ik onzeker mijn verrotte nagels bestudeerde. Ze werd helemaal rood en keek sloeg haar ogen neer.
“Ik kan… ik kan…” ze slaakte een zucht en keek me diep in mijn ogen aan.
“Ik kan aura’s zien. Die van jou… is perfect!” fluisterde ze, ze zei het alsof het een misdaad was. Veronica had gewoon een gave! Ik wist wel dat zij anders was.
“Gek, daar hoef je, je toch helemaal niet voor te schamen! Dat is toch vet!” fluisterde ik enthousiast terug. Lachend duwde ze me en lachte naar me. Ik voelde de ogen van Julia in mijn rug prikken. Ik draaide me om en keek haar recht in de ogen aan. Voor dat Veronica kwam zou ik dat nooit durven, iemand in de ogen kijken als die gene mij aan keek, maar nu… ik voelde me speciaal. Ik keek haar zo arrogant mogelijk aan en ze draaide snel haar hoofd.
“Solange, heb je eigenlijk broers en zussen?” vroeg Veronica met haar mond vol toen we in de kantine zaten.
“Ja, mijn broer Paco is de beste!” zei ik met een glimlach op mijn gezicht. Paco was niet alleen de aardigste en grappigste, maar ook de knapste jongen die ik kende. Paco had zwart haar, dat altijd door de war zat met gel. Hij had blauwe ogen en een licht getinte huid. Daarin tegen was ik het lelijk eendje, met mijn bruine krullen, sproeten en groen/grijze ogen.
“Luister je wel?” vroeg Veronica en zwaaide voor mijn ogen.
“Hm, wat zei je?” vroeg ik onzeker. Na die gedachtes was ik nog onzekerder.
“Ik zei dat ik ook alleen een broer heb, hij heet Shane. Hij heeft bruin haar, half lang, en dezelfde kleur ogen als mij. Hij zit alleen wel op Atlanta Specific High. Hij was vroeger een probleem kind, waardoor hij lage cijfers haalde. Hoe zit Paco eruit?” vroeg ze geïnteresseerd. Ik vertelde haar snel hoe Paco eruit zag. Ik voelde alweer ogen in mijn rug prikken. Ik draaide me om en zag Julia achter me staan. Toen ik haar in haar gezicht aankeek rende ze weg. Ik schoof mijn stoel naar achter en rende achter haar aan. Ik hoorde Veronica nog schreeuwen, maar dat maakte mij niet uit. Buiten bleef ze stil staan en het enige wat je hoorde was het gekletter van regendruppels die uit de lucht vielen. Alsof God met ons meehuilde.
“Juul? Wat is er nou? Sinds Veronica in de klas zit doe je zo?” riep ik en veegde een krul uit mijn gezicht. Ze draaide zich om en begon met praten.
“Solange, je hebt me laten zitten. Laten zitten voor Veronica, alleen omdat zij mooier is, omdat ze meer macht kan krijgen? Vind je haar nou echt aardiger dan mij?! Julia, die je veel langer kent! Dit is toch niet normaal, je doet alsof je bezeten door haar bent! Als je nu weer vrienden met me wilt worden heb je pech, want ik zou nooit, maar dan ook nooit meer een vriendin van jouw willen zijn.” schreeuwde ze door haar tranen heen. Ze rende weg en ik zakte bedroeft door mijn benen. Wat had ik gedaan?
“Solange” hoorde ik nog iemand achter me schreeuwen. Ik had geen kracht om naar achter te kijken. Ik was Julia kwijt. Julia die alles over mij wist. Alleen omdat er een nieuw meisje kwam. Er werd een arm om me heen geslagen.
“Solange, maar je niet druk. Ik ben hier en ik ga niet weg. Ik ken je pas een dag, maar jou aura…niet normaal. Ik ben er voor je, vergeet dat niet!
[/b]

verder ?;o

jup:wink:

[b]3. Familie is alles

Met prikkende rode ogen viel ik neer op de bank, mijn ouders waren er toch niet. Ik hoorde de harde voetstappen van Paco op onze houtenvloer. Ik hoorde het gekletter van water in een glas. Dat ik zo zou gaan opdrinken zou afkoelen. Veronica had me naar huis en gebracht, zichzelf voorgesteld en vervolgens is ze weer terug naar school gegaan.
“Nou, ga je me nog vertellen wat er aan de hand is?” vroeg Paco, terwijl hij het koude glas in mijn ruwe handen duwde. Ik nam een grote slok en slikte het door. Het koude water stroomde door mijn keel.
“Julia is boos. Ze wil niet meer…” de tranen stroomde snel over mijn wangen heen. Ik veegde ze weg, maar ze bleven maar stromen. Paco nam me in zijn arm en hij probeerde zelf het verhaal af te maken.
“Omdat je opeens met Veronica omgaat en niet met haar? Veronica lijkt me een aardig meisje, dus maak je maar niet al te druk. Veeg je tranen weg, want papa en mama komen zo.” zei hij en liet me los. Ik veegde mijn tranen weg en ging aan tafel zitten. Ja hoor, daar waren mijn ouders.
“Paco, Solange! Kom even helpen.” hoorde ik mijn moeder roepen vanuit de gang. Ik keek Paco aan. Help me! Schreeuwde mijn ogen.
“Ik help wel. Solange is… ongesteld!” riep hij terug, gaf mij een knipoog en liep richting mijn moeder.
Ik was weer helemaal opgevrolijkt door mijn vader die de hele tijd grapjes aan het maken was. Paco had gelijk, alles zou goed komen. Lachend zaten we met z’n alle aan tafel te genieten van de patat van de snackbar om de hoek.
“Mam, mag ik morgen naschool bij Veronica?” vroeg ik lief, voor extra effect knipperde ik mijn ogen.
“Wie is Veronica?” vroeg mijn vader smakkend.
“Een vriendin van mij, ze is nieuw. Paco heeft haar gezien.” ik was er zo trots om, om Veronica een vriendin van mij te noemen.
“Ja, het is een aardig meisje. Te vertrouwen.” zei hij, terwijl hij zijn hoofd omlaag hield.
Het was stil in mijn kamer en het enige wat je hoorde was het tikkende geluid van mijn vingers op mijn geel geworden toetsenbord. Ik zat een beetje op internet. Niets bijzonders, dus ik drukte mijn computer weer uit en ging aan mijn huiswerk. Ik probeerde me met mijn gedachten te concentreren op mijn werk, maar ik dacht steeds weer ergens anders aan. Ik wilde weg, weg van deze wereld. Ik draaide me om en de ruimte werd gevuld met het krakende geluid van mijn bureaustoel. Wie had ooit gedacht dat ik er zo bij zou zitten? Ik was altijd het vrolijke en brave meisje. Ik deed nooit wat fout, ging nooit met jongens om. Ik had pas een keer gezoend. Niet bijzonder of zo, meer vies. Tja, life sucks.[/b]

JA!!! doorgaan

hoofdstuk 4 komt in meerdere delen, hij is nogal lang =)
4. Alex
“Nou, dit is mijn huis.” zei Veronica zweverig. Met open mond bekeek ik het huis. Ze had een beige bank. Suède volgens mij. Ze had een zalmkleurige mat, als je daarop liep was het net een voetmassage. Ze liet me haar kamer zien. Ze had een 2-persoonsbed. Alles was goudwit. Prachtig.
We liepen weer terug naar de woonkamer daar plofte wij op de bank. We zaten nog even te praten, toen we het geluid van een geopende deur hoorde. Schichtig keek ik om me heen en zag een jongen de kamer in lopen die erg op Veronica leek. Veronica stond op, dus ik deed haar na en ging naast hem staan. Ik wist geen houding aan te nemen, dus ik wiebelde de hele tijd een beetje met mijn lichaam.
“Zou jij niet naar Alex gaan?” vroeg Veronica verontwaardigd. De jongen bekeek mij van top tot teen. Volgens mij was hij de broer van Veronica.
“Ja, maar het kon niet bij hem of zo, dus we zijn hier naartoe gekomen. Hij komt eraan, hij is even zijn auto wegzetten.” antwoordde hij ongeïnteresseerd.
“Maar wie is deze mooie dame?” vroeg hij en keek mij aan. Ik voelde dat mijn gezicht rood opliep en keek verlegen naar beneden. Hij stak zijn hand uit.
“Ik ben Shane, haar broer.” zei hij, terwijl hij naar Veronica wees. Ik pakte zijn hand en schudde het. Hij lachte naar mij, maar ik keek naar zijn tanden. Ik zag een witte rij tanden, prachtig waren ze.
“Mooie naam, ik ben Solange.” zei ik verlegen, terwijl mijn hand nog steeds in de zijne was.
“Mooiere naam.” zei hij wanneer hij me lachend aan keek. Ik hoorde weer het zelfde geluid van een deur die geopend werd. Ik keek naar de deur en voor dat ik het wist stond mijn wereld stil. Ik hoorde niets meer om me heen, het enige wat is nog zag was die jongen. Volgens mij was dat hem. Die vriend van Shane, ik kon nu even niet op zijn naam komen. Ik zag zijn mooie hoofd, met groene ogen. Zijn haar, hij had halflang haar in met wat haar op zijn voorhoofd. Hij was erg lichtgetint en toen hij naar ons glimlachte zag je de kuiltjes in zijn wangen. Hij droeg een baggy broek, dat net onder zijn kont hing. Een baseball pet zat losjes over zijn mooie haar en op zijn broek een donkerblauwe blouse aan van Ralph & Lauren. Ik voelde dat de volle lippen van Veronica bij mijn oor.
“Blijf ademen en niet kwijlen.” hoorde ik haar giechelend fluisteren in mijn oor. De vriend van Shane kwam onze kant op lopen en gaf Veronica een knuffel. Ik werd rood van jaloezie. Hij was zo knap! Hoe zal hij ruiken? Dat wist Veronica nu, maar ik niet.
“He, ik ben Alex.” zei hij met een hese stem. Ik glimlachte naar mij, waardoor zijn kuiltjes zichtbaar werden. Was het normaal dat iemand zo knap was?
“Ik…Ik ben…ben… Solange.” stamelde ik en gaf hem een hand. Wat stond ik nou weer stom te stotteren. Waarom nu? Heel slim hoor, Solange.
“Mooie naam voor een mooi meisje.” antwoordde hij lachend. Verliefd keek ik hem aan, maar ik werd snel verstoord door de stem van Veronica.
“Wij gaan naar boven. Doei!” riep ze, terwijl zij mij mee sleurde naar boven. Ik stribbelde niet tegen, ik was nog even in de zevende hemel, maar ik zou snel verstoord worden. En ja, hoor.
“Gek! Je zag eruit als een idioot!” fluisterde Veronica, bang dat ze ons beneden zouden horen. Ze had gelijk! Ik gedroeg me idioot!
“Ja, maar hij is zo sexy! Het zou verboden moeten worden. Zo sexy, dat is toch illegaal! Heb je die kuiltjes gezien! Oja, en die ogen!” fluisterde ik opgewonden, terwijl ik mezelf achterover liet vallen op het bed van mijn vriendin.
“Zo mooi, maar zo slecht.” fluisterde Veronica zo zacht, dat ze dacht dat ik het niet hoorde, maar ik hoorde het wel. Ik ging op mijn elleboog leunen en keek haar aan.
“Hoe bedoel je? Slecht?” vroeg in nieuwsgierig. Verdrietig keek ze mij aan en knikte naar me.
“Ik had twee jaar geleden een vriendin. Ze werd verliefd op Alex. Een week later is ze verdwenen en nooit terug gevonden. Ik wist wel dat Alex in een bende zat, maar wist ik veel.” zei Veronica. Ik zag dat ze zich probeerde groot te houden, maar haar ogen werden langzaam rood en haar mascara begon uit te lopen. Wat moest ik nu doen? Ik ging zitten en wreef om haar rug.
Nadat ze een beetje was afgekoeld, begonnen we over onze wiskunde toets.

ook al krijg ik geen comments, ik ga gewoon verderr :metal:

“Ik ga even naar het toilet.” zei ik, terwijl ze bezig was met haar sommen. Afwezig keek ze op en liet met haar handen zien hoe ik moest lopen. Ik gaf haar een snel knikje en liep de kamer uit. Ik liep rechtsaf en hoorde voetstappen. Zware voetstappen. Ik draaide me om, om te kijken of ik iemand zag, maar ik kwam tegen iemand aan. Ik viel met een harde klap op de grond. Ik wreef over mijn arm en keek of ik een wondje had of zoiets.
“Sorry. Gaat het?” hoorde ik de hese stem van Alex zeggen. Geschrokken keek ik omhoog en zag dat Alex mij bezorgd aankeek. Ik snakte naar lucht, want mijn hart bonsde te hard om te kunnen ademen. Ik keek hem maar een beetje schaapachtig aan. Daar lag ik dan, op de tweede verdieping van een prachtig huis, voor de mooiste jongen de ik ooit had gezien. En ik? Ik zat daar maar een beetje schaapachtig naar lucht te snakken. Hij gaf mij een hand. Ik bestuurde de hand aandachtig, voordat ik mijn hand in de zijne legde. Net nu had ik mijn nagels niet gedaan! Ik legde mijn hand in de zijne en hij hielp mij met opstaan. Ik viel nog een beetje naar voren, waardoor ik een op hem viel. Letterlijk en figuurlijk. Onze hoofden waren nu naast elkaar. Nog geen vijf centimeter. Ik hoorde hoe hij zijn mond opende.
“Blijf ademen.” fluisterde hij met een sensuele stem in mijn oor. Hij liet me los en op dat moment kwam ik weer terug in de normale wereld. Vol verbijstering keek ik hem aan. Ik stond daar maar, ik moest hem bedanken!
“Be…bedankt.” stamelde ik, maar ik herstelde me snel.
“Weet je misschien waar het toilet is?” vroeg ik verlegen, ik keek hem diep in zijn groene ogen aan, om vervolgens verlegen mijn ogen neer te slaan. Hij vertelde me vaag hoe ik erna toe moest lopen, maar ik deed gewoon alsof ik het snapte. Langzaam voelde ik mijn benen weer, waarmee ik vervolgens ook langzaam wegliep.
“Meisje?” hoorde ik Alex nog roepen. Ik keek snel naar achteren en zag zijn groene kijkers diep in mijne kijken. Ik wachtte op wat hij wilde vragen. Hij keek me nog een paar seconde aan.
“Solange was de naam, toch?” vroeg hij onzeker. Wat je zag, want hij krapte over zijn slaap. Dat was zo schattig!
“J…Ja.” antwoordde ik zacht en wilde weg lopen, maar ik zag dat hij zijn mond nog wilde openen. Ik wachtte nog even.
“Hahaha! Jij stamelt veel!” zei hij lachend. Ik liep rood aan. Veronica had gelijk! Ik zette mezelf alleen maar voor de gek!
“Dat vind ik wel schattig.” zei hij zacht, draaide zich om en liep weg. Zei hij nou dat ik schattig was? Wat een afgang! Alsof ik zijn zusje was! Draaide me om en beende weg.

jammer dat je niet door bent gegaan! :c
tis ook al lang geleden,xd
heb je het wel verder afgemaakt?.

nu ben ik echt benieuuwd! ;3