[verhaal] Mijn schuld?

Het is een beginstukje over een verhaal van een meisje dat iets vreselijks heeft meegemaakt. Het hele verhaal is 4 A4-tjes lang, maar dat leek me te lang om te posten. Zeg maar of je het wat vindt. Of ik de rest ook moet posten.

Mijn schuld?
De lucht is grauw. Iedereen ligt nog in bed. Bij een enkel herenhuis aan de overkant zie ik dat er een lamp wordt aangedaan. Iedereen leeft verder, maar voor mij lijkt de tijd even stil te staan. Ik zit voor me uit te staren op dat ene betonnen bankje bij de lantaarnpaal langs de gracht. Het bankje waar ik vroeger altijd heen ging met mijn vader. In mij zelf gekeerd, maar toch oplettend. Iedereen die voorbij komt lijkt wel een schim. Mensen die mij niet zien zitten. Het lijkt wel of niemand meer oog voor mij heeft. Mijn vader is de hele tijd bezig en als mijn moeder al thuis is, dan gaat ze bijna altijd meteen naar bed. Eigenlijk zie ik ze nooit. De laatste tijd helemaal niet meer. Alleen gisteren… Ik voel de tranen in mijn ogen prikken als ik eraan denk. Ik voel de schram op mijn arm branden en de bult op mijn hoofd begint te kloppen. Gisteren, niets vermoedend. Nu ik beter om me heen kijk, lijkt het weer zich aan te passen aan mijn gevoellens. De wolken klonteren samen en worden donker. Nu besef ik dat de voorbijkomende mensen die hun hond uitlieten naar huis gingen. Zij kunnen naar huis. Die gedachte maakt me verdrietig van binnen. Het begint te regenen. Hard. Op mijn sluike bruine haar. Ik pak mijn mobieltje uit mijn broekzak van mijn nieuwe jeans. Ik zie in het scherm een foto van mezelf. ‘Jij stomme trut. Het is allemaal jouw schuld. Jij had gisteren niet binnen moeten komen. Jij had gisteren niet…’ Mijn tranen mengen zich met de regen die langs mijn gezicht loopt. Het water drupt van mijn neus op het scherm. Ik zie dat mijn mobiel niet veel energie meer heeft. Ik trouwens ook niet meer. Vannacht was een gruwelijke nacht. Ik probeer die beelden uit mijn hoofd te zetten, maar ik kan me er niet tegen verzetten. Ik ben zo verdrietig om te verliezen wat ik heb. ‘Waarom? Waarom doe je me dit aan? Het is niet bedoelt om dit zo te voelen. Om zo pijn te hebben. Vertel me waarom,’ hoor ik mezelf zeggen tegen het beregende scherm van mijn mobiel. Vragen spoken door mijn hoofd. Maar eigenlijk zegt de realiteit genoeg.

hee :slightly_smiling_face:

ik heb een kleine tip dit stuk is veel te lang, je kan beter kleine stukje poste want zo gaat niemand het leze ik den dat je dan veel meer reacties krijgt :grinning:

Heee schat(L)
Leuk dat je nu ook hier op zit(a)
Heel goed verhaal hoor, maar ik heb hem natuurlijk al gelezen. x