(Verhaal) Mijn pad

Hallo,
Ik ben nu met een verhaal bezig, en zou graag wat meningen en tips willen ontvangen!:slight_smile: De titel van het verhaal is Mijn Pad (waar ik nog niet helemaal zeker van ben) en gaat over een meisje van veertien die zichzelf verliest in een vriendengroep. Het is meer een verhaal voor wat jongere meiden trouwens. Hier het eerste stuk:

Ongelukkig was niet het goede woord. Missen, dat was het. Ik miste iets. In mijn leven. Ik zocht iets, maar ik wist niet wat. Ik ontdekte iets. Maar was dat het goede pad? Ik bewandelde het. Volgde de route. Maar ik wilde naar rechts, en links leek me ook wel mooi. Maar ik was bang dat ik verdwaalde. Dus ging ik rechtdoor. Tot ik struikelde en ik viel. Het pad lag vol stenen. Wilde ik terug? Of zou ik een ander pad inslaan?Terug was het makkelijkste. Maar daarmee kwam ik niet verder. Dus sloeg ik links af. Een pad met hier en daar een heuveltje. Maar makkelijker beklimbaar. Een pad met mooie bloemen. Ik keek achterom. Zag mijn voetstappen in het zand. Dit pad ga ik beklimmen dacht ik. Mijn pad.

Ik keek onder mijn tafeltje naar mijn oranje met roze Nikes. Helemaal hip waren ze. Het hele groepje van Lisanne had ze ook. Eva, Sterre, Chanel en ik. Je kon wel zeggen dat Lisanne de leiding had en wij volgde haar. Maar je moest oppassen dat je niet te mondig en te modieus werd, anders werd ze jaloers en ging ze zich met haar groepje tegen je op zetten. Dat was een ongeschreven regel waar iedereen zich bewust van was. Iedereen vond haar ook geweldig, vooral de jongens. Ze stool ieder hart en als ze erop uitgekeken was zocht ze weer een ander. Hoe meer hoe beter. Zij mocht bepalen wie er in haar buurt kwam. Ze had een eigen territorium. Een onbekend iemand moest eerst wat afstand houden voordat ze in haar gebied mocht lopen. Maar als je in haar groepje werd opgenomen betekende het dat je status had. Bescherming. Niemand kon je wat doen. Want ze nam het altijd voor je op, zolang je het ook voor haar opnam. Niet dat dat nodig was, want niemand durfde ook maar iets gemeens tegen haar te zeggen. Hé, zie je dat? Fluisterde Chanel in mijn oor, en ze stootte met haar elleboog in mijn zij. Wat? Fluisterde ik terug. ‘Jan! Jan zit in zijn neus te peuteren!’ Ze begon te lachen. Ik draaide me half om, naar de rechterkant van de klas. Voorin zat Jan. Toen die zag dat ik hem recht aan keek, trok die beschaamd zijn vinger uit zijn neus. Te laat Jan! Riep Chanel gierend. Iedereen keek hem nu aan terwijl zijn wangen rood kleurde en hij snel de andere kant op keek. Meneer Dijkman draaide zich naar Chanel om met een strenge blik, ten teken dat ze niet door de klas mocht schreeuwen. Sorry meneer zei Chanel met een ietwat uitdagende stem. ‘Nog 1 keer en je mag de klas uit Chanel, ik ben er nu klaar mee’ Ze knikte en toen hij zich weer omdraaide trok ze haar wenkbrauwen op, stak schuddend haar wijsvinger op terwijl ze op een overdreven strenge stem nadeed wat die net zei. Ik kon er niks aan doen maar ik barstte in lachen uit. Zoals verwacht draaide Dijkman zich nogmaals om van het bord en keek nu mij aan. ‘Dat geldt ook voor jou Lilly’. Hij veegde met zijn hand een dof grijs plukje uit zijn ogen en ging weer verder met zijn aantekening. Dreigen was echt iets voor hem. Hij stuurde er bijna nooit iemand uit. Dat vond die zonde van zijn interessante geschiedenisles.
Toen ze door de gang liepen richting de aula keek Chanel achterom, vast zoekend naar Lisanne. Heb jij haar gezien? Vroeg ze aan mij. ‘Nee, maar ze zit vast op de wc met Tom te zoenen’. ‘Denk je dat?’ Ze draaide zich weer om en op haar gezicht was een jaloerse blik te lezen. Ik knikte. Ik vind ze eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen zei ze. ‘Ik denk dat het snel uit gaat, denk jij niet?’ Ik haalde mijn schouders op. Lisanne kennende wel, en zo te zien kwam dat Chanel goed uit. Ze liepen de overvolle aula binnen ruikend naar vette kaas en frikadelbroodjes. Hmm. Lisanne keek verlangend naar de kantine. Ik ga even een broodje halen hoor zei ze en ze verdween al snel uit het zicht. Ik keek zoekend naar de tafeltjes of er nog een plek vrij was maar zoals gewoonlijk was alles al bezet. Alleen aan de staan tafeltjes achterin was er nog één vrij. Zo snel als ik kon haastte ik me ernaar toe en legde mijn tas in het midden. Ik keek naar de kantine rechts in de hoek, maar kon Chanel nergens ontdekken. Het zou vast lang duren voordat ze weer terug is dacht ik, terwijl ik mijn omgeving scande, iets wat Lisanne ook altijd deed. Niemand uit haar klas. Die stonden vast allemaal bij de zittafeltjes, de ‘ populaire ‘ hoek. Mooizo, want vandaag moest ze iets in Chanel lospeuteren dat niemand die hun kende mocht horen.

Plaats gerust een reactie!

Verder! (;