[Verhaal] Mijn naam is Melanie

Hi, na lang twijfelen ga ik toch maar mijn verhaal hier plaatsen. Ik hoop dat jullie het leuk vinden!

Melanie heeft een fout gemaakt die niemand haar ooit zal vergeven. Ze kan niet meer terug en baant zich een weg naar een nieuw begin. Is er wel een nieuw begin? Wie zullen hierbij een rol spelen? Kan Melanie zichzelf bij elkaar rapen en dit oplossen?

Proloog
Mijn passen versnellen zich. Mijn hoofd begint te gloeien en ik laat mijn handen uit de zakken van mijn donzen winterjas glijden. Wolkjes vormen zich voor mijn gezicht als ik uitadem. Nog grotere stappen, de sneeuw knerpend onder het gewicht van mijn lichaam. Met mijn stevige wandelschoenen ploeter ik verder, het is zwaar en het duurt nog even voor ik er ben. Ondertussen is de duisternis aan zijn strooptocht begonnen en vlucht de zon. Misschien is de zon wel bang voor het donker, net als ik. Ik grinnik.
Met een vlugge beweging sluit ik de deur. Ik blijf even staan, alles is zwart. Dan knip ik mijn zaklamp aan, de zwakke lichtstraal kruipt over de houten vloer. Ik schijn op het kastje voor me en trek het bovenste laatje met trillende handen mijn kant op. Ik zie het doosje lucifers liggen, gelukkig is het er nog. Mijn vingers omsluiten het en bewegen omhoog, ik voel het nauwelijks, het is alsof die lange stengels niet van mij zijn. Ik strijk met de kop van een lucifer over het doosje en steek de kaars op het kastje aan. Een gelig licht verzacht het donker, ik voel me gelijk meer op mijn gemak.
Met het doosje lucifers ga ik op zoek naar meer kaarsen. Ik vind er een in het keukentje, een ander verschuilt zich op het tafeltje achter de fauteuil. Nu het wat lichter is kan ik een betere blik werpen op de plaats waar ik me bevind. De oude meubels verspreiden een muffe geur, hun donkere kleuren stralen mysterie uit. Het is alsof ik nooit weg ben geweest, maar we weten allebei dat dat niet het geval is.

Fijne schrijfstijl! Ik ben benieuwd naar meer :slightly_smiling_face:
Ik geef je wel de tip om een synopsis te plaatsen.

^Dankjewel! Wil ik ook wel gaan doen, ik weet alleen zelf ook nog niet hoe het verder gaat, haha. Maar ik zal het zo snel mogelijk doen : )

1
Het zand onder mijn voeten voelt warm aan en de zilte zeelucht kriebelt mijn neus. Ik voel me uitgelaten, dit is de plek waar ik thuis hoor. Ik ben hier altijd op mijn gemak. De rust die er heerst, de knusse gezelligheid van de altijd volle terrasjes. Ik sluit mijn ogen en voel hoe de wind mijn blonde haren meeneemt in zijn dans. Mijn gedachten dwalen af, er zijn nog zoveel dingen die ik moet doen, maar ik laat ze gaan. Nu niet.
Ik begraaf mijn handpalmen onder de witte korrels, mijn benen strek ik, zodat mijn tenen tikkertje spelen met de zee. Achter me hoor ik de geluiden van de strandtent waar ik werk. Ook dat laat ik aan me voorbij gaan, het is toch maar een vakantie baan. Erg leuk vind ik het er niet, ik ben liever hier. Ik kom hier al heel lang, eigenlijk al sinds ik me kan herinneren. Iedere zomer vertrokken we bepakt en bezakt van huis en brachten we 14 uur door in de auto. Omdat ik samen met mijn twee broertjes de achterbank moest delen, was het geen feestje. Gelukkig wist ik waar ik het voor deed en droomde ik weg bij de goede herinneringen die ik hier heb opgedaan. Eigenlijk zijn alle leuke dingen in mijn leven hier gebeurd. Ik dronk er mijn eerste wijntje, rookte er mijn eerste sigaretje en kreeg mijn eerste zoen. Voor alles is een eerste keer en eerste keren zijn altijd bijzonder, maar op deze plek nog net een beetje meer.
Mijn beste vriendinnen wonen ook hier, dus ik moet ze vaak missen. Ik dank God op zijn knieƫn voor de uitvinding van Skype, wat zou ik daar zonder moeten.
Ik haal mijn pakje peuken uit mijn zak en zoek de aansteker, maar kan hem niet vinden. Even verderop zie ik twee jongens van ongeveer mijn leeftijd zitten en gebaar of ze een vuurtje voor me hebben. De rechter staat op en komt naar me toe gelopen. Zijn donkerblonde krullen aaien zijn gezicht en als hij lacht verschijnen er twee kuiltjes in zijn wangen. Hij geeft me de aansteker en ik mompel een Italiaans bedankje. Ik krijg een glimlach als antwoord en draai mijn gezicht de andere kant op. Ik breng de vlam naar de sigaret tussen mijn lippen en neem een flinke trek. De jongen krijgt zijn aansteker terug en loopt weer naar zijn vriend.
Heel langzaam kleurt het toneel voor me roze en daarna oranje. Ook al kom ik hier iedere avond naar kijken, het blijft ontzettend fascinerend. Alsof het universum tegen me zegt dat het einde mooi is, maar het nieuwe begin nog veel beter. Ik blijf zo nog een tijdje zitten tot de sterren zichtbaar worden en sta dan op. Ik ga niet meer terug naar mijn werk, daar heb ik geen zin meer in. Niet na wat er vanmiddag is gebeurd. Misschien ga ik wel helemaal nooit meer terug.

VERDER

Verder! :upside_down_face: