[verhaal] Mijn liefste probleem

‘’ Dit jaar weer?’’ vroeg mijn moeder. Tuurlijk dit jaar weer, waarom niet? ‘’Alleen nu wel een nederlands kindje, okee?’’ vroeg ik. Mijn moeder knikte en vulde het formulier verder in. ‘’ Meisje?” Ik knikte. Ik wilde altijd alleen maar een meisje. Toen mijn moeder bij mijn vader wegging, en mij meenam, was het altijd zo stil in huis. Misschien omdat mijn vader altijd zo luidruchtig was. Ook dronk hij teveel, waardoor hij vaak aangeschoten of zelfs dronken was. Op een dag werd het mijn moeder teveel. Ik was een jaar of acht, en mijn moeder kwam huilend haar kamer uit. Mijn vader lag, door de drank, knock-out op het bed. Ik denk dat mijn moeder al veel langer bij mijn vader weg wilde, want ze had haar koffers al klaar staan. Ook had ze een klein koffertje voor mij gekocht, waar ze binnen een minuut al mijn kleren en ondergoed in had. Ze beloofde me dat we voor de rest van de spullen later terug zouden gaan. We gingen nu eerst naar mijn tante in de stad. De reis naar haar toe duurde drie kwartier. Ik mocht van mijn moeder voorin zitten, want ik anders nooit mocht. En onderweg bij een tankstation mocht ik een flesje drinken en snoepjes kiezen. Ze was ontzettend lief voor me. Ze wist dat mijn vader me soms sloeg, en snel boos werd. Als hij bezopen was, was dat nog veel erger. Mijn moeder was zo bang voor hem, dat ze niks deed als hij erop los ramde, ook niet bij mij. Tijdens het rijden heeft ze daar ook heel veel over gezegd. Ze heeft bijna drie kwartier lang gezegd hoeveel het haar speet, dat er voor me had moeten zijn, dat ze me had moeten beschermen. Ze had ook wel gelijk, maar ik kon het haar niet kwalijk nemen. Ik heb haar tranen gezien, en dat was het ergste wat ik ooit in mijn leven moest zien.

reacties, tips, kritiek ?

eerste stukje is leuk :wink: Verder?

leuk stukje
verder dus

verder

Bij mijn tante hebben we een paar weken moeten wachten tot we een huisje toegewezen kregen, maar mijn tante had ons geweldig verzorgd. Aangezien we wisten dat we een huisje in de buurt zouden krijgen, werd ik ook meteen aangemeld op een nieuwe school. Contact met kinderen maken was nooit een probleem geweest voor mij, dus ik voelde me daar al snel thuis. Mijn moeder had alles telefonisch geregeld met mijn oude school. Geen woord heeft ze gezegd over mijn vader, alleen dat ze gingen scheiden. Meer hoefden ze niet te weten.
Nu ben ik 15 jaar en woon ik met mijn mama in een klein koophuisje met drie slaapkamers. Eentje wordt gebruikt als een soort body-kamer, om het zo maar te noemen, er staat een zonnebank en een fitnessapparaat. Vaak genoeg lig ik eronder, want ik word zo slecht bruin. In tegenstelling tot de pleegkindjes die hier iedere zomer komen. Thuis hebben ze het niet goed, een aangezien we hier in een leuk knus huisje met een tuintje wonen, mogen ze hier altijd drie weken logeren. Zoals dit jaar dus hopelijk een Nederlands meisje. ‘’ Ook een voorkeur qua leeftijd?’’ vraagt mijn moeder als laatst. ‘’ Doe maar een jaar of tien, ofzo.’’ Leeftijd maakt me nooit iets uit, zolang ze maar jonger zijn dan ik. Elke zomer kijk ik er weer naar uit, die blikken in hun ogen als ze de bus uitstappen, angst en tegelijkertijd ook goede spanning. Mama vouwt het formulier op en stopt het weer terug in de envelop. ‘’Zal ik hem even voor je wegbrengen?’’ vraag ik liefjes. Mama knikt. Ik pak de envelop van de tafel en loop naar buiten. Het is heerlijk weer, terwijl het nog maar begin juni is. Nog vier weekjes naar school, dan een weekje vakantie en daarna komt mijn tijdelijke pleegzusje!

leuk verderr

vet onderwerp!

indd leuk onderwerp, verderrr

ghe danku, danku. :relieved:

‘’Dat je daar nooit gek van wordt’’ zegt Jess moe. Jess is mijn beste vriendin. ‘’Ik wordt nooit moe van kleine kindjes haha ’’ zeg ik. We zitten met de hele klas in een lokaal, waar we zo meteen onze rapporten uitgereikt krijgen. ‘’Heb je dan nog wel tijd voor mij?’’ Jess trekt een pruillipje. ‘’Natuurlijk gek, gaan we lekker met z’n drietjes shoppen!’’ Dat vindt Jess ook wel leuk, ze krijgt meteen een glimlach op haar gezicht. Onze mentor kwam binnen met een stapel rapporten, en ging even later de namenlijst af om te kijken of iedereen er was. Twee jongens waren er niet.
Mijn rapport was erg goed, mijn laagste cijfers was een zeven. Jess zuchtte. ‘’Waarom kan jij het nou wel en ik niet?’’ vroeg ze zichzelf hardop af. Het was waar, Jess had twee onvoldoendes en verder ook geen torenhoge cijfers. Al deed ze er volgens mij ook geen moeite voor.
Meneer van Tulen liep tussen de tafels door en legde de rapporten bij de leerlingen neer. Hij deed nooit zoveel moeite voor de klas, dus een kleine speech hadden we ook niet verwacht. Dromerig zat ik voor me uit te staren, alweer, denkend aan de zomervakantie. Nog een weekje, en dan konden we haar ophalen. Een meisje van acht jaar, Afrikaanse afkomst, maar woonde al 7 jaar aan de andere kant van Nederland. Ze hadden ons van te voren een foto gestuurd, zodat we haar zouden herkennen als ze de bus uitstapte. Een klein, mollig meisje, met kleine vlechtjes. Ze keek een beetje angstig op de foto.

VERDERRR !

meeeerrrr.

Oeh wat leuk.
Ik blijf het volgen!

Ik zocht er verder niks achter, misschien kwam het door haar grote ogen, of door haar mondje dat half openstond. Of misschien was ze wel gewoon totaal niet fotogeniek. Het bleef een erg schattig meisje om naar te kijken. Nog maar een weekje…
Mijn gedachte werd verstoord door meneer van Tulen, die door de klas schreeuwde dat we een fijne vakantie kregen. Het was een rare zin, maar we waren niet anders van hem gewend. Binnen tien seconden was de hele klas leeg. Dat was ook niet nieuw.
Ik liep vrij langzaam naar huis, omdat ik alleen maar aan mijn pleegzusje kon denken. Ik kon het niet eens pleegzusje noemen, aangezien het maar voor drie weken was. Ik vond zusje gewoon zo’n leuk woord. Zou het een rustig kindje zijn? Of juist heel druk? Zou ze makkelijk contact leggen? Hield ze van buiten spelen? Zulke vragen schoten door mijn hoofd. Afgelopen jaren waren allemaal soepel verlopen, zou dat deze keer ook zo gaan? Was het een moeilijk kindje, of juist heel meegaand? Ik kon niet stoppen met erover na te denken. Voor ik het wist was ik ook alweer thuis. In mijn broekzak zocht ik naar mijn sleutel. Eindelijk had ik hem. ‘’Wil je thee?’’ was het eerste wat mijn moeder vroeg toen ik binnen kwam. ‘’Ja lekker’’ zei ik. Mama had het al klaarstaan, want vijf seconden later zat ze op de bank. Ik kwam naast haar zitten en pakte de afstandbediening.

mensen reageer! Ik wil heeel graag weten wat jullie ervan vinden $

leuk geschreven
maaar
er staat in de tekst
dat het pleegzusje 8 jaar is en al 9 jaar in nederland woont.
dat klopt niet :x

heb het aangepast!

verder !!

‘’Blij dat je vakantie hebt?’’ vroeg mama toen ik lekker onderuitgezakt zat. ‘’Zeker, dat kun je toch zien?’’ lachte ik. Mijn moeder was mijn beste vriendin, ik besprak bijna alles met haar. Natuurlijk had ik ook geheimpjes voor mezelf, zoals vriendjes enzo, maar het meeste wist ze toch wel van mij.
‘’De week voordat het kindje komt duurt altijd zolang, vind ik’’ zei ze chagrijnig. Ik was het met haar eens. Bij alle leuke dingen duurde het super lang voordat ze kwamen, en ze waren dan ook zo weer voorbij. Dat was ook altijd zo als ik een pleegzusje of broertje kreeg.
‘’Het lijkt altijd zo zielig als ze huilend de bus uitkomen, dan wil ik ze meteen knuffelen, maar dat willen ze juist niet!’’ zegt mijn moeder. Ze heeft gelijk, de meeste kindjes zijn buitenlands en kunnen in hun eentje een kant op in Nederland. Maar met vreemde mensen meegaan is ook weer zo eng. ‘’Ik zou me echt verrot voelen als ik zo’n kindje was…’’ zei ik zachtjes. Ik moest er niet aan denken.
‘’Het liefst wil ik ze ook elk jaar adopteren!’’ riep ik. Mama lachte. ‘’Ik ook, maar die kindjes hebben ook gewoon ouders!’’ Dat was waar, ze kwamen slechts drie weken op vakantie. ‘’Over zeven dagen ben ik weer even niet meer enig kind’’ zei ik blij.