Verhaal: met mijn hand op mijn hart

Hey meiden,

Een aantal van jullie weten het denk ik al: twee jaar geleden kreeg ik kanker.
Hoe mijn vriend en ik dit hebben overwonnen is een succes Opzich. Totale genezing is inmiddels binnen handbereik maar toen ik opgenomen was, heb ik het dapperste meisje op de wereld ontmoet. Haar vriend heeft het Een heel flink zwaarder te verduren gehad als mijn vriend En daarom voel ik me gedreven om haar verhaal, zoals zij het overbracht, aan jullie door te vertellen.
Dit is dus niet mijn verhaal, dit is Miriams verhaal.

Het is een romantisch verhaal over de grootste beproeving allertijden.
Het word soms best heftig, maar is voor iedereen goed te lezen.

Miriam & Jesse, deze is voor jullie!

met mijn hand op mijn hart

ik veeg de tranen uit haar ooghoek. Haar grasgroene ogen kijken me aan. De glinstering waar ik op gevallen ben, is verdwenen. Haar ogen staan dof. Dof, verdrietig en lusteloos. Het wegvegen van haar tranen heeft geen nut. De volgende lading rolt alweer via haar wang naar haar kin en valt op haar borst. “Beloof me, dat je weer gelukkig wordt?” Haar stem klinkt haperig, angstig. Alsof ze de zin niet wilde afmaken maar ze begreep dat ze geen keuze had. Haar ogen dringen door tot in mijn hoofd, ze maakt een klein geluidje waarmee ze bedoeld dat ik vooral snel antwoord moet geven, maar dat lukt me niet. Ik voel de tranen alweer achter mijn ogen branden. Ze staan klaar om te stromen. Ik heb de neiging er gewoon aan toe te geven, maar dat kan niet. Dat kan ik haar niet aan doen. Ik slik ze weg en breng mijn gezicht naar haar toe. Zachtjes knijp ik in haar hand. “Met mijn hand op mijn hart.”
Ze glimlacht en ik voel dat één enkele traan zich niet heeft laten tegen houden.

Oh ik volg je verhaal echt, dit is prachtig!!! De verwoording die je gebruikt is prachtig!