[Verhaal] Meer dan muziek

Ik schrijf al behoorlijk lang maar wou toch eens wat op girlscene zetten omdat ik graag tips wil en het me ook gewoon eens leuk lijkt het te doen.
Ik weet niet of dit verhaal lezers heeft want het een een drama en af en toe behoorlijk zwaar denk ik.

Even om te vertellen waar het over gaat:
In dit verhaal verteld een jongen zijn verhaal. Zijn naam is Jonathan Fleming, kortweg Jona. Hij is een tijd terug naar Londen gekomen om muziek te studeren. Hij is zeker goed, maar verteld niks over zichzelf. Niemand weet waar hij vandaan komt en wat er met hem is gebeurd. Hij probeert zijn verleden diep weg te stoppen met alcohol, drugs en zijn levensstijl. Juist als hij het allemaal niet meer ziet zitten ontmoet hij Sophie via een project van school. Ze is totaal anders dan hem. Hun enige overeenkomst is dat ze ook muziek studeert.
Hij vertelt in dit verhaal het verhaal van Sophie en hem. Een verhaal of liefde, vriendschap en moeilijke stappen in het leven. Maar vooral: muziek.

Dit is het eerste stukje:

-------------------------

http://i41.tinypic.com/qpf0ax.jpg

‘Music doesn’t lie.’

[i]Je dwaalt nog steeds rond in mijn hoofd.
Ook al hoor je daar niet te zijn.
Maar je zit er wel. Je eist al mijn aandacht op, mijn gedachtes, want ze komen altijd uit bij jou.
Ook al zeg ik tegen iedereen dat je daar niet zit.
Daar niet in mijn hoofd.
Ik probeer mezelf zo erg te laten geloven dat ik je ben vergeten. Dat het leven na je dood verdergaat.
Maar dat doet het niet.
Ik weet niet meer wat ik doe. Waar ik heen ga. Ik ren zo hard weg, maar waarvoor en waarnaar, ik weet het niet. Ik ren alleen.
De dagen gaan voorbij zonder enige toevoegingen. Mijn leven is als een opeenvolging van momenten die niet veranderen. Ik denk niet meer na en doe alles op de automatische piloot. Zelfs lachen. Ik weet niet meer waar die echte ik is. Want een tijdje terug had ik hem nog. Toen ik jou had ontmoet.
Ik weet niet of jij goed voor me bent of niet. Misschien is dit wel verschrikkelijk en had ik je nooit moeten ontmoeten. Misschien had ik mezelf dan nu nog.
Maar toch weet ik, dat ik, diep in mijn hart, nooit zonder je had gekund. Dan had ik dat andere gedeelte van mezelf nooit gevonden. Dat gedeelte wat ik niet kende. Ik wist niet dat ik zo kon liefhebben. Zo kon houden. Van een simpel persoon.
Jou.

Vandaag is het een jaar geleden.
Een jaar gaat snel. Zeker als je niet meer nadenkt over tijd. Tijd is iets wat alleen maar voorbij gaat, iets wat je verliest, ieder moment. Verder is tijd niks. Je wordt ouder, dingen veranderen, wolken gaan voorbij, bergen verslijten. Dat doet tijd. Tijd voegt niks toe. Het heelt alle wonden zeggen ze.
Ik vraag me dan af hoeveel tijd ik nog nodig heb.
Een jaar geleden was een dag die ik nooit meer vergeet. Het was de eerste lente dag, de zon scheen weer voor het eerst. En ik hoorde, dat jij, jij die juist zo erg leefde, dood was. Het was iets wat eigenlijk onmogelijk was, maar toch waar. Het kon. Jonge mensen konden ineens doodgaan. Ook al hoort het niet, ze doen het soms toch.
Niemand wist wat ze tegen me moesten zeggen. Ze zeiden dat het god’s wil was.
Ik geloofde allang niet meer in god. Maar nu nog minder. Ik geloofde nu zelfs niet meer in “iets”. Want als er verdomme “iets” was. Had dat “iets” jou nooit laten sterven. Zelfs dat “iets” had dat niet kunnen doen.
Ik was boos op je iedereen. Boos op de wereld. Boos op mezelf.
Ja, zelfs het meest op mezelf. Iemand moest de schuld krijgen. En waarom zou ik dat weer niet zijn? Ik gaf mezelf altijd de schuld. Waarom deze keer niet?

Je begrafenis was natuurlijk een verdrietige boel. Zoals altijd bij jonge mensen.
We kregen weer wat gezeik over god en over hoe geweldig je wel niet was. Alsof ik dat nog niet wist. Alsof de rest daar nu pas achter moest komen.
Uit begrafenissen hoor je troost te halen. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Jou te zien liggen in een witte kist met narcissen om je heen gaf mij geen troost. Ik wist ook zeker dat jij het niet was.
Ja, zo zag je er uit ja. Al droeg je dat ene jurkje nooit, en zat je haar nooit zo netjes, jij was het wel. Maar het was niet echt jij. Jij lachte. Jij hield mijn hand vast. Jij snapte mij.
Maar,
Jij bent dood.

-----------------------[/i]

Ik vind het echt heel heel heel erg mooi geschreven! Echt.
Op zo’n manier dat het je echt raakt, dat je echt meeleeft en die shit.
Ik denk dat ik ergens in dit verhaal een keer ga janken :stuck_out_tongue:.

Door dus! (voor het geval je dat nog niet had begrepen) :grinning:

Woehoe, eerste reactie! Iemand was me voor.
Geweldige titel trouwens. Is er een kans dat je me het originele plaatje van de boekvoorkant kan linken? Die is helemaal geweldig.

Ultracliché: Verduurrrrr.

Bisous. Xx

MWAHAHAHAHAHAHA, DACHT HET DUS NIET HÈ! :smiling_imp:

Ik was eerst :grinning:

Mwhuahahah ik heb het stuk al een aantal keer gelezen maar het blijft mooi

Nú doorschrijven :dancing_women:

Bedankt :grinning: !

Voor crinkle, heb even het plaatje geupload (misschien is de kwaliteit dan wel slechter…) : http://i44.tinypic.com/38mk9.jpg

Je bent een héld! Ik vind het echt een geweldig plaatje.

Moet ik verder posten?
Of is het niet echt iets voor Girlscene… :stuck_out_tongue: ?

Nieuw stukje!

[i]-----------------

Ontmoetingen zijn altijd vreemd als je er later aan terug denkt. Pas als je later met die persoon nog steeds omgaat denk je terug aan die ontmoeting en dan denk je: eigenlijk was die wel heel vreemd.
Soms herinner je je zelfs de hele ontmoeting niet meer, wat hem nog vreemder maakt.
De ontmoeting met jou weet ik nog.

Het enige wat ik kon en deed was muziek maken. Volgens de standaarden was ik er goed in. Ik kon alle instrumenten bespelen die ik wou spelen, ik kon noten lezen, stukken schrijven en wel meer onzin. Het boeide de mensen op die school niet waar ik vandaan kwam, uit welk milieu, wat ik had meegemaakt, of welke middelen ik gebruikte. Ik was goed in dat ene ding wat ze zochten: muziek.
Eerst was muziek het belangrijkste in mijn leven, mijn uitlaat, mij “passie”, zoals dat vaak genoemd wordt. Maar op een gegeven moment, toen ik alle noten kon lezen, merkte ik dat het niks toevoegde. En het hielp niet meer. Het enige moment dat ik niet meer nadacht was tijdens de muziek. En die momenten waren nu ook al weg. En hoe langer ik nadacht over mijn leven, hoe zinlozer, nuttelozer en uitzichtlozer het begon te lijken.
Ik zat op dat moment een beetje in een diep, eenzaam gat. Met mijn problemen om mij heen uit gestrooid als vergeten kleren in een slaapkamer. Niemand nam de moeite om even in dat gat te kijken, misschien even te helpen met de kleren in de kast doen. Ik vroeg me eigenlijk af of er wel iemand was die mijn gat zag.

Jij zat op het conservatorium. In je eerste jaar. Ik wist nog niet wat je studeerde maar het was iets met veel klassieke muziek. Waarschijnlijk speelde je viool en piano. of harp. Of misschien wel iets toeterends zoals trompet. Dat wist ik toen nog niet precies.
Het leek mijn leraar een goed idee om een project te volgen met jullie school. Twee verschillende muziekstijlen zouden samen iets prachtigs maken, dacht hij.
Bijna niemand van de leerlingen leek het een goed plan. Het was behoorlijk naïef, maarja, wij zagen ons nou eenmaal als totale anderen dan de leerlingen van jullie school. Wij studeerden rap, of singer/songwriter. Jullie deden aan klassieke muziek, speelde in orkesten. Dat ging volgens ons nou eenmaal niet samen.
Toch ging de leraar door met zijn –in zijn ogen- geweldige project. Hij koppelde ons aan een student die volgens zijn doen bij ons paste en met wie je samen het project zou moeten doorkomen. Hij koppelde mij aan ene Sophie Swanly.
Dat was jij.
Sophie.
Mijn Sophie.

---------------------[/i]

Dat over die kleren is echt mooi geschreven (: mooie vergelijking
Alleen is het ‘die persoon’ en niet ‘dat persoon’ |

Wat je nu al veranderd hebt

Het is heel mooi geschreven, maar wel ergggggggg somber… IK haakte daardoor wel snel af. laat ik maar eens even kritisch zijn:

  • je verhaal is maar op 1 manier geschreven. alle zinnen lijken op elkaar
  • er gebeurt niks, alleen zijn gedachten die allemaal op hetzelfde neerkomen
    Misschien heb je er wat aan, ik wil je niet afkraken want het is heel goed!!!
    Tip: Zijn leven (drugs, alcohol, enz…) lijkt me ook wel interessant :wink: :stuck_out_tongue:

Ja nou kijk, dit was dus echt nog het intro haha. Omdat het echt als verhaal geschreven is en niet voor gs speciaal stukje voor stukje. Maar nu kom je dus echt dat hij gaat vertellen hoe ze elkaar ontmoet hebben en wat er nou eigenlijk met hem is.
Het is ook somber… Ik zou even het volgende stukje posten want die is heel anders. (voor mijn gevoel) Zeg maar even wat je daarvan vindt.

---------------

[i]Je hebt me nooit echt duidelijk gemaakt wat je als eerste van me dacht. Ik denk ook dat ik het eigenlijk helemaal niet wil weten, want een goede indruk was het vast niet. Ik denk dat ik eruit zag als een junkie. Te lang haar, versleten kleren, ongeïnteresseerde blik? Kan dat kloppen? Zo zie ik mezelf uit die tijd. Niet bepaald mijn beste tijd nee.
Jij was simpelweg het tegenover gestelde. Netjes, gekamd, perfect glanzend blond haar, nette kleren en een blik die duidelijk verried dat de verschrikkelijke dingen die er op de wereld waren jouw pad nog niet hadden gekruist. Je speelde inderdaad viool en piano, maar je zong ook nog. Rijke vader, het gebruikelijke liedje.
Het komt er simpelweg op neer dat ik je niet zo mocht. Ik mocht types als jou niet. Te netjes, braaf en onschuldig wat mij betreft.

Mijn leraar pakte je bij je arm en nam je mee naar de uithoek van de studio, waar ik alleen op de grond met mijn geliefde gitaar zat. Ik zat zielig in elkaar gedoken te spelen, wanhopig akkoorden aanslaand om te proberen er nog iets uit te krijgen.
‘Jona, dit is Sophie. Sophie dit is Jona.’
Je staarde me aan met je blauwe, geschrokken ogen (al had ik toen met mijn wazige hoofd vast niet door dat ze blauw waren). Je bekeek mij twee seconden en keek toen keek je wanhopig over je schouder, een duidelijk moet-dit-echt signaal.
Ik bekeek jou even kort en concentreerde me toen weer op mijn gitaar. Misschien moest ik het in a mineur spelen?
‘Hoi…?’ Vroeg je. Waarom het een vraag was weet ik niet. Misschien controleerde je even of ik je überhaupt wel gezien had, of ik wel met mijn hoofd erbij was.
Dat was ik niet. Misschien was a mineur niet zo’n goed idee, het klonk eerlijk gezegd weer eens nergens naar.
Je kuchte even kort en aandachtsvragend toen ik rustig verder speelde en niet reageerde op je enthousiaste begroeting.
Ik hield niet van aandachtsvragend gekuch. Sowieso niet van alles wat aandachtsvragend was. Ik kan er ook niks aan doen dat ik mensen vaak gewoon veel minder boeiend vind dan mijn gitaar?
Na de derde kuch keek ik toch maar op.
‘Keelsnoepje nodig?’
Waarschijnlijk vond je me een asociale lul. Ik moet toegeven dat ik ook wel een ernstig geval was ja. Ik was nou eenmaal zo. Toch had ik liever gewild dat onze eerste ontmoeting iets romantischer was geweest want als ik dit later aan mijn kleinkinderen moet vertellen lachen ze me uit.
‘Ja graag.’ Zei je wat vrolijker, alsof je toch dacht dat ik misschien wel aardig was.
‘Ga naar de supermarkt ofzo.’ Je uitdrukking veranderde weer. Nee toch niet aardig.
De aandacht ging weer naar de gitaar en zo ging het een halfuur lang. Je hield langer vol dan de meesten en tijdens de wachttijd zei je geen woord. Je luisterde alleen. Dat was het eerste wat me opviel aan je.
En aangezien ik toch niet helemaal harteloos was en toch besefte dat ik het nog wel een paar maand met je moest uithouden stopte ik met spelen en keek je aan. Tot mijn verassing had je geanimeerd zitten luisteren,
‘Je bent goed.’
‘Nee.’
Je keek me even rustig aan. Niet verbaasd of geschrokken zoals de meesten.
‘Maar toch bedankt.’ Voegde ik eraan toe in een poging toch even aardig te zijn. [/i]
------------------

@ Elzi

Hij is depressief. En wat je zegt over alles lijkt op elkaar, dit is zeg maar, zoals het in zijn hoofd is. En dit is gewoon haar schrijfstijl. Persoonlijk vind ik het juist heel mooi dat het zo geschreven is, ik leef echt mee (nu al :astonished:)Het is het begin, de gebeurtenissen komen echt nog wel.

Ja, alweer mooi! :grinning:
Nu wil ik verder lezen, haha!

Dat snap ik ook wel. Misschien houd ik daar wel niet van… Ik ben er niet aan gewend zeg maar. Het is wél heel mooi.

Oja, mooie voorkant!!!

Het is idd niet echt standaard :slightly_smiling_face: -zie dit als compliment Jill -

Oh god, ik had het in het andere topic wel over beoordelingen met wat ‘meer waarde’ dan alleen verduurrrrr maar truth be told, ik kan ze zelf ook niet schrijven :’)

Anyway, iig héle mooie cover, trekt meteen de aandacht :slightly_smiling_face:
(haha, en sorry ik doe een klas Engelse literatuur dus ik zit met alle Engelse termen in mijn hoofd)

Ik moet zeggen dat ik blij ben dat je al drie stukjes gepost had toen ik begon met lezen. De eerste stukjes zijn wel boeiend en mysterieus maar ik denk niet dat het mijn aandacht langer vast had kunnen houden dan het deed. Ik vind de overpeinzingen die je schrijft en de similes (is daar geen woord voor in het Nederlands? Vegelijking, waarschijnlijk :’) ) die je gebruikt zijn erg mooi en zetten de toon van het verhaal. Ik had echt het gevoel dat ik in het hoofd van je protagonist zat en hoewel het moeilijk is om ‘erin’ te blijven (je protagonist is nogal een navelstarer en maakt nogal treurig, maar ik vind het erg dapper van je om een onsympathieke protagonist te schrijven! Onsympathiek betekent niet oninteressant btw, ik bedoel dat het makkelijker is te proberen om je lezers je protagonist leuk en grappig te laten vinden en daarmee interesse op te werken dan interesse op te wekken met een protagonist die eigenlijk helemaal niet zo leuk is. Denk doctor House, bijvoorbeeld) kleurt het wel echt de toon van het verhaal op een goede manier.

Je zinnen lopen af en toe niet helemaal lekker, dat ‘schokt’ een lezer meteen weer uit de setting van het verhaal. Ik bedoel, niks mis met experimenteren met ongewone zinsvormen, maar zinnen als ‘Ik geloofde allang niet meer in god. Maar nu nog minder. Ik geloofde nu zelfs niet meer in “iets”. Want als er verdomme “iets” was. Had dat “iets” jou nooit laten sterven.’ lazen niet geweldig.
Sowieso is zinnen beginnen met ‘en’ of ‘maar’ meestal een beetje ‘not done’ in proza schrijven. Ik bedoel, taal verandert en alles, maar veel mensen kijken er nog een beetje op neer.

Verder vind ik het gaaf van je dat je twee protagonists elkaar nog helemaal niet zo leuk vinden. Of iig, dat het iets anders is dan het cliché liefdesverhaal begin van ‘ze zien elkaar en zijn meteen verliefd’ of ‘ze zien elkaar en hebben meteen zo’n hekel aan elkaar dat de unresolved sexual tension ervanaf spat’.
Ook leuk om te zien dat je het oude ‘we komen van twee verschillende werelden’ cliché neemt en er een nieuwe twist aan geeft.

Ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat :slightly_smiling_face:

ik wil meer lezen

Dankje :slightly_smiling_face:
Ik vind ook dat je helemaal gelijk hebt. Het klopt inderdaad. Maar ik ben vaak best slecht in zinnen vormen dus dan krijg je soms van die mislukte zinnen ertussen die ik steeds vaker verander waardoor ze nog slechter worden x].

Wat is navelstaarder XD?
Eerlijk gezegd hou ik van onsympathieke hoofdpersonen. En deze is zeker mijn favoriet. Als junkie, muzikaal en een lul staat die zeker op mijn nummer een haha x’].

Ik zal morgen verder posten.

Oh mooi, ik dacht al dat je zoiets zou hebben van ‘pfffft wat een stomme reactie >=|’ ofzo :slightly_smiling_face:

Een navelstaarder is iemand die alleen maar de slechte kant van situaties ziet. Een soort pessimist, dus.
En jaaaa, yay onsympathieke hoofdpersonen! Hoewel ik ook wel van sympathieke houd (haha, ik moet wel, anders had ik Mari niet kunnen schrijven, dat is zo’n beetje de sympathiekste die ik tot nu toe verzonnen heb xDDD) kunnen degenen die eigenlijk helemaal niet leuk zijn af en toe zó leuk zijn. En dat zorgt er meteen voor dat je een hoofdpersoon hebt met ‘flaws’, wat ook heel belangrijk is.
(ik heb vier grote originele verhalen tot nu toe gebracht en in mindere of meerdere mate geschreven, en twee daarvan waren ongelofelijk onsympathiek xD)

Je bent echt een smiecht, trouwens, je hebt gewoon al een ingebouwde fanbase vanwege het wedstrijdtopic en die heb je gewoon hiernaartoe gelokt :stuck_out_tongue: