Verhaal: Manhattan Girl

Leuke reacties allemaal [a]
Ik ga proberen vanavond nog een stukje te schrijven, al kan ik niks beloven.’
Heb het druk, maar ga er alles aan doen om iets te plaatsen

XOXO

Please continue :stuck_out_tongue:

Hé, ik heb weer even een stukje geschreven, helaas is het niet erg spannend of leuk (denk ik, ik vind het zelf een beetje saai) Maar toch, hier is een stukje

XOXO

Hé daar. Madison hier.
Waarom is het leven toch zo ingewikkeld? Niemand zegt ooit de exacte waarheid tegen je. De waarheid wordt altijd verpakt in een enorme woordenstroom, zodat je nog niet precies weet wat die persoon nou uiteindelijk tegen je gezegd heeft. Als iedereen gewoon zou vertellen wat hij of zij denkt, zou het leven ineens een stuk makkelijker worden.
De harde waarheid van dit moment is, dat ik jullie voor dit moment laat stikken, ik ga slapen want ik moet nadenken over wat er vandaag is gebeurd

Xx Madie

Wat is dit voor slechte weblog. Dacht ik bij mezelf. Het gaat nergens over, er zit geen inleiding en geen slot aan. Ik moet echt beter leren schrijven, maar voor dit moment moest ik echt maar eens gaan slapen. Ik klapte mijn laptop dicht, sprong uit de vensterbank en rende met twee treden tegelijk de trap op. Ik gooide de deur naar de badkamer open en sprong onder de warme douche.
Opeens herinnerde ik mezelf dat ik morgen met Adam zou gaan lunchen, kon ik meteen aan hem vragen of Luke weer in het café kon komen werken. Ik stapte onder de douche vandaan om mijn bed in te duiken en maar eens lekker te gaan slapen

verder (:
Leuk verhaal ^^

Ik kon jullie natuurlijk niet met maar zo’n klein stukje laten slapen [a]
Dus, ik heb nog even een stukje bijgeschreven.
Reacties?

XOXO

De volgende morgen werd ik wakker van een hoop gestommel beneden. Dat zal Adam wel zijn, dacht ik. ‘Adam!’ Krijste ik naar beneden. ‘Kan het iets zachter, het is zes uur, ik probeer te slapen.’ Toen er geen antwoord kwam, besloot ik dat het geen zin meer had om nog te gaan slapen. Ik zou er toch over een half uur uit moeten. Ik besloot me te gaan douchen en aan te kleden.

Toen ik twintig minuten later naar beneden liep kwam ik er tot mijn grote verbazing achter dat niet Adam zoveel lawaai had gemaakt, maar Luke. Ik was met stomheid geslagen. ‘Wat…wat doe jij nou hier, hoe kom jij hier binnen?’ Wist ik met veel moeite uit te brengen. Hij draaide zich om. ‘Oh, hé. Je bent al beneden. Ja, ik wilde nog even zeggen, Sorry van gister, dat ik zo snel weg moest. ‘ ‘Ja ja. Excuses, alweer, aanvaard. Jij komt de laatste tijd wel veel om vergeving bij mij vragen, ben je altijd zo.’ Zei ik lachend. ‘Ja sor…’ begon hij. ‘Stop.’ Zei ik. ‘Niet nog een keer. Maar wat was je nou allemaal aan het doen.’ Vroeg ik. ‘Kijk.’ Zei hij. En daar stond een tafel met een enorm ontbijt, inclusief koffie natuurlijk. ‘Je bent geweldig.’ Bracht ik vol verbazing uit. Het was al lang geleden dat ik echt goed ontbeten had. Ik moest iedere ochtend om half 8 open. Meestal propte ik even snel een broodje of een muffin in me mond, weggespoeld met een kop koffie.
En zo zaten we samen aan een ontbijt. We zaten lang te praten over ons verleden, families en onze toekomst. Ik kwam er achter dat Luke een erg fijne gesprek partner was. Je kon alles aan hem vertellen, en hij luisterde erg aandachtig. Inmiddels was het half negen, en een aantal vaste klanten vormde een rij voor de deur. ‘Oh, shit. We moeten al lang open zijn.’ Gooide ik eruit. ‘Nou wat zit je daar dan nog.’ Riep Luke plagend. ‘Doe jij de deur open, ik ruim even deze rotzooi op.’

De ochtend verliep verder zonder al te veel moeilijk heden. Om twaalf uur besloot ik toch Adam even te bellen om te vragen hoe het zat met onze lunch. ‘Luke.’ Zei ik. ‘Kun jij het straks even alleen doorgaan?’ vroeg ik. ‘Ik moet lunchen met Adam.’ ‘Natuurlijk.’ Zei hij. En zo liep ik 20 minuten nadat ik Adam gebeld had het café uit. Natuurlijk, New York zou New York niet zijn als het niet vaak genoeg regende. Gatver, taxi dan maar. Waarom is het toch altijd zo’n gedoe op een taxi te krijgen, en al helemaal als je midden op een kruispunt staat. Rennen naar de overkant dan maar. Even vergeten, ik moet nog steeds een sprintje leren trekken op hakken. Lekker onhandig, gelukkig was in eindelijk aan de overkant van de straat gekomen én had ik een taxi aangehouden. Ik noemde het adres, god mocht weten waar dat mocht zijn. Zo zat ik droog in de taxi op weg naar een restaurant met een erg moeilijke naam. Het klonk erg chique.

Upje voor mezelf
Omdat ik me verveel en eigenlijk heel veel huiswerk moet maken en moet leren [a]
XOXO

Moet ik alweer een nieuw stukje plaatsen.
Ik heb misschien nog wat, en anders schrijf ik er nog wat bij.
Dus wat vinden jullie, moet ik vandaag nog iets posten?

XOXO

jhaa!! je moet vandaag posten !! :grinning:

Jaaa ^^
Nog een stukje posten (:

Hee Allemaal,
Ik heb maar weer even een nieuw stukje geschreven, reacties?
Danku. Ik hoop dat jullie het nog steeds leuk vinden, maar anders zijn jullie vast al gestopt met lezen [a]

XOXOX

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Na 10 minuten in de taxi gezeten te hebben kwam ik er achter dat het ook chique was. Maargoed dat ik op het laatste moment toch nog een kleding switch had gedaan. Ik liep het restaurant binnen en zag Adam al meteen aan een tafeltje zitten. Ik begroette hem uitbundig en vroeg met een grijs op mijn gezicht: ´Sinds wanneer kun jij van deze luxe restaurants betalen.´
We hadden besteld en even geklets toen we toch weer op het punt kwamen van het café. ´Hoe staat het met het café?’ Vroeg Adam. ‘ Heb je het nog steeds een beetje naar je zin.’ ‘Ja, heel erg antwoordde ik. ‘ Alleen, ik zat me af te vragen, nu jij meestal bezig bent met andere zaken, en het toch wel druk wordt, zou Luke weer terug kunnen komen? Het schijnt dat hij vroeger bij jou werkte, maar toen ik kwam, werd hem het gat van de deur gewezen.’ ‘ Ja, ik moest hem wel ontslaan, anders was er weinig ruimte voor jou. Ik was toen zelf ook nog veel in de zaak. Maar hij is nu natuurlijk weer van harte welkom.’ ‘ Geweldig.’ Zei ik, terwijl ik de laatste hap van mijn lunch nam.
Ineens hoorde ik een bekend geluid. Het was mijn mobiel. ‘onbekend nummer’, las ik op het scherm. ‘ Sorry deze moet ik even opnemen.’ Zei ik verontschuldigend tegen Adam, terwijl ik op weg was naar de deur, om onder het afdakje te gaan bellen. ‘ Met Madison.’ Nam ik op. ‘ Hé. Luke hier. We hebben een klein probleempje, een grote groep mensen dacht even bij ons te gaan lunchen. Het loopt storm zegmaar, is er een mogelijkheid dat jij terugkomt?’ Vroeg hij. ‘Ja, tuurlijk. Als jij het niet meer red kom ik eraan. Zie je zo.’ En ik hing op. Ik liep terug het Restaurant in en verontschuldigde me nogmaals hij Adam. ‘Ik moet echt gaan. Het loopt storm ik je zaak.’ Ik nam afscheid van Adam en pakte mijn tas van de stoel.
‘Oh, Madie. Wacht nog even.’ Zei Adam. Zou jij misschien deze papieren mee kunnen nemen, als je ze op mijn tafel neer zou willen leggen, heel graag.’ En zo liep ik met 2 grote stapels papier in mijn handen en onder mijn arm het restaurant uit.
\Beter gezegd, ik rende het restaurant uit. Het regende nog steeds en ik moest zo snel mogelijk bij een taxi zien te komen. Door al mijn haast zag ik die jongen in mijn ooghoeken niet, en knalde ik met volle vaart op hem in. ‘Kut!’ Riep ik uit. Al mijn papieren waren over de grond gewaaid, en bleven nu langzaam aan de natte grond kleven.’Sorry, het spijt me heel erg.’Zei de jongen. Samen met de jongen raapte ik zo snel mogelijk alle papieren op. Pas toen de jongen de papieren aan mij terug gaf herkende ik de perfecte blauwe ogen van niemand minder dan Eric. Ik keek hem voor een moment aan. Een soort magisch moment. Het volgende moment stamelde ik ‘Ik…ik moet gaan.’ En liep toen zo snel mogelijk als ik kon weg om een taxi aan te houden.

Ik plofte neer op de achterbank van de taxi. Wat een vreselijk moment. Moest ik nou weer net Eric tegenkomen. De aller leukste jongen van de hele Upper East Side. Ik had altijd al een beetje een crush op hem gehad, maar altijd was hij totaal onbereikbaar voor mij geweest. Hij had een status, belangrijke vrienden, rijke ouders, en te gekke feesten. Alles wat ik dus duidelijk niet had. Ik besloot er verder niet meer over na te denken en maar gewoon terug te gaan naar ‘Adams coffee house’.

meeeeeeer, let wel op dat t niet te gossip girl achtig word…

More! <3

Bedankt voor de tip, ik zal er op letten. ;]

Kusjes

Verder please!

Je vraagt om een eerlijke mening, dus hier is de mijne !
ik vind het idee heel erg leuk, maar let op het maken van spelfouten en gebruik van komma’s, punten uitroeptekens etc! Dat is namelijk erg jammer!
Ik zou even de spellingscontrole eroverheen laten gaan als je klaar bent.
En, ik zou ook niet zeggen: ‘kut, zei ik’. Ik ben nooit zo’n fan van scheldwoorden in een verhaal, maar dat is mijn mening !
Maar ik wil graaaaag verder lezen !!! :grinning:

Hee.
Heel erg bedankt voor je mening. Ik ga hier zeker iets aan doen, en heb hier heel erg veel aan. Dankje

Kusjes

Ga maar weer verder ja ^^

Hee Allemaal.
Weer even een nieuw stukje. Ik hoop dat er niet al te veel spelfouten in zitten [a]. Het is niet zo’n lang stukje. Maar ik beloof volgende keer meer [a]

Kusjes

‘Hé.’Riep Luke. Wat ga je doen. ‘Het is erg druk gek. Kom helpen.’ Ik had nog niet eens om me heen gekeken, maar toen ik dat wel deed zag ik dat het inderdaad erg druk was.’Sorry, ik moet even deze papieren opruimen.’ Zei ik terug. ‘Misschien een rare vraag, maar waarom zijn ze zo nat?’ Vroeg Luke lachend. ‘Ik wil er niet over praten.’ Zeik ik boos terug. Ik wilde verder niet meer denken aan de gênante ontmoeting met Eric. Ik zette de stapel met de natte papieren op de eettafel van Adam en liep weer naar beneden.’Daar ben ik alweer.’ Ik ging achter de toonbank staan en begon deze veel te lange rij van mensen af te werken. Ineens hoorde ik de telefoon boven gaan. Maar mijn mobiel was het niet. Het was ondertussen al minder druk geworden dus ik rende naar boven. ‘Met Madison.’ Nam ik op. ‘Hééé!’Gilde een bekende stem aan de andere kant van de lijn. ‘Mijn hart sloeg over. Dit kon maar één persoon zijn.
‘Clair?’ Gilde ik verbaasd uit. Dit kon niet waar zijn. Clair, mijn allerbeste vriendin die ik al vanaf mijn vierde kende, was eindelijk na vier jaar terug uit Europa. Haar ouders hadden haar mee genomen op wereldreis. En nu belde ze me ineens. Dit was te mooi om waar te zijn.’Ik had je al een paar keer geprobeerd te bellen op je mobiel, maar je nam niet op.’ ’Waar ben je?’Vroeg ik. ‘Ben je al weer in New York?’ Vroeg ik. Ze was vanochtend aangekomen in New York, en zou morgenochtend langs komen. Eindelijk zou ik haar na 4 jaar weer zien. Maar nu moest ik snel terug naar beneden want ik kon Luke niet zo lang alleen laten staan. We namen uitbundig afscheid, voor zover dat kan aan de telefoon en hingen toen op. Ik rende de trap weer af en begon weer met het halen van bekers koffie uit het apparaat.

Sorry, maar ik ben een beetje in de war:

Je hoofdpersoon zit nog op de middelbare maar mag wel alleen wonen en een koffiehuis runnen en mensen aannemen?
Maar ze heeft wel een vriendin die al een studie van vier jaar achter de rug heeft? (ik bedoel, dat zou kunnen, maar superwaarschijnlijk is het niet)
De leeftijden brengen me door de war.

ETA:
Sorry, in het eerste stukje staat dat ze haar opleiding af mag maken van haar ouders… maar dan nog, als ze oud genoeg is om naar uni te gaan zou ze dat toch wel zelf beslissen, lijkt me, ipv dat ze toestemming moet hebben van haar ouders?
Bovendien lijkt ze nooit naar school te gaan, dat is ook een beetje onrealistisch… ik bedoel, het is niet eens nodig om heel uitgebreid erover te schrijven, maar gewoon een korte opmerking over dat ze na school terugkomt of tijdens rustige periodes haar huiswerk maakt ofzo…

Het is niet onaardig bedoeld, het valt me gewoon op :slightly_smiling_face:

Hee.
Heel erg bedankt voor je reactie.
Ik heb er inderdaad niet zo goed overna gedacht voor ik het opschreef.
Laten we het erbij houden dat ze nog moet gaan studeren xD
Iniedergeval bedankt, ik hoop dat het zo iets duidelijker wordt [a]

Kusjes