Verhaal: Manhattan Girl

Sorry dat ik dit nog een keer plaats, maar de vorige keer had het een verkeerde titel, die zou dus wel verwijderd mogen worden
Ik hoor graag reacties

Kusjes

[b]Hee daar! Hier het weblog van een Manhattan-Girl. En nee, ik ben geen perfect meisje, met een overvloed aan geld. En behoor niet tot de New York top. De enige manier hoe ik met die mensen in contact kom is als ik ze ’s ochtends hun dubbele espresso inschenk, of een belegde bagel voor ze uit de koeling haal, vanachter de toonbank in ‘Adams coffee house’. Ook ben ik geen Unknow person die iedereen in de gaten houdt, en de sappigste roddels heeft. Ik ben Madison, gewoon Madison. Zonder bijzondere achternaam, status, of vrienden.

Xx Maddie[/b]

Ik klapte mijn laptop dicht, sprong van de vensterbank en keek het café rond. Ik was mijn ouders nog steeds dankbaar dat ze Adam kenden. Mijn ouders waren voor een paar jaar naar Afrika, maar wilde mij mijn opleiding af laten maken. Dus lieten ze mij hier achter bij Adam. Hij runde toevallig een fantastische Coffee bar, maar hij had het te druk met andere zaken. Dus liet hij mij zijn zaak overnemen én zijn huis. Naja, huis mocht je het niet noemen. Ik had de verdieping boven het café, bestaande uit één kamer en een badkamer. Zelf woonde hij op de 2e etage. Al was hij zelden thuis.
Ik raapte een verdwaalde zakje van een kaasbroodje op en gooide het in de prullenbak. Mijn leven was nog niet eens zo erg als ik 2 minuten geleden nog dacht. Ik had een huis, én een leuke baan. Maar bij de elite groep van New York horen, dat was toch altijd mijn droom geweest. Maar ik moest ophouden met dromen, en me concentreren op nu. Ik voelde de eerste zonnestralen op mijn rug. ‘Het is ochtend in Manhattan mensen.’ Zei ik, tegen een leeg café. Ik draaide het bordje om zodat de kant met ‘Closed’ mijn kant op kwam te staan. Ik was open, de dag kon beginnen.

Haha best leuk :slightly_smiling_face:

Dankje.
Moet ik verder schrijven?
Ik weet het niet zo goed.
Ik kan natuurlijk ook gewoon verder schrijven omdat ik het zelf leuk vind [a]

Kusjes

goooo on girl.

kvind het heel leuk :]
ga maar verderr :grinning:

ik snap niet precies waar dit verhaal over gaat??
maaaaar
GO ON
en
GA VERDER
onee das hetzelfde
maargoed GA MAAR GWOON VERDER :grinning:

Bedankt voor de leuke reacties
Het verhaal gaat zegmaar over een meisje; Madison. En die houdt een weblog bij (het dikgedrukte). Verder woont en werkt ze in een Koffie bar van een vriend van haar ouders. En ja, verder verklap ik nog niets [a]
Heel erg bedankt voor de reacties.

Kusjes

Hier is weer even een nieuw stukje.
Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, is het leuk, is het niet leuk? Reacties graag

Na dat ik drie dubbele espresso’s, vijf Cappuccino’s, vier café latte’s en nog een aantal broodjes over de toonbank had gekregen begon het druk te worden. ‘Oh, waarom is Adam er niet.’ Fluisterde ik pissig tegen mezelf. Normaal kwam hij altijd bijspringen als het druk werd. Hij heeft het vast weer te druk met andere dingen. Ik besloot te doen alsof er niets aan de hand was, en maar gewoon iedereen te helpen. ‘Ja, wie is er aan de beurt.’ Gilde ik door het café. ‘Ik.’ Zei een man met erg groot uitziende werkkoffer. Wat zou daar allemaal inzitten, vroeg ik me af. Zoveel kan je toch niet meenemen naar een kantoor. Ik besloot er niet verder aan te denken. En z’n koffie in te schenken. Tot grote ergernis van mezelf, kon ik het kopje natuurlijk weer niet helemaal recht vasthouden zodat de koffie allemaal op de grond liep, en het kopje er achteraan ging. ‘Shit!’ Riep ik uit. Zonder me verder te realiseren dat ik in een heel druk café stond, waar mensen al ongeveer een kwartier op hun koffie zaten te wachten. Wat was het een kut dag. En toen uit het niets, kwam er ineens een jongen zonder veel te grote werktas, of zonder perfect haar het café in rennen. Hij sprong achter de toonbank en begon iedereen te helpen. Ik stond hem waarschijnlijk al een tijdje met mijn mond open, en een kapot kopje in mijn hand aan te staren. Dit was zeker niet Adam, maargoed, hij was mijn reddende engel. Dus ik besloot ook maar even mee te helpen, met al die koffie, zodat hij niet alles alleen moest doen.

Langzaam aan werd het café steeds leger. En op een geven moment was het weer even leeg. ‘Hé.’ Begon ik. ‘eehm, bedankt voor wat je net deed hè. Ik kon het even allemaal niet meer aan zegmaar.
’ ‘Het is al goed hoor. Ik werkte hier vroeger, maar toen werd mij ineens verteld dat ik niet meer nodig was. Er kwam ander personeel. Jij blijkbaar. En zo te zien kun je toch niet alles in je eentje aan.’ Ik voelde me beledigd en aangevallen tegelijk. Maar ergens had hij wel gelijk. Toch besloot ik ook de aanval in te zetten.
‘Oh, maar normaal is Adam hier, maar hij had nu ehh… ehm… even iets anders te doen.’ Beet ik terug.
‘Oké.’ Zei de jongen, niet al te veel gelovend van mijn verhaal. En toen, alsof hij hier nooit was geweest, liep hij de deur uit, en zag ik hem de rest van de dag niet meer.

Het hele stukje, of alleen dat dikgedrukte?
Ja sorry dat het allemaal een beetje onduidelijk is, ik probeer er aan te werken. Ik zal het even aanpassen.
Ik bedoel gewoon, dat hij weg gaat, en dat ze hem de rest van de dag niet meer ziet [a]

Kusjes

verder

Alweer een nieuw stukje.
Maar vanaf dit moment moet ik zelf ook nog verder schrijven. Alles tot nu toe had ik al. Ik weet niet hoelang het nog kan duren, want ik heb het erg druk. Dus misschien woensdag weer ofzo

XOXO

Het was Woensdagavond. Ik lag op mijn zij in de vensterbank van het café. Ik was net gesloten toen er ineens iemand op de ruit tikte. Het was de vreemde jongen van gisterochtend. Ik wilde helemaal niet dat hij binnenkwam, ik wilde niet dat hij nog meer van die bittere opmerkingen zou maken. En toch was er iets in mij dat vond dat ik de deur open moest maken. Ik bleef nog even liggen, maar toen hij nog een keer op het raam tikte besloot ik toch open te doen. Ik pakte de sleutel van de toonbank en opende de deur. ‘He.’ Zei de jongen. Ik zei niets want eigenlijk was ik nog steeds boos op hem. ‘Mag ik hier gaan zitten.’ Vroeg hij terwijl hij al op een stoel neerplofte. ‘Doe wat je niet laten kan.’ Zei ik nors. ‘Hé, luister.’ Begon hij.’ Het spijt me van vanochtend, ik liet me gewoon een beetje gaan, ik vond het gewoon vervelend dat ik mijn baan kwijt was.’ ‘Excuses aanvaard.’ Antwoordde ik oprecht. ‘Maar als je het zo erg vond, en mij vervelend, waarom kwam je me dan helpen?’ Vroeg ik. ‘Ach, ik kon zo’n leuk meisje toch niet zo erg vernederd laten worden door al haar klanten, en ik kon ’ Adams coffee house’ toch geen slechte reputatie laten krijgen.’ Antwoordde hij plagerig. Ik glimlachte en liep naar de toonbank. ‘Kopje koffie dan maar.’ Zei ik lachend. Terwijl ik achter het enorme koffieapparaat stond kreeg ik ineens een geweldig. ‘Zeg eh… hoe heet je eigenlijk?’ ‘Luke.’ Antwoordde de jongen. ‘Zeg, Luke, ik weet niet of je inmiddels al weer een nieuw baan hebt gevonden, maar zou het niet leuk zijn als je hier weer komt werken? Ik bedoel, in mijn eentje kan ik het dus blijkbaar niet aan.’ Zei ik. ‘Nee, dat hebben we wel gemerkt.’ Zei Luke. ‘Je aanbod klinkt goed, ik werk nu bij een bakker verderop in de straat, maar dit is veel leuker.’ Zei hij. ‘Oké, aangenomen.’ Antwoordde ik. Ik hoorde een mobiel gaan, duidelijk niet de mijne. Het moest wel die van Luke zijn. Hij nam op en nog geen tel later hoorde ik hem door het café roepen. ‘Ik moet gaan.’ En vervolgens hoorde ik de deur weer in zijn slot vallen. Daar zat ik dan. Met twee koppen koffie, ik ging weer in de vensterbank zitten en klapte mijn laptop open. Het was een rare dag geweest.

Upje voor mezelf [a]
Beetje aso maarja. Ik wil graag weten wat jullie ervan vinden ;]

Kusjes

leuk! :slightly_smiling_face:

dit is echt een verhaal wat ik leuk vind :grinning: doe maar snel verder! ben benieuwd hoe luke is enz!:slight_smile:
veeeerder

Héél erg bedankt voor de leuke reacties allemaal!
Ik zal proberen zo snel mogelijk verder te schrijven, maar ik heb het nogal druk met proefwerken enz. Maar ik zal proberen dezeweek nog een aantal stukjes te plaatsen

Kusjes

leuk! :relieved:

nice!

leuk! weer eens wat anders

leuk verhaaal!