[Verhaal] Mama, je bent sterk

16 Jaar geleden, toen ik nog maar 5 maanden oud was, ben ik, Sheila, geadopteerd uit Indonesië. Ik weet er niets meer van, maar begin nu toch wel naar mijn echte moeder te verlangen. Niet dat mijn moeder niet lief is, integendeel, ze is geweldig. Maar nu ze borstkanker heeft en ik haar elk moment kan gaan verliezen ben ik bang dat als ik nu niet naar Indonesië ga om mijn echte moeder te zoeken, ik haar misschien nooit meer zal zien.

Ik heb met Kim weer een super gesprek op MSN, maar ik moet nu snel gaan want anders mis ik de bus. Gister had ik de bus ook al gemist en was ik te laat voor het bezoekuur van mama, wat vond ik dat klote! Snel pak ik mijn iPod en ren ik de deur uit. Gelukkig is de bushalte niet zo ver, ik ren zo hard als ik kan totdat ik geroepen wordt. Ik draai me om en zie dat het Milan is, knappe Milan. Ik wil zeggen dat ik geen tijd heb, maar hij staat al naast me en vertelt al zijn gebeurtenissen weer. Dat is nou zo vervelend, Milan is super knap, maar hij heeft het een beetje te hoog in zijn bol. Hij kan uren over zichzelf praten en voordat ik er tussen gekomen ben om te vertellen dat ik haast heb zie ik de bus voorbij rijden. “Heb ik weer…”, zeg ik zacht. “Wat heb jij weer?”, vraagt Milan verbaasd, omdat ik zijn verhaal over zijn overwinning met voetbal onderbreek. “Door jou stomme gelul mis ik de bus!”, schreeuw ik en ik loop weer terug naar huis. “Sheila?”, hoor ik Milan nog roepen, maar ik ren zo hard als ik kan.

Ik ben nog maar net thuis als de bel gaat. Ik veeg snel mijn uitgelopen mascara weg en doe de deur open, het is Milan. “Wat doe jij hier?” “Ik snap er niks van, ineens wordt je boos en ren je weg, heb ik iets verkeerds gezegd?”, vraagt Milan nog steeds verbaasd. “Kom maar even binnen…” Als hij binnen is gaat hij meteen op de bank zitten, ik ga er naast zitten. “Kun je me vertellen wat er nou was? Het zit me niet lekker, wat heb ik verkeerd gedaan?”. “Laat het maar oké? We doen er toch niks meer aan”. “Ik zie dat je gehuild hebt, het doet je heel wat dat kan ik zien, je kan het me toch wel vertellen? Ik praat misschien veel maar iets vertrouwelijks vertel ik niet door hoor…” Ik ken Milan helemaal niet zo goed, maar zo’n groot geheim is dit nou ook weer niet. “Mijn moeder is ziek, ik wilde vandaag naar haar toe maar ik heb de bus gemist. Gister heb ik die ook al gemist. En ik mis mijn moeder, oké?”, zeg ik een beetje boos. “Oh s-s-sorry…” Ik zie dat Milan zich een beetje ongemakkelijk voelt, hij praat je normaal de oren van je hoofd af, maar nu weet hij even niets te zeggen. “Kan ik iets voor je doen? Moet ik je brengen?” “Als ik ga fietsen red ik het niet, heeft geen zin laat maar…” “Mijn broer heeft een scooter, ik kan die toch even lenen?” “Het is wel 20minuten met de scooter hé, je hebt toch helemaal geen rijbewijs? Dat kan je niet doen”. “Wil je nou naar je moeder of niet?” “Ja wel…” “Nou dan? Waar wachten we op, kom dan halen we de scooter op”.

Ik heb er geen fijn gevoel bij, maar toch ga ik mee, ik wil immers heel graag mijn moeder zien! Kim moest eens weten als ze weet dat Milan bij mij thuis is geweest. Kim is al een jaar lang verliefd op Milan, maar ze heeft nog bijna nooit met hem gepraat. Hij woont toevallig bij mij in de wijk, naast mijn tante. Veel contact heb ik niet met hem, maar hij spreekt me nog wel eens aan. We zijn bij Milan en hij heeft een beetje mot met zijn broer, die hem uiteindelijk toch zijn scooter mee geeft. “Hier, je helm Sheila” “Haha jammer dat ik die charmante helm op moet”. Een beetje onzeker zet ik de helm op en ik zie dat Milan in de lach schiet. “Kom je nog? Anders is het bezoekuur alsnog voorbij. Snel loop ik naar hem toe en spring ik achterop.

Als we de straat uitrijden zet Milan ineens de scooter stil en draait zich om. “Je mag me wel vasthouden hoor? Anders val je er zo af”, zegt hij lacherig. Ik knik een beetje, maar ben blij dat die dat gezegd heeft. Ik wilde het al doen, maar ik durfde het niet. Voorzichtig sla ik mijn armen om zijn middel, hij pakt mijn linkerarm vast. Het voelt fijn, maar dit kan ik niet maken tegenover Kim. Ik moet nu niet aan Kim denken, ik kan gelukkig door Milan naar mama. We zijn bijna bij het ziekenhuis als ik zie dat Milan een beetje in paniek raakt, er zit politie achter ons. Ik ben nog steeds ervan overtuigd dat de politie gewoon achter ons rijdt, maar dan komt hij voor ons rijden en zie ik het stop bordje verschijnen…

oei Verder !!

xoxo

ziet er wel goed uit
eigenlijk alleen maar gescand want ik kijk spiderman :stuck_out_tongue:

Ben benieuwd hoe het verder gaat! =)

soms een beetje teveel ik in de zinnen, maar voor de rest goed!

spannend ,meer !

“Kut kut kut!”, hoor ik Milan zachtjes zeggen. Ik weet niet wat ik moet zeggen, als hij nu gepakt wordt komt het door mij. Ik zit helemaal zenuwachtig achterop en Milan pakt mijn arm stevig beet, hij is ook zenuwachtig. Ik zet mijn helm af en kijk hoe de politieagenten op ons afkomen. “Mag ik je rijbewijs zien?” Ik zie Milan denken. Ik hoop dat hij verstandig is, anders zijn we straks nog verder van huis. “D-die heb ik niet m-me-meneer”, zegt Milan zenuwachtig. Ik weet niet wat ik moet denken of doen, maar vind Milan wel schattig als die zo bang is. “Nou, dan mag je jou mooie scooter inleveren en meekomen naar het bureau”. Milan kijkt me boos aan, ik voel me aangevallen, zou hij mij de schuld geven?

Als we later op het politiebureau zitten te wachten in de gang durf ik pas voor het eerst iets tegen Milan te zeggen. “Sorry”. Sorry is het enige wat ik eruit kan krijgen, terwijl hij de scooter van zijn broer kwijt is en we hier zitten met een groot probleem, waarom kan ik niet meer zeggen dan sorry. Ik erger me aan mezelf en snap dat Milan hier niet op zou reageren, maar dat doet hij wel. “Het is mijn eigen domme fout, je had me gewaarschuwd. Voel je alsjeblieft niet schuldig, je kan hier niks aan doen”. Ik ben blij dat hij niet boos is, maar toch zit ik hier met een ongelooflijk groot schuldgevoel. “Milan, het spijt me echt, de boete betalen we samen”. “Doe normaal Sheila, dit is mijn fout je kan zo naar huis gaan ik moet dit zelf uitzoeken”. Wat denkt hij nou? Dat ik hem hier alleen laat zitten, hij is gek. “Jongelui, kunnen jullie komen?”, hoor ik een politieagent zeggen. We moeten naar de verhoorkamer, een verklaring afleggen. Beetje achterlijk, waarom moeten we een verklaring afleggen? Weten wij veel waarom we geen rijbewijs hebben en toch op die scooter gaan. “Nou, vertel het maar is, waarom vonden jullie nodig om op de scooter te gaan rijden?” “Nou meneer”, begin ik rustig, “mijn moeder ligt in het ziekenhuis en ik had de bus gemist voor het bezoekuur en Milan wilde mij even brengen, aardig toch?” Hij kijkt me aan alsof ik de grootste onzin uitkraam. “En meneer, nog aanvullingen?” “Hmm, niet echt”, zegt Milan. “Dan weet ik het goed gemaakt, jullie krijgen een boete van 175 euro”. “WAT?!”, roepen Milan en ik tegelijk. “Dat kunt U niet maken”, zegt Milan agressief. “Oh ja wel, ik zou je ouders even bellen dat ze jullie op kunnen komen halen.”

We lopen weer terug naar de gang waar we weer moeten gaan wachten. We zitten daar een uur en zeggen geen woord tegen elkaar. Ik weet van schaamte niet wat ik tegen Milan moet zeggen en waarom hij niks zegt, misschien is die boos, op mij. “Dame en heer, ik kan allebei jullie ouders niet bereiken, dat betekent dat jullie hier moeten blijven tot dat ik ze te pakken krijg”. Wat bedoelt hij met hier blijven, nog langer hier in de gang vertroeven en een houten kont krijgen? “Komen jullie mee? Ik zal jullie even ergens anders neerzetten”. We komen langs allerlei kamertjes en lopen door allemaal verschillende deuren totdat we bij een ijzeren deur aankomen. We kijken elkaar allebei raar aan, wat zou dit dan weer betekenen? Hij maakt de ijzeren deur los en in die gang zijn allemaal cellen. Er zitten rare gasten in, zouden wij daar ook in moeten? Ik krijg ineens een heel raar gevoel in mijn buik en ik zie dat Milan hier ook niet blij mee is…

Ok, zal er proberen op te letten:)

Bedankt voor jullie reacties:)

-

up>?

UP

ik vind het wel leuk, weer eens iets anders.
ga maar verder (:

ik vind het leuk!
":smiley:

Leuk, verder!

leukk ! verder !

xoxo

i like it
verder!

Ik moet zo weg en moet best wel opschieten… vandaar klein stukje, als ik op tijd klaar ben post ik nog iets!:slight_smile:

“Nou Damen en heer, jullie mogen hier plaatsnemen.” Van de buitenkant ziet het er wel wat anders uit dan een normale cel en als we binnenkomen gelukkig ook. Het is best een mooie en luxe cel, alhoewel ik niet weet of ik het zo kan noemen. Er staat een tv’tje, er is een best dik matras en een lekkere zachte deken. Ook is er een wc en een wasbakje. “Als we vanavond nog contact krijgen met een van jullie ouders mogen jullie eruit, zo niet dan wordt het morgenvroeg”. Ik zie dat Milan zit te balen, zou hij een afspraak hebben gehad? Ik voel me ineens niet meer zo op mijn gemak en stel maar voor niks te vragen. Ik ga naast Milan op bed zitten en we staren een beetje dom voor ons uit. Waar zou hij nu aan denken? Vraag ik me af. Misschien aan zijn vriendinnetje, zijn vrienden of misschien wel aan zijn broer die nu vast heel kwaad is, hmm ik weet het niet. Ik ben best wel moe van deze dag en ga onder de dekens zitten, voordat ik het weet ben ik in slaap gevallen en weet ik nog niet wat me allemaal te wachten staat…

verder=D