Verhaal: Luxuria

Hoi iedereen,
Eerst wil ik zeggen dat ik girlscene echt geweldig vind :wink:
Maar ik heb dit topic aangemaakt omdat ik bezig ben met het schrijven van een verhaal en ik graag daarop commentaar wil.
Ik wil er ook even bij zeggen dat ik maar een meisje van 15 jaar ben en dus niet echt ervaringen heb, ook ben ik geen ervaren schrijfster dus alsjeblieft niet veel verwachten. :flushed:
Ik zit ook nog gewoon op school, ik doe nu havo-4 en heb het dus vreselijk druk. Dit is waarom ik niet dagelijks of regelmatig een stukje kan posten. :flushed:
Ik hoop dat jullie het wat vinden.
Het verhaal is opgedeeld in delen die worden verteld vanuit één iemand, die naam staat altijd boven het stukje zelf. Bij sommigen staat er één naam, bij andere meerdere en bij weer andere allemaal.

Luxuria
Vijf meiden gaan naar dezelfde school, maar op dat moment kennen ze elkaar nog niet. Dit gaat natuurlijk veranderen. Ze hebben alle vijf één ding gemeen, maar wat? Eén ding is zeker, niemand mag dit weten, anders hebben ze een groot probleem…


http://imagizer.imageshack.com/img537/6648/alTLPi.jpg

ALLES WAT IK HIER OPZET (MIJN VERHAAL) MAG NIET WORDEN GEKOPIEERD, IK HEB HET GESCHREVEN DUS HET IS VAN MIJ.

PROLOOG

Christianne

Als ik wakker word van een fel licht, zie ik Michelle in haar blauwe jurkje naast me liggen. Haar handen zijn op haar rug vastgebonden en haar voeten zijn ook vastgebonden. Dan valt het mij op dat ik ook vast zit. Als ik mijn handen probeer los te krijgen, snijden ze in het strak vast gemaakte touw. Als mijn ogen gewend zijn aan het lucht kijk ik om me heen en zie dan ook Christine en Sophie liggen. Als ik beter kijk, zie ik dat Christines witte jurkje onder het bloed zit.

Wat is er gebeurd? Ik doe mijn ogen dicht en denk aan wat ik me nog kan herinneren. Ik herinner me nog dat we naar het dorpje vlakbij Luxuria gingen, omdat we de 16e verjaardag van Isabel gingen vieren. Isabel? Ik kijk de kamer rond en ik zie dat ze er niet is. Waar is Isabel? Ik probeer de rest te herinneren. Het enige wat ik krijg, is vage beelden over iemand die Isabel vast greep en dat Christine die persoon een klap in het gezicht gaf. Nog meer vage beelden over mensen die hun meesleepten naar het busje waarin ik in slaap ben gevallen nadat ze een spuit in mijn arm hebben gezet. Daarna is alles zwart, ik kan me niets meer herinneren.
Naast mij wordt Michelle wakker.

‘Wat?’ zegt ze slaperig, ‘Waar zijn we?’
‘Ik heb geen idee. Kan jij je nog iets herinneren van de verjaardag van Isabel?’
‘Nee, heel weinig, alleen dat iemand me in een busje sleepte. En toen werd ik hier wakker.’ Michelle kijkt om haar heen.
‘Waar is Isabel?’ zegt ze na een tijdje.
‘Ik weet het niet. Ik ben ook pas net wakker. Maar ik denk dat we hier weg moeten.’
‘Ik denk het ook, maar hoe komen we hier weg? Ik weet niet hoe het met jou zit, maar mijn handen en voeten zitten aan elkaar vastgemaakt.’
‘Als jij nou met je rug tegen mijn rug aan komt zitten, dan kan ik proberen je handen los te maken, zodat jij de rest kan doen.’ Na een tijdje zijn we allebei verlost van de strakke touwen en ik wrijf over mijn rode polsen.
‘Kom, dan maken we Christine en Sophie ook los.’

Als ik Sophie heb los gemaakt, wordt ze wakker.
‘Waar… Waar zijn we?’ Ze kijkt bang om zich heen.
‘Ik weet het niet, maar we moeten hier wegkomen, we moeten Isabel vinden,’ antwoord ik.
‘Waar is ze?’
‘Dat weten we ook niet, we weten alleen dat ze niet hier is. Sophie, je moet ons helpen om weg te komen. Gaat je dat lukken? Ons alle vier tegelijk?’ vraagt Michelle. Ondertussen is Christine ook wakker.
‘Wat is er gebeurd?’ Ze kijkt naar beneden en ziet dan de rode bloedvlekken op haar jurk, ‘Is dat van mij?’
‘Ik geloof van niet, ik zie nergens een verwonding,’ zeg ik.
‘Waar moet ik ons heen brengen?’ vraagt Sophie.
‘Kan je proberen hier zo dichtbij mogelijk, bijvoorbeeld in de gang?’ vraagt Michelle.
‘Ik zal het proberen, pak allemaal mijn schouders vast.’ Ik pak haar schouders en gelijk begint alles te draaien en begint de kamer te veranderen. Het duurt niet lang voordat het draaien ophoudt en als ik om me heen kijk en haar schouder los laat, zie ik dat we in een lange donkere gang staan.
‘Goed gedaan, Sophie. Dat was super!’ zeg ik, terwijl ik me omdraai. Ik kijk recht in felblauwe ogen. Isabels ogen. En ze kijkt niet blij. Sterker nog, ze kijkt woedend.

Oh en nog even een opmerking: in hoofdstuk 1 maak je kennis met de personages, 1 voor 1 dus in elk stukje dat ik post voorlopig heb ik het telkens over 1 (1x 2) personage :flushed:

verder, dan kan ik oordelen xxx

HOOFDSTUK 1
Eerste stukje

Michelle

‘Michelle! Kom je, we gaan zo.’
‘Ja mam, ik kom er zo aan, nog even de laatste spullen pakken,’ roep ik. Ik pak nog snel mijn muts en sjaal uit de kast en gooi het in mijn grote koffer. Ik hoorde van mijn moeder dat het koud kan worden in Luxuria, het dorpje waar mijn nieuwe school staat. Ik heb veel zin in de nieuwe school, alleen het is jammer dat hij zo ver weg van huis is. Nu kan ik niet meer naar huis in het weekend, alleen maar in de vakanties. Ik doe mijn koffers dicht en zet ze op de grond. Ik pak mijn schoudertas en rol mijn koffers de gang op.
‘Pap! Kan je me even helpen alsjeblieft,’ roep ik, ‘Het gaat me niet alleen lukken, die twee koffers naar beneden krijgen.’
‘Ik kom eraan, lieverd,’ zegt mijn vader. ‘Jeetje, wat heb jij allemaal bij je? Ze zitten toch niet helemaal vol met boeken, hoop ik,’ zegt mijn vader met een glimlach.
‘Haha, nee pap, ze zitten niet helemaal vol met boeken, er zit vooral veel kleding in,’ antwoord ik met een glimlach.
Toen we de koffers in de hal hadden gezet, liep ik naar de keuken waar mijn moeder was.
‘Hé mam, ik ben helemaal klaar. Moet ik nog wat voor je doen?’ vraag ik.
‘Nee hoor, lieverd, alles is prima, je hoeft niets te doen.’
‘Mam, wat is er?’
‘Er is niets aan de hand, alleen… Ik wilde het pas geven op je nieuwe school, maar ik denk dat dit een beter moment is.’ Terwijl ze aan het praten was, pakt ze een klein doosje uit haar tas, die op de tafel staat en geeft het aan mij. Ik maak het kleine doosje open en zie een kettinkje liggen.
‘Oh mam, wat is het mooi! Wat staat erop?’
‘Er staat: Vergeet niet dat ik voor altijd van je houd. X Oma.’ De tranen springen in mijn ogen, mijn oma was vroeger altijd mijn beste vriendin totdat ze vorig jaar plotseling overleed. Altijd als ik wegging van een bezoek aan oma, riep oma altijd:
‘Vergeet niet dat ik voor altijd van je houd’.
‘Oh mam, heel erg bedankt. Ik vind dit echt lief,’ Ik vlieg mijn moeder in de armen. Als we loslaten, hebben we allebei tranen in onze ogen.
‘Weet papa van dit?’
‘Nee, ga het maar laten zien, hij vindt het vast prachtig.’
‘Pap! Kijk wat ik van mama heb gekregen,’ Ik ren huilend naar mijn vader en laat het kettinkje zien.
‘Oh wat mooi. Dat zei oma toch altijd tegen jou?’ vraagt mijn vader.
‘Ja, altijd als we weer naar huis gingen.’
‘Ik vind het heel lief van mama, dat ze dat heeft gedaan voor jou. Alleen ik wil nu niet het moment verpesten, maar ik denk dat we moet gaan,’ zegt hij.

leuk! ik vind het persoonlijk makkelijker om telkens als iemand iets zegt dat op een volgende regel te zetten maar dat kies je natuurlijk zelf
xxx
(btw: ik ga proberen volgen, kan niet beloven want heb het druk en volg er zo veel maar zal proberen xxx)

Oh ja, dat is een goede! Ik zal er op letten.
Echt gaaf dat je het probeert! Heel erg bedankt :wink:

Ik zet er morgen waarschijnlijk nog een stukje op.
Dat wordt dan morgen ochtend of morgen middag, want ik heb begin de middag een voetbalwedstrijd en in de avond ga ik sinterklaas vieren met vriendinnen. :wink:

Stukje #2 :upside_down_face:

Isabel

‘Elke minuut naar de klok kijken, heeft geen nut. Je laat daarmee niet de tijd sneller gaan, als je dat soms dacht,’ zegt mijn moeder met een glimlach.
‘Ja dat weet ik, maar ik wil wel dat de tijd sneller gaat, want ik wil zo graag naar die school,’ antwoord ik.
‘Kunnen we niet alvast gaan en dan onderweg ergens een broodje halen,’ stel ik voor.
‘Nee, Isabel, we kunnen beter nog even thuis blijven, want ik verwacht een belangrijk telefoontje over mijn werk dus je wacht maar hier.’
‘Het was maar een idee. Ik ga naar mijn kamer om te kijken of ik niets vergeten ben,’ zeg ik tegen mijn moeder. Terwijl ik naar boven loop, denk ik over mijn moeder. Voordat mijn vader was overleden, tijdens een auto-ongeluk, was ze veel vrolijker. Nu is ze vaak chagrijnig en is ze de hele tijd aan het werk. Of ze is op haar werk een hele dag, of ze werkt de hele dag in haar eigen werkkamer. Bij beide gevallen zien ze elkaar nauwelijks, maar dat maakt niet uit. Ik snap wel waarom mijn moeder zo vaak en zo lang werkt. Ze wilt afleiding hebben en niet denken aan hem. Ik mag ook niet tegen haar praten over mijn vader, want dan krijgt ze tranen in haar ogen en gaat ze naar bed. Dus ik eet vaak alleen en als ik na school thuis kom, is er ook niemand thuis. Maar ik ben er ondertussen aan gewend, het is nu bijna vijf jaar geleden dat mijn vader is omgekomen tijdens een auto-ongeluk. Ik was net elf jaar toen het gebeurde. Ik zat thuis met mijn moeder aan de keukentafel mijn huiswerk te maken, toen de telefoon ging. Mijn moeder nam op en naar een paar minuten stortte ze bijna in elkaar. Ik rende zo snel mogelijk naar haar toe om haar te helpen, maar toen ik bij haar aankwam zei mijn moeder:
‘Isabel, je vader heeft een auto-ongeluk gehad, er kwam een auto van links die door rood reed en botste tegen zijn auto aan. Papa ligt nu in het ziekenhuis in coma. Bel opa en oma, nu. Vertel dat ze hier heen moeten komen.’
Ik had niet door wat er gebeurde, maar belde naar opa en oma en zei dat ze snel naar haar huis moeten komen. Ze waren er binnen vijf minuten. Toen ze aanbelden, deed ik de deur open en vertelde wat mama tegen mij had gezegd. Opa rende snel naar mama toe, maar oma bleef staan met tranen in haar ogen, maar ze liet ze niet gaan. Ze hield ze tegen.
‘Gaat het met jou? Lieverd?’ vroeg oma aan mij.
‘Oma, wat gebeurd er allemaal? Waarom is mama zo erg aan het huilen?’
‘Oh lieverd, kom we gaan met je moeder en opa naar het ziekenhuis, en onderweg leggen we het allemaal uit,’ antwoordde oma. Onderweg legde oma uit wat er aan de hand was en op dat moment drong het tot me door, mijn vader heeft een ongeluk gehad, hij ligt nu in het ziekenhuis en er is een kans dat niet meer wakker wordt.
Veel meer kan ik me niet meer herinneren, want toen we in het ziekenhuis aankwamen, hoorde we dat het achteruit ging met papa. Mijn moeder en ik hebben die nacht in het ziekenhuis overnacht en opa en oma gingen laat in de avond naar huis. De volgende ochtend kwam het nieuws. Ik wilde dat ik was blijven slapen, dat ik voor altijd kon blijven slapen en dat dit alles een droom was. Maar dat was het niet. Het nieuws was dat mijn vader die nacht is overleden, terwijl zij aan het slapen waren in de kamer er naast.
Mijn moeder is er nooit overheen gekomen, wat begrijpelijk is, vind ik.
Als ik boven aankom, ga ik op mijn bed zitten. Ik kijk mijn kamer rond en zie de sneeuwbal die ik twee jaar voor mijn vader is overleden heb gekregen van hem, voor mijn negende verjaardag. Het was er zo één die als je hem omdraait en weer omdraait, dan lijkt het net alsof het sneeuwt in de bal. Ik was hem totaal vergeten in te pakken. Ik pak hem op en doe hem in mijn handtas.
‘Isabel? We kunnen gaan, kom je?’ roept mijn moeder van beneden.
‘Ik kom er aan!’ roep ik terug. Ik pak mijn tas, kijk nog één keer de kamer rond, en loop naar beneden, naar de voordeur waar mijn koffer al stond te wachten.

mooi, verder

Stukje #3 :upside_down_face:

Christianne

‘Christianne? Ben je daar?’ Mijn moeder klopt op de deur van mijn slaapkamer.
‘Christianne, ben je wakker? Christianne!’ Mijn moeder stormt de kamer binnen en ziet mij slapen in mijn bed. Ze loopt naar het bed en legt haar handen op mijn en schudt mij door elkaar. Eindelijk word ik wakker.
‘Hèhè, eindelijk, je bent wakker. Kom op, aankleden. Zorg dat je over een drie kwartier klaar staat, want dan gaan we.’ Ik kom overeind.
‘Waar gaan we ook al weer heen?’
‘Ben je het echt vergeten? Vandaag ga je naar je nieuwe school. Heb je er zin in?’ vraagt mijn moeder. Ik laat me weer vallen met mijn hoofd in mijn kussen.
‘Oh ja, ja hoor ik heb wel zin om naar een kakschool te gaan,’ zeg ik sarcastisch.
‘Kom op, het wordt vast leuk. Je maakt vriendinnen en gaat naar feestjes, het is allemaal niet zo erg. Zoals je weet ben ik ook naar Luxuria gegaan. En ik ben er ook niet slechter op geworden,’ antwoord ze.
‘Maar mam, dat jij daar heen bent gegaan, betekent toch niet dat ik ook moet en dat ik het leuk ga vinden?’
‘Christianne, jij gaat gewoon naar Luxuria en geen discussie, dus ga douchen, je aankleden en kom dan wat eten beneden. Tot zo,’ zegt mijn moeder en ze loopt de kamer uit.
‘Oké, dan gaan we maar douchen hè?’ zeg ik tegen mezelf.
Toen ik onder de douche vandaan kwam, deed ik mijn nieuwe zwarte hoge taillebroek aan met mijn nieuwe paarse hemdje waar het embleem van mijn nieuwe school op geborduurd was. Dat zijn de schoolkleuren, paars en zwart. Als schoenen deed ik mijn zwarte hoge laarzen aan. Ik pak mijn schoudertas en loop naar beneden om te gaan eten. Beneden aangekomen zie ik mijn moeder een kom cornflakes eten.
‘Die kleuren staan je goed, en in die broek ziet je taille er echt smal uit,’ zegt mijn moeder toen ze mij zag.
‘Dankje, en zeg je nu dat ik er normaal dik uitzie?’ antwoord ik met een glimlach.
‘Nee, natuurlijk niet, schatje.’
Ik pak een kom uit het kastje en doe de cornflakes erin en giet er melk bij. Ik ga tegenover mijn moeder zitten en zo eten we allebei zwijgend ons eten tot het op is. Mijn moeder staat op.
‘Ik wil over vijf minuten weg, dus zorg dat je klaar staat.’
‘Is goed, ik ga zo naar boven om de laatste spullen te pakken,’ zeg ik als ze mijn kom omspoel in de gootsteen. Als ik boven aankom, pak ik mijn toilettas en loop ik naar de badkamer om de laatste spullen er in te stoppen. Mijn tandenborstel, haarborstel, tandpasta, haarcrèmes en krultang verdwijnen allemaal in de tas. Als alles er in zit, prop ik hem in mijn overvolle koffer.
‘Christianne? Ben je helemaal klaar? We moeten gaan,’ hoor ik mijn moeder roepen.
‘Ja ik kom er aan,’ antwoord ik en ik loop mijn kamer uit.

mooi! leuk dat je op mijn tip let :slightly_smiling_face:

Hahah ja ik heb het gelijk allemaal aangepast :flushed:

hihi

Stukje # 4 :upside_down_face:

Sophie & Christine

‘Sophie, heb jij mijn paarse schooljasje gezien?’ vraagt Christine aan haar zus.
‘Bedoel je die ene die over je bureaustoel hangt? Wel een beetje op blijven letten hè,’ antwoordt Sophie.
‘Ja, die bedoelde ik, bedankt. Sorry, ik ben gewoon heel erg zenuwachtig. Ben jij dat niet?’
‘Tuurlijk wel, het is altijd spannend om naar een nieuwe school te gaan waar je helemaal niemand kent. Maar wij hebben wel één voordeel,’ zegt Sophie.
‘Oh wat dan?’ vraag Christine nieuwsgierig. ‘Wij hebben altijd elkaar nog, vriendinnen komen en gaan, maar zussen blijven voor altijd. Dat is ons voordeel,’ zegt ze glimlachend. Christine moet lachen.
‘Hahaha, daar heb je inderdaad gelijk in.’ Ze spreidt haar armen als teken voor een knuffel en Sophie beantwoordt haar teken. Terwijl ze staan te knuffelen gaat de deur open en stormt er een schattig klein hondje de kamer binnen.
‘Donder! Jij mag eigenlijk niet boven zijn. Hoe ben jij boven gekomen?’ vraagt Christine aan het hondje als ze hem oppakt.
‘Voor deze ene keer mag het wel van ons,’ hun ouders staan in de deuropening.
‘Bedankt mam, we zijn bijna klaar, hoe laat willen jullie vertrekken?’ vraagt Sophie.
‘Uhm, we willen over tien minuutjes in de auto zitten dus het komt goed uit dat jullie bijna klaar zijn,’ antwoordt haar vader. ‘Wij gaan weer naar beneden, we zien jullie zo wel weer. Houden jullie Donder hier?’ vraagt haar moeder.
‘Ja wij houden hem hier, tot zo,’ antwoordt Sophie.
‘Zal ik deze oorbellen wel mee nemen of niet?’ vraagt Christine.
‘Je moet het helemaal zelf weten, maar ik zal het wel doen, want ze staan je echt super leuk,’ antwoordt Sophie die op haar bed zit met Donder op haar schoot.
‘Bedankt, oké ik neem ze mee, ik doe ze in het zijvakje van mijn toilettas, wil je dat voor mij onthouden?’
‘Alleen als ik ze soms ook mag dragen,’ antwoordt Sophie met een glimlach.
‘Tuurlijk mag je ze lenen, maar alleen als ik ze niet in heb.’
‘Mooi, ben jij klaar? Want dan kunnen we de koffers naar beneden brengen,’ vraagt Sophie. ‘Ja, ik ben helemaal klaar denk ik, we kunnen naar beneden.’ Samen lopen ze met een koffer in hun hand en een tas over hun schouders naar beneden. Sophie heeft Donder vast en als ze beneden zijn, zet ze hem op de grond zodat die zelf kan lopen.
‘Wij zijn helemaal klaar, en jullie?’ vraagt Christine aan haar ouders.
‘Wij zaten te wachten op jullie, dus wij zijn klaar. Maar eerst willen we nog een leuke foto maken van jullie in jullie leuke schoolkleding. Ik vind het nog steeds gaaf dat de school een eigen online winkel heeft met allemaal kleding die je aan mag op school,’ antwoordt haar moeder.
‘Ja dat is inderdaad super gaaf. Daar had ik hiervoor nog nooit van gehoord,’ zegt Christine.
‘Oké, willen jullie voor de witte muur gaan staan voor de foto?’

-------------------------
Iemand nog tips? :flushed:

voorlopig niet
xxx

Stukje #5 :upside_down_face:

HOOFDSTUK 2

Michelle & Isabel

‘Pap, weet jij waar we zitten? Welk rij- en stoelnummer?’ vraagt Michelle.
‘Uhm, volgens mij rij zeven, stoelen vijf, zes en zeven.’
‘Oh dat is hier,’ zegt Michelle tegen haar ouders. Michelle gaat zitten op stoelnummer zeven.
‘Isabel, waar ben je?’ roept Isabels moeder door de zaal.
‘Ik ben hier, mam!’ roept Isabel terug met een roodhoofd.
‘Oké, welke stoel?’ vraagt haar moeder.
‘Rij zeven, stoelen acht en negen. Kom, volgens mij is dit rij nummer zeven.’ Isabel gaat naast Michelle zitten.
‘Nou, Isabel, de school ziet er heel mooi uit. Vind je ook niet?’ vraagt haar moeder.
‘Ja inderdaad, het is echt mooi en netjes hier,’ antwoordt Isabel.
‘Heb je de bibliotheek al gezien?’ vraagt Michelle plotseling aan Isabel.
‘Uh, nog niet, waarom?’ vraagt Isabel nieuwsgierig.
‘Ik ook nog niet, maar ik hoorde iemand zeggen dat ze duizenden boeken hebben. Niet alleen in het Nederlands, maar ook in het Latijns, Grieks en Engels,’ antwoordt Michelle.
‘Wow, dat is echt gaaf. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen over een bibliotheek, maar dit is zeker weten een uitzondering. Ik ben trouwens Isabel, Isabel Van der Wal.’
‘Hoi Isabel, ik ben Michelle van Laan,’ antwoordt Michelle.
‘Hoi Michelle, haha, dit is mijn moeder, Jacqueline Van der Wal.’
‘Hoi mevrouw, aangenaam kennis te maken,’ zegt Michelle tegen Isabels moeder, ‘Dit zijn mijn ouders, Rob en Helena van Laan.’
‘Hoi, ouders van Michelle,’ zegt Isabel met knikje tegen de ouders van Michelle.
‘Ik moet echt nodig naar het toilet, ik weet alleen niet waar ik die kan vinden,’ zegt Michelle.
‘Oh, ik ben net geweest, ik kan wel even meelopen,’ antwoordt Isabel.

Het verhaal klinkt wel leuk, wel lastig met al die namen, voornamelijk christianne en christine. Ik weet niet of je het nog van plan ben, maar ik hoop dat je de meiden nog gaat omschrijven, hoe ze er uit zien enz.

Ik ben benieuwd naar wat je er van gaat maken! :upside_down_face:

Ik ben het wel van plan, alleen ik moet er nog een goede situatie voor bedenken :flushed: :wink:
Iemand nog leuke suggestie’s ?

Stukje #6 :upside_down_face:

Allemaal

‘Hoi, uh, weet één van jullie heel toevallig waar het toilet is?’ vraagt Christianne aan Sophie.
‘Oh hoi, ik heb geen idee, misschien weet mijn zus het, even vragen,’ antwoordt Sophie.
‘Chris? Weet jij waar het toilet is?’ vraagt Sophie.
‘Nee, waarom? Ben je thuis niet geweest?’
‘Jawel, het is niet voor mij, het is voor…’
‘Het is voor mij,’ Christianne zet een stap opzij zodat ze niet meer achter Sophie staat, ‘Hoi, ik ben Christianne de Graaf. En jullie zijn?’ vraagt Christianne aan Christine en Sophie.
‘Hoi, ik ben Sophie van Beek en dit hier is Christine van Beek, mijn tweelingzus,’ antwoordt Sophie.
‘Haha ja dat was niet te missen, met dat donkerblonde haar en fel blauwe ogen.’
‘Maar over het toilet, ik wil je wel helpen zoeken, want ik wil even mijn handen wassen,’ zegt Sophie tegen Christianne.
‘Ik ga ook wel mee, anders sta ik hier zo alleen,’ zegt Christine lachend. Ze zeggen tegen hun ouders dat ze het toilet gingen zoeken en lopen weg.
‘Misschien kunnen we het aan iemand anders vragen?’ stelt Christine voor.
‘Oh ja’
‘Uhm, hallo? Weet jij waar het toilet is?’ vraagt Christianne aan twee voorbij lopende meiden.
‘Ja, ik weet het, we waren net op weg daarna toe. Loop maar mee. Ik ben Isabel Van de Wal,’ zegt het langere meisje met bruin haar.
‘Hoi, ik ben Michelle van Laan,’ antwoordt het blonde meisje.
‘Hoi, Dat is Sophie van Beek, dat is Christine van Beek en ik ben Christianne de Graaf,’ zegt Christianne.
‘Oké, deze kant op voor het toilet.’

Toen ze allemaal weer klaar waren, lopen ze terug naar hun eigen plek. De opening van het schooljaar gaat beginnen en het schoolhoofd komt het geïmproviseerde podium op lopen.
‘Goedemiddag nieuwe leerlingen en ouders en welkom op Luxuria, mijn naam is mevrouw Koster. Ik ben het schoolhoofd. Jullie krijgen straks allemaal jullie slaapzaal nummer en jullie eigen rooster. Je vakkenpakket heb je als het goed is zelf samen kunnen stellen op onze site. De boeken die je nodig hebt voor je vakken, liggen in jouw slaapzaal. Als het niet de goede boeken zijn, kom zo snel mogelijk naar mij toe zodat we het op kunnen lossen.
Je slaapt met zes op één slaapzaal, soms is er een uitzondering en slaap je met vijf op één slaapzaal. Op de begane grond bevinden zich de lokalen en de kantine. Op de tweede en derde etage heb je slaapzalen, de linkervleugel voor de meiden, de rechtervleugel voor de jongens. Het is ten strengste verboden voor jongens naar de meidenvleugel te gaan en andersom. Op de tweede etage vind je ook de bibliotheek, waar je je studie-uren doorgaat brengen. Op de derde etage is ook het deel van de leraren, daar bevinden zich de kantoren en slaapkamers van de leraren. Als leerling is het verboden om daar naar binnen te gaan.
De gymzaal is een apart gebouw op ons terrein. Je mag daar alleen komen als je gym hebt of als je je sport wilt beoefenen. Wij hebben als school ook sportteams, zoals het voetbalteam, het hockeyteam en het basketbalteam. Zowel jongens als meiden kunnen deelnemen aan deze teams, als zij de voorrondes zijn doorgekomen.
Oké, ik ga nu afronden want volgens mij ben ik al veel te lang aan het praten. Jullie kunnen zo achterin de zaal jullie slaapzaal nummer en jullie rooster komen halen. Ik hoop dat jullie een leuk, gezellig maar ook leerzaam jaar tegemoet komen.’ En ze loopt van het podium af.
Toen ze uitgepraat was, liep de hele zaal naar de tafels achterin om hun gegevens te halen.

jaaa, lekker stukje lezen na een hele dag vr chemie en aard leren voor mn proefwerk van morgen pfff