| Verhaal | Luther Queen |

Inleiding:

Portia is een zeer beschaafd meisje, en komt nieuw op het “Luther Queen”, in Engeland. Dat is een internaat voor rijke meisjes. Haar ouders hebben een fortuin gespaard om haar dit jaar op het “Luther Queen”, te laten gaan. Helaas is het daar niet altijd even leuk. Er zitten ook wel wat verwende krengen op het “Luther Queen”, waarmee Portia de confrontatie moet aan gaan. Ook zijn er huismoeders, ook wel genoemd “Huisloeders”, een soort mentrix, die gaat over de vleugel kamers waar je in slaapt. Natuurlijk overtreden een hele boel meisjes de regels, waar door de Huisloeders zware straffen worden gebruikt. Jongens zijn er niet. Wel buiten de stad volgt een internaat voor rijke jongens genaamd “Luther King”. Natuurlijk glippen de meisjes (onder andere Portia en haar vriendinnen) wel eens naar binnen. Er is ook een dierenverblijf, waar je je huisdier kan opzoeken.

Moet ik beginnen?

Hoofdstuk 1: “Portia is in the house!”

Met bezweette handen liep ik door de poort van het “Luther Queen”. Ik droeg mijn koffer achter me aan, en mijn hond Laila liep vrolijk achter me aan. Overal waren meisjes met butlers, en allemaal dure koffers en dure kleren. Ik keek op toen ik een krakerige stem hoorde. De stem van Bailey. “Wauw Portia, wat een goede butler heb jij!”, riep ze scarcastisch. Ik lachte gemeen. ‘Ja hea, misschien moest jij voortaan maar Prins Frits vragen als butler, misschien waren je spullen dan al in de kamer’, speelde ik het spelletje mee. Ik sleurde mijn koffer achter me aan. Ik liep naar het prikbord toe waar ik mijn naam zocht.

  1. Bailey McCorrent - Kamer 7B - Vleugel Herculas.
  2. Tracy Jhon - Kamer 7B - Vleugel Herculas.
  3. Portia Freece - Kamer 7B - Vleugel Herculas.
  4. Tiffany Diamont - Kamer 7B - Vleugel Herculas.

‘Hea bah!’, riep ik toen Bailey naast me stond. Even keek ik naar haar butler, die haar drie koffers op zijn rug droeg. Ik keek Bailey zuur aan. Ik zette het op een lopen. Zowat rennend en vallend kwam ik als eerste aan in de slaapkamer van mij, Tiffany, Bailey en Tracy. Meteen ging ik op de Twijfelaar bij het raam zitten. Ik begon met mijn koffer uit te pakken. Ik had mijn kussenhoes en beddenhoes er al om heen gedaan. Zo, dit bed was bezet. Vlak daarna liep Tiffany binnen. Tiffany, het rijkste meisje van het “Luther King”. Ik zei niks. Tiffany stond bekend om haar botheid tegen huisloeders en haar altijd nonchalante houding. Ik glimlachte naar haar. “Portia was de naam, niet?”, vroeg ze. ‘Helemaal goed’, zei ik tevreden. Tiffany nam de twijfelaar die naast me stond. Bailey kwam de kamer binnengelopen. Er kwam een mislukt kuchje uit haar mond, met de bedoeling mij de weg te wijzen naar het stapelbed. Ik zag Tiffany grijnzend naar me kijken. Ik keek Tiffany grijnzend aan en keek toen weer naar Bailey. ‘Kuch’, deed ik haar na. Ik wierp een blik op de hoogslaper. Bailey’s gezicht betrok en ze nam plaats op het onderste bed van de hoogslaper. Tiffany zei niets, maar ik vermoedde dat ze Bailey heel hard aan het uitlachen was in haar hoofd. Ten slot liep Tracy binnen, de aardsvijand van Honey, gelukkig zat die dit jaar niet bij ons op de kamer. “Honeeey, verstop je maar niet!”, riep ze lachend. Toen viel haar blik op Bailey. Bailey was Honey’s harstvriendin. Tracy hefde haar hoofd en gooide haar koffer op het bovenste bed van de hoogslaper. Ik beet op mijn lip om niet in lachen uit te barsten. Tiffany schraapte haar keel. “Zeg Portia, weet jij welke huisloeder we krijgen?”, vroeg Tracy aan mij. Op dat moment kwam er een vrouw binnen. Ze had grijs haar, opgepropt in een haarnetje en een net mantelpakje aan. Ze was om het grof te zeggen, dik. Het knoopje van haar blazer sprong bijna los, en haar buik puilde uit over haar rokje. Het zag er gewoon ordinair uit. In tegenstelling tot de nette univormen die wij moesten dragen. “Ik geef jullie een korte introductie”, begon ze. We luisterden aandachtig. “Ik ben Miss. Parks. Ik kom jullie verwelkomen als huismoeder van dit Trimester”, begon ze. “Kuch kuch, Huisloeder, kuch kuch”, hoestte Tracy. Tracy was de brutaalste van ons allen. Ik keek lachend naar Bailey, die als een tam hondje zat te luisteren. Ik likte mijn lippen af en keek naar de huisloeder, die Tracy’s woorden had genegeerd. “Dus dames, nu ga ik even de huisregels opnoemen. Aangezien het vorrige jaar wat mis gegaan was zijn ze aangepast”, mompelde ze. Ze plakte een briefje met huisregels op onze muur. We keken er verbaasd naar. Ze deed de deur dicht. We schoten allemaal in lachen uit, behalve Bailey. Die stond op en noemde plechtig alle huisregels op.

Vervolg:
“Een. Geen snoep, sigaretten, drank en drugs in de kamers.
Twee. Om tien uur, moeten de lichten uit zijn.
Drie. In het weekend, enkel uitgaan als je op tijd terug bent.
Vier. Avondeten: 18:00. Weekend uiterst 22:00 thuis. Ontbijt: 07:00.
Vijf. Spreek geen een jongen.
Zes. Liefst geen beledigende opmerking tegen Huismoeders.”
Ik stond op, haalde een stift uit mijn koffer en streepte de M in het woord “Huismoeders”, door. Ik schreef de L boven de doorgekraste M. “Beter!”, sprak Tiffany me toe. Tracy, Bailey en ik knikte naar Tiffany. We keken Bailey verbaasd aan. Bailey negeerde onze blikken. Toen Bailey weg was, werden mijn ogen groot. ‘Laila!’, riep ik geschrokken. ‘Laila is weg!’, riep ik terwijl ik twee vingers voor horizontaal voor mijn ogen hield. Tiffany stond op en trok haar pumps aan.
“Zeven. Geen tikkende schoenen in het huis”, riep Bailey als vervolging van de huisregels. Tiffany negeerde Bailey en liep achter mij aan. Na het hele gebouw doorzocht te hebben liet ik mezelf tegen de muur, op de grond zakken. Tiffany wreef over mijn rug. “Laten we gaan kijken bij het dierenverblijf”, zei ze geruststellend. Ik knikte. Vol moed liep ik de poort van het “Luther Queen” uit en liep naar het Dierenberblijf aan de overkant van het terrein. Glimlachend omhelsde ik mijn Laila toen ik haar aantrof in het dierenverblijf. Maar toen ik opkeek, stond Miss. Parks kwaad naar ons te kijken. “Ik zie dit door de vingers. Als ik Mis.Tiffany nog een keer op pumps zie… En joun huisdier nog een keer kwijt is… Weet ik jullie te vinden”, sprak ze ons toe. Ik deed braaf de poort van Laila’s kooi dicht en liep het dierenverblijf uit. Ik liep terug naar de kamer. Tiffany liep niet meer achter me aan. Het maakte me vandaag niks uit. Ik nam een douche in de minibadkamer van onze kamer.

Verderrrrrrrrrr!!!
Ik volg.

Hoofstuk 2:
Ik schoot overeind en haalde mijn slaapmasker van mijn gezicht. Miss. Parks luidde de bel. Even keek ik Tiffany aan die het zelfde deed. Ik trok mijn wenkbrauwen even op. Vermoeid sleepte ik mezelf uit bed. Als een haas schoot ik in mijn skinnyjeans en een makkelijk t-shirt met mijn ballerina’s. Ik keek naar het chique jurkje dat Bailey in haar handen had. Bailey trok haar jurkje zorgvuldig aan. Ik keek grijnzend naar Tiffany die een makkelijk spijkerrokje en een hempje met sneakers aantrok. Ik vroeg me af waarom Tracy niet uit haar bed kwam. Toen ik beter keek naar het bovenste bed op het stapelbed zag ik dat ze er niet was. Haar probleem. Samen met Tiffany liep ik naar de eettafel op het terrein waar we een tosti tegemoet kwamen.

*Kuch*, weer een stukje :3
“Ik lust geen tosti!”, schreeuwde Bailey het hele terrein bij elkaar. Ik keek verbaasd op. Ik zag hoe Tiffany haar negeerde. ‘Pff, wat een kreng’, zei ik dus. Ik probeerde wat nonchalant over te komen, maar het zag er vast geirriteerd uit. Ik maakte een nonchalant gebaar met mijn hand en sneed een stukje van mijn tosti af. Ik glimlachte naar Tiffany die in de lach schoot. “Ze is nog erger dan Honey”, zei ze. ‘Dan heb je Honey vorrig jaar nog niet meegemaakt’, zei ik. Ik nam nog een hap van mijn tosti. Tiffany had wel eens met Honey op de kamer gezeten. Dat was twee jaar geleden, toen was ze wel eens flink gestraft om een meidengevecht met Honey.

Zijn er volgers…

Verder:
Samen liepen Tiffany, Tracy en ik terug naar de slaapkamer. Bailey sjokte achter ons aan. ‘Wat the hack’, mompelde ik zachtjes toen ik zag wat er in onze slaapkamer plaatsvond. Prins Frits van het King en Mitchel McCain rookten een joint in onze slaapkamer. We sloten de deur, zodat Bailey hier niks van wist. En dus ook niks tegen Honey kon doorvertellen, die het dan weer zou verklappen aan onze huisloeder, Miss. Parks. Ik zag hoe Tiffany’s ogen Mitchel’s lichaam onderzochten en bekeken. ‘Daar zijn we weer, ook een joint Portia?’, vroeg Prins Frits aan mij. Ik liet de mooiste lach zien die ik ooit had opgezet. ‘Natuurlijk’, zei ik grijnzend. Prins Frits gaf me de joint waar hij zojuist een aantal trekjes van had gehad aan mij. Ik nam een trekje en gaf hem terug. Prins Frits gooide de joint uit het raam. Ik keek geschrokken naar de joint die vrolijk naar beneden dwarrelde. ‘Als Miss. Parks het door heeft zijn we de pineut!’, riep ik wat gestrest. “Chil joh”, zei Prins Frits. Zo te zien was hij aardig high.

Okéééééé Geen volgers? Dan laat ik het sluiten x’S