[Verhaal] Lucy.

Leuk stuk! (:

Leuk! :grinning:

Dankjewel!

Opmerking: Als jullie tips/kritiek/verbeteringen qua spelling hebben, zeg het me dan alsjeblieft, want daar leer ik alleen maar van (:

Super leuk stukje, geen commentaar !

Upje voor mezelf!

Ik zal mijn best doen om vanavond een stukje te plaatsen, anders word het sowieso morgen.

Nieuwe volger! :slightly_smiling_face:
Ben erg benieuwd naar het volgende stukje!

Nieuwe volgeerr

Leuk stuk weer!
Als tip/suggestie, zou ik wel meer van Lucy’s karakter willen zien.

Dankjewel voor je tip, en ik ben het met je eens. Ik zou proberen dat wat meer naar voren te halen!

Voor de rest: dankjewel voor het volgen, er komt over ± 5 minuten een stukje aan.

Extra lang stuk, omdat er nieuwe volgers zijn en ik jullie lang heb laten wachten. Enjoy!

------------------------------------------------------------------------

De week ging snel voorbij, en ik genoot van Juan’s gezelschap. Hij was een lieve, rustige en beleefde jongen, en het was fijn om niet altijd maar alleen te zijn in dat grote huis. Natuurlijk was Maria er ook, maar zij had het overdag te druk om me gezelschap te houden.
s’Avonds at ik wel vaak met Maria, voor de gezelligheid. Ik kwam erachter dat ze geweldig kon koken, en ik voelde me erg op mijn gemak bij haar.
‘Het was heerlijk, Maria,’ complimenteerde ik haar op een avond. Ik hielp haar met afruimen, en daarna nodigde ik haar uit om samen met mij tv te komen kijken.
‘Mevrouw, zoals ik al eerder zei, u bent een aparte vrouw. De meeste ex-vriendinnen van meneer behandelden me als hun slaaf.’ Maria keek een beetje verdrietig.
‘Alsjeblieft, Maria, noem me nou toch Lucy. En over dat ik een aparte vrouw ben: hoe behandelde Deena je dan?’ Deena was Jack’s ex-vrouw, waarmee hij vijf jaar getrouwd was.
‘Ze was gemeen,’ antwoordde Maria resoluut. ‘Ze ruimde niks op, schold me uit, en alles moest altijd om haar draaien. Zelfs tegen meneer was ze niet lief,’ vertrouwde Maria me toe.
Ik stond op het punt mijn geheim te vertellen, maar ik hield me gelukkig nog net op tijd in. Niemand mocht erachter komen wat ik gedaan had, anders zouden ze me een monster vinden. En eigenlijk hadden ze wel gelijk.
Wat ik gedaan heb, ging te ver. Het liep uit de hand, en het was nooit mijn bedoeling om het zo ver te laten komen. Ik voelde me verschrikkelijk over mezelf, maar ik wist dat ik dat verdiende.
‘Bedankt voor het eten, Maria. Ik ga naar mijn kamer om wat uit te rusten.’ Ik liep naar mijn kamer, en ging rustig op bed zitten.
Ik vroeg me af wat Jack zou doen als hij hoorde wat ik gedaan had. Ik wreef over mijn buik, die al flink gegroeid was. Ik was nu vier maanden zwanger, en morgen had ik een echo. Op die echo zou ik ook kunnen zien wat het geslacht was.
Zachtjes begon ik te huilen. Het deed me pijn dat Jack niet eens bij de echo wou zijn. Gelukkig ging Juan mee, anders had ik me echt alleen gevoeld. Het leek verdomme wel alsof ik zwanger was van Juan, en niet van Jack.
Juan vroeg elke dag hoe het met de baby ging. Toen Jack belde, wou hij alleen weten of er nog post voor hem was bezorgt. Ik veegde mijn tranen weg, en ging in bed liggen.
Dit was allemaal mijn eigen schuld, en dat moest ik niet vergeten. Dit was gewoon mijn straf, voor de vreselijke dingen die ik Deena aangedaan heb.

De volgende dag kwam Juan me ophalen voor de echo.
‘En, zenuwachtig?’ vroeg hij me terwijl ik in de auto stapte.
Ik knikte. ‘Heel erg. Ik hoop echt dat alles goed is.’
‘Heb je een voorkeur voor het geslacht?’ Juan reed de straat uit.
Resoluut schudde ik mijn hoofd. ‘Het allerbelangrijkste voor mij is dat het kindje gezond is. Klinkt cliché, maar zo is het wel.’
Juan knikte. ‘Ik snap je wel.’
‘Ik vind het wel erg dat Jack er niet is. Ik had gehoopt dat hij wat meer interesse zou tonen. Niet voor mij, maar voor de baby. Het is ook zijn kind,’ zei ik bedroefd. De afwezigheid van Jack raakte me meer dan ik wou toegeven.
Juan kneep in mijn hand. ‘Hij weet niet wat hij mist. Een mooie vrouw, en een prachtige baby onderweg… Ik vind dat hij het ook wel wat meer zou mogen waarderen.’
Ik glimlachte, terwijl ik wat tranen wegveegde. ‘Sorry, zwangerschapshormonen,’ lachte ik.
Juan grijnsde zijn bekende grijns. ‘Het geeft niet. We zijn er.’
Ik stapte uit, en samen met Juan liep ik naar de balie in het ziekenhuis om te melden dat ik er was.
Al snel lag ik op de bank voor de echo, en smeerde de arts een koude, plakkerige gel op mijn buik. Juan stond langs me, bijna even zenuwachtig als ik. Ik kneep even in zijn hand, en glimlachte.
‘Willen jullie het geslacht weten?’ vroeg de arts.
Ik knikte snel. ‘Ja, graag.’
‘Het is een jongen. Gefeliciteerd,’ glimlachte de arts. ‘Leuk voor u, kunt u samen met uw zoon voetballen later. U zult een trotse vader zijn, vermoed ik.’ De arts knipoogde naar Juan, en gaf ons daarna allebei een hand. ‘Tot de volgende keer.’ Ze liep de kamer uit, en ik proestte het uit.
‘Ze dacht dat jij de vader was,’ lachte ik naar Juan.
Juan zag eruit alsof hij een voetbal op zijn hoofd had gekregen. ‘Ja. Wow. Ik wist even niet wat ik moest zeggen,’ lachte hij ook.
Ik maakte mijn buik schoon, en deed mijn kleren goed. ‘Laten we dan maar iets gaan eten om het te vieren, papa,’ plaagde ik hem.
Juan glimlachte, maar ik zag dat er iets met hem was. ‘Ja, laten we maar gaan.’ Hij pakte mijn hand, en samen liepen we het ziekenhuis uit.

Oké, nu eerst werken en vanavond mezelf belonen door dit stuk te lezen haha!

Sneu voor Lucy :frowning_face:

Ahw wat een lieve reactie, dankjewel!

Leuk dat je zo meeleeft!

Van de wat meer ervaren schrijfsters onder mijn volgens heb ik even een vraagje.

Ik heb dus al een tijdje een verhaal in mijn hoofd dat ik graag zou willen schrijven, alleen is mijn ervaring dat mijn verhalen dan te veel op elkaar gaan lijken. Hoe lossen jullie dit op?

En voor alle volgers: echt bedankt voor het volgen, aangezien ik nog heel onzeker ben over mijn schrijfstijl, jullie geven me echt motivatie om door te schrijven! :grinning:

Echt helemaal nergens om onzeker zijn! Je schrijft echt helemaal perfect, wauw!
En, ik zit sinds kort ook met een 2e verhaallijn in mijn hoofd, maar ik ga er niet aan beginnen, omdat het verhaal wat ik nu schrijf al mijn volle aandacht heeft…Waarschijnlijk ga ik wel erover nadenken om het te schrijven als mijn eerste verhaal afgerond is.

Ik zou dus eigenlijk focussen op dit verhaal, maar ik snap wel dat het leuk is om toch ook iets anders te schrijven.
Misschien kan holydemoly je advies geven. Die hield zelfs 3 verhalen bij op hetzelfde moment :stuck_out_tongue:

^ Haha ja gelukkig heb ik een secretaresse-diploma en kan ik fantastisch managen (ahum) :grinning_face_with_smiling_eyes: Drie tegelijk doe ik nooit meer, maar gelukkig zijn het er nu nog twee.

Ik zou gewoon je tweede verhaal uitwerken en als je zou willen, gewoon posten! Sommige dingen kunnen best op elkaar lijken, maar dat zijn ook gewoon ‘jouw’ dingetjes - wat terugkomt in al je verhalen (:

Wel zou ik nog even wachten, zodat de volgers van dit verhaal er echt inzitten en niet in de war raken met je nieuwe verhaal en karakters!

Dankjullie wel voor de tips! Ik ga het wel uitschrijven maar nog niet posten, er is natuurlijk ook een kans dat ik vastloop in dat verhaal. Met dit verhaal schrijf ik altijd een stukje en post ik het meteen zonder een voorraad aan te leggen, juist om mezelf te ‘dwingen’ aan een deadline te wennen.

En idd onzeker zijn is niet nodig want je verhaal is top en je schrijfstijl is heel fijn :slightly_smiling_face:

Klein stuk, maar mijn inspiratie was een beetje ver te zoeken vandaag :frowning_face:

We gingen eten in een rustig, klein restaurantje. Ik bestelde een glaasje water en een salade. Juan bestelde niks.
‘Wat is er?’ vroeg ik hem terwijl ik mijn salade naar binnen werkte.
‘Niks. Laat maar.’ Juan keek chagrijnig voor zich uit.
Ik haalde mijn schouders op. Dan niet, dan moest hij het maar zelf weten. Ik miste Jack, ookal haatte ik hem. Dit was iets wat ik met hem had willen delen. Ik was van plan hem vanavond te bellen, om hem het geslacht te vertellen. Of hij blij zou zijn met mijn telefoontje wist ik niet, maar ik ging de gok toch wagen.
Na het eten, waarbij Juan niks meer gezegt had, bracht hij me naar huis.
‘Ga je nu nog vertellen wat er is?’ vroeg ik hem boos, toen we voor de deur stonden.
Juan zuchtte. ‘Het is gewoon dat ik graag de baby’s vader was geweest. En jouw verloofde.’
Mijn mond viel open. ‘Oh… Eh… Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ besloot ik.
‘Zeg dan maar niks. Ik zie je morgen.’ Juan drukte een kus op mijn voorhoofd, en liep weg.
In de war liep ik het huis in. Maria had een dag vrij, dus ik voelde me eenzaam. Er was niemand met wie ik kon praten. Niemand die me begreep.
Ik liet me huilend op mijn bed vallen. Dit was niet wat ik verwacht had toen ik met Jack’s plan instemde. Ik stopte met huilen. Jack. Ik ging Jack bellen.

Nerveus wachtte ik totdat Jack opnam.
‘Ja?’ klonk er ineens aan de andere kant van de lijn.
‘Ja, eh hoi. Met Lucy.’
‘Ja?’ Deze ‘ja’ klonk al wat geirriteerder.
‘Ik had vandaag de echo en… het is een jongen,’ gooide ik eruit. Het was even stil aan de andere kant.
‘Wauw.’ Ik hoorde aan Jack dat hij ook overrompelt was. ‘En is het gezond?’
‘Ja, dat ook.’
‘Perfect. Ik ben blij om te horen dat je goed voor onze zoon zorgt. Is er verder nog iets?’
‘Nee… Wanneer ben je thuis?’ Ik beet op mijn nagel uit zenuwen.
‘Overmorgen. Dan moeten we het ook eens over de bruiloft hebben, en andere zaken.’
‘Is goed, nou eh… doei dan.’
‘Doei.’
Met een klik werd het gesprek beeindigt. Ik gooide mijn telefoon op bed, en dacht na.
Zou Jack echt met me willen trouwen, of deed hij dit voor de baby?

Verder! Juan is lief, maar toch ben ik bang dat er wat met hem is haha

Haha, je zult het vanzelf gaan zien