[Verhaal] Love that never end.

*ends.

Soms stopt de liefde. Maar de echte liefde is unstoppable.

‘Liefje?’
Ik doe de deur dicht.
Ik loop de woonkamer in van zijn huis maar zie niemand zitten.
Hij is toch niet weg gegaan? Hij wou met me praten.
‘Boe!’ komt er opeens uit een deur vandaan.
Daar komt hij tevoorschijn hoor. Ik lach.
‘Haha, nou had ik je mooi!’
‘Ja haha!’
We nemen plaats op de bank en hij vraagt of ik wat drinken wil.
‘Ja, doe maar wat cola light.’
Hij schenkt wat drinken in, en pakt wat chips.
Wat is hij toch een schatje!
Hij gaat zitten, zet het drinken en de chips op tafel en kijkt mij angstig aan in mijn ogen.
'Ik moet je wat vertellen… ’

Het is “Love that never ends”

Haha oke, typfout. :stuck_out_tongue:

Beetje irritant, na elke zin een nieuwe regel.

ik wil weten wat hij gaat vertellen…<_<

Volgende stukje, ghehe. :dp

‘Vertel.’ Hij kijkt me nog steeds op dezelfde manier aan. ‘We moeten het uitmaken.’ Ik zie de tranen in zijn ogen, ik zie angst. Ik voel woede in mij opkomen. ‘Waarom? Aan onze relatie mankeert helemaal niks!’ Hij buigt zijn hoofd naar beneden en er druppen tranen uit zijn ogen. ‘Ik kan de reden niet zeggen.’ ‘Hoezo niet? Ben je vreemd gegaan? Dat had ik nooit van je verwacht!’ Ik voel dat ik kwaad word. Hoezo gaat hij vreemd? ‘Nee, ik ben niet vreemd gegaan, het is iets anders.’ ‘Wát?’ ‘Dat kan ik niet zeggen.’ ‘Vertrouw je me soms niet?’ Ik word steeds kwader. Straks vertrouwd hij me niet? ‘Ik vertrouw je zeker wel, maar het is heel lastig voor me.’

Verder? :stuck_out_tongue:

ja doe maar,
wil de reden wel weten :stuck_out_tongue:

paar spelfoutjes en een beetje cliché, verras me!

@boven, je kunt ook niet verwachten van een 12jarige dat die alles goed spelt. :stuck_out_tongue_winking_eye:

‘Ik word niet boos, ik beloof het.’ ‘Oké, daar gaat ie dan.’ Hij zucht eens diep. ‘Ik ga emigreren…’ zegt hij heel zacht. Boem, dat is een klap tegen je hart. ‘Waar?’ Hij is zelf ook geschrokken. ‘Italië.’ Hij knikt zachtjes met zijn hoofd. ‘En wanneer is het zover?’ ‘Dit weekend.’ Dít weekend? Dat is best snel. ‘Sorry dat ik het niet eerder zei.’ Er valt een moedeloze stilte. De tranen beginnen in mijn ogen te prikken. Niet wetende wat ik zou moeten doen als hij er niet meer was. ‘Voor hoelang?’ vraag ik voorzichtig. ‘3 jaar.’ 3 jaar is veel te lang voor mij. 3 jaar geen kus of knuffel, geen lieve woorden, geen gezelligheid, geen Dave.

wist niet dat je 12 was :wink:

Het is trouwens emigreren =)

Immigreren is correct Nederlands, wijsneus.

Nee, emigreren is het, bijdehandje xD
Immigreren is naaar nederland

leuk, maar bij elke nieuwe zin van nieuwe persoon moet je een persoon doen.
Dus zo:
Jan: bla bla bla
pietje: bla bla bla
Jan: Bla bla bla
pietje: Bla bla bla
dat is veeeel fijner te lezen :wink:
Verder zag ik het niet echt aankomen, je schrijft leuk :slightly_smiling_face:

dat leest juist minder :stuck_out_tongue:

Dankjewel voor de tips maar meningen verschillen. :stuck_out_tongue: Daarom probeer ik een beetje naar allebei te luisteren… xD

‘Ik ga je missen.’ zeg ik zachtjes. Ja, wat valt er nou nog meer te zeggen? Hij zegt niks terug. ‘Het is al laat, dan ga ik maar weer.’ Ik omhels hem, maar hij duwt me zachtjes weg. ‘Sorry, maar ik kan dit niet. Doei.’
Nou, dat was ook een mager afscheid. Ik spring snel op mijn fiets, en race met een sneltreinvaart naar huis toe. Als ik eenmaal de oprit op ben gefietst staat mijn moeder daar. En nee, ze kijkt niet zo blij…

Had ik laatst nog met aardrijkskunde gehad, maar was het alweer vergeten. :blush:

iets grotere stukjes ^^
dit leest zo… vreemd.
maar het verhaal lijkt me leuk!