[Verhaal] Listen to me now.

Listen to me now.

http://i55.tinypic.com/4he8ns.png

Kyara is een normaal meisje van negentien die alles heeft wat je je op die leeftijd kunt wensen. Ze heeft een fijne familie, genoeg vrienden en doet het geweldig op school. Ook doet ze af en toe wat modellenwerk om een extra zakcentje te verdienen.
Haar leven krijgt plotseling een andere wending als ze dingen uit de toekomst doorkrijgt van een onbekende jongen. Ze komt er alleen al snel achter dat dit geen normale jongen is, hij loopt door dichte deuren en muren en duikt op op onverwachte en ongewenste momenten. Toch klopt álles wat de jongen haar vertelt, dus besluit ze naar hem te luisteren voor er echt ernstige dingen gebeuren.
Na een paar maanden rennen en vliegen om alles in goede banen te lijden, komt ze de échte jongen tegen. De gedaante die toen plotseling kon verschijnen en ook weer in het niets kon verdwijnen, leek nu ineens een levend persoon te zijn geworden.
Maar wat gebeurt er als deze jongen nergens vanaf blijkt te weten?

Als er interesse is ga ik beginnen.
Ook sta ik open voor tips / kritiek. Ik doe dit om te leren en hopelijk beter te worden, daar heb ik jullie hulp bij nodig. Dus laat alsjeblieft weten wat je ervan vindt.

Leuk leuk leeeeuk.

Rosie Rosie Rosieee.

Wij zijn al fan. :'D

Mij lijkt het wel interessant.

klinkt goed, ben benieuwd!

Door een harde doffe klap op mijn bureau werd ik grof wakker geschud. Verbaasd keek ik mijn slaapkamer rond, maar veel was er niet te zien. Er was ook niets wat de klap kon verklaren, dacht ik.
Alles lag nog op precies dezelfde plaats als gisterenavond en er kon ook niemand binnen zijn geweest, want de deur zat nog op slot.
Zuchtend stapte ik uit bed terwijl ik een blonde pluk haar uit mijn mond haalde. Langzaam slofte ik naar de badkamer om mezelf klaar te maken om naar school te gaan. Toch konden mijn gedachten het niet laten rusten, wat was er zo hard op mijn bureau gevallen waardoor ik wakker werd? En waarom was er dan niets bijzonders te zien?
Keurig opgemaakt liep ik terug naar mijn slaapkamer om me om te kleden, mijn haar zou ik later nog wel doen. Op het moment dat ik mijn slaapkamerdeur achter me dicht deed en op mijn bed plaatsnam, werd ik overspoeld door een golf van emoties. Ik was zowaar bang geworden in mijn eigen slaapkamer.
“Kyara, doe niet zo gek,” sprak ik mezelf toe. Er was immers niets om zo bang voor te zijn en waarschijnlijk kwam de klap niet eens uit mijn eigen kamer. Al kon het ook nog zo zijn dat ik dat mezelf alleen maar wilde laten geloven om niet meer zo bang te zijn.
Ik stond langzaam op, trok mijn pyjama uit, griste mijn BH van de grond en trok hem aan.
Op het moment dat ik me omdraaide merkte ik dat ik toch niet zo alleen was als ik zelf dacht. Geschrokken keek ik naar de dichte deur, waar ineens een lange jongen voor stond. “Hoe kom jij hier?!” zei ik bijna onverstaanbaar, terwijl mijn ogen steeds groter werden van angst. Al moest ik toegeven dat hij er niet echt angstaanjagend uitzag, toch besloot ik afstand te bewaren en zette een paar stappen achterwaarts.
Ik had hem niet horen binnenkomen en hij stond hier nu gewoon naar me te staren. Me schamen voor mijn lichaam deed ik niet, maar vond het toch niet prettig dat hij niet even geklopt had. Ik kende deze jongen niet, dus het zou op zijn minst beleefd zijn om aan te kondigen dat hij binnen zou komen, toch?
“Ga naar je oma en zorg dat ze niet in de buurt komt van de waterkoker,” sprak hij dwingend. Ik keek hem even verbaasd aan en schudde toen mijn hoofd. Hoe kon hij dat nu van me vragen, ik moest gewoon naar school. “Maar waarom…” Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of de jongen was alweer verdwenen, net zo snel als hij gekomen was.

Ik vind verhalen zoals deze leuk. Niet helemaal realistisch, maar toch geloofwaardig c:

Het hoeft ook niet realistisch te zijn, als het maar leuk is. :grin: Dankje!

Vind 't nou al leuk, well done =D!

Ga verder, ik volg !!!

Yeey :grinning:

Normaal hou ik niet van dit soort verhalen, maar ik vind het eerste stukje al leuk, dus ik ga hem volgen! :grin:

I like! (:

leukleukleuk!! ga ik volgen :slightly_smiling_face:

Ik voel me vereerd, danku. :grin:
Morgen pas weer een nieuw stukje, ga even goed nadenken over alles, al weet ik wel hoe ik het volgende stukje ga laten gebeuren.

Eerder dan verwacht.

~

Toen ik eenmaal op de fiets naar school zat probeerde ik niet meer aan het voorval te denken, hoewel het toch wel wat vreemd was. Waarschijnlijk was er gewoon niets aan de hand en zag ik dingen die er niet waren, zoals wel vaker gebeurde.
Na een kwartiertje verloor ik mezelf in de muziek, waardoor ik niet meer lette op wat er om me heen gebeurde.
Ik ontwaakte uit mijn gedachten doordat er iemand als een idioot op het fietspad heen en weer stond te springen. Direct kneep ik mijn remmen hard in, met als gevolg dat ik van mijn trappers schoot en mijn ribben keihard tegen het stuur klapten, waarna ik tot stilstand kwam.
“Gek, kan je dat niet ergens anders doen?!” riep ik kwaad terwijl ik mijn handen wanhopig de lucht in zwaaide. Ik keek de persoon indringend aan en kwam er op dat moment achter dat dit de jongen was die vanochtend in mijn slaapkamer stond.
Voor een klein ogenblik beet ik op mijn lip, wat per ongeluk iets harder ging dan ik gehoopt had. De smaak van bloed vulde mijn mond.
“Jij zou naar je oma moeten gaan,” zei hij met een boze blik in zijn ogen. “Geloof me, je moet haar redden!”
Ik schudde mijn hoofd wild heen en weer en stapte toen weer op mijn fiets, weg van hier. Hij maakte me vreselijk bang en gaf me echt het gevoel dat ik gek werd. Vlug trapte ik hem voorbij.
Na een paar meter keek ik om, maar de jongen was verdwenen. Mijn fiets gooide ik naast het fietspad in het gras en rende zo snel ik kon terug naar de plek waar hij zojuist nog stond. Ik keek zorgvuldig rond en nam alles in me op. Niets, hij was echt weg. Het was hier zo rustig dat er maar zelden een auto voorbij kwam en die was er zeker de afgelopen tien minuten ook nog niet geweest.
Ik trok mijn fiets uit het gras en draaide om, toch maar op weg naar mijn oma.

Leuk stukje! :slightly_smiling_face:

:grinning:

Klein upje.

Iemand commentaar / tips?

I like! Geen commentaar