[verhaal] liefde van twee kanten...

hee meiden,
ik schrijf een verhaal over mijn leven nu, omdat het teveel word en ik het van me af moet schrijven. Het is een beetje bijverzonnen maar in grote lijnen komt het wel overeen met mij :wink:
hope you like it.
oja tips en (opbouwende)kritiek is welkom :stuck_out_tongue:

Oké het gaat over 2 meisjes. De Nederlandse Rowena en de Marokaanse Asmae (spreek uit Esma). Allebei 16 jaar en bff, samen met Milena een meisje uit Bosnië. Terwijl Rowena in de knoop ligt met zichzelf, haar vrienden en haar nieuwe vriendje, beleefd Asmae hele andere dingen. Zij krijg namelijk liefde van twee kanten…

Proloog;

Huilend laat ik mezelf op de grond vallen. Ik voel niks van de stromende regen en kijk niet op als ik zie dat het modder mij helemaal heeft vies gemaakt. Hoewel ik daar slecht tegen kan. Ik blijf oog hebben voor de grijze steen voor mij waar bloemen omheen liggen. Mijn hoofd word zwaar en ik knijp mijn ogen tot spleetjes. ‘‘Waarom jij en niet ik?’’ snik ik zacht. De lucht word steeds donkerder en afentoe verlicht door wat flitsen, ook het onweer doet me nu niks meer. Hij nam me altijd in zijn armen bij onweer en leidde me af met zijn grappige verhalen. Waarom hij en niet ik? De koude regen doet mijn lichaam biberen en van mijn gezicht druipt nu een mix van foundation, mascara en water af. Ik kijk naar boven, naar de lucht en hoop dat hij vanaf daar op mij neerkijkt. Dat hij met me meevoelt, en voor altijd bij me zal zijn, ookal is hij dat nietmeer. Zoals hij mij altijd beloofde.

1 Rowena
Ik nam de brandende sigaret over van Asmae en nam een diepe hijs. In kringetjes blies ik de rook uit, recht in Asmae’s gezicht.
‘‘Ro! Doe is normaal! Straks gaat mijn foundation eraf!’’ klaagde ze. Milena en ik schoten in de lach. Asmae was een superliefe meid, maar soms had ze té domme opmerkingen.
‘‘Hállo dat is niet gra-’’ ze stopte met praten toen ze doorhad dat het inderdaad grappig was en lachte vrolijk met ons mee. Asmae kreeg altijd kuiltjes in haar getinte wangen als ze lachde.
‘‘Rowie, je bent niet de enige, geef is een hijs’’ Milena stak haar hand uit en wachte tot ik haar de sigaret zou geven. Nog snel nam ik een hijsje en gaf haar het gewilde sigaretje.
‘‘Zullen we gaan?’’ vroeg ik toen Milena klaar was. Asmae knikte. ‘‘Wie houdt ze bij zich?’’ vroeg ze terwijl het rode marlboro pakje uit haar zwarte friis&company tas haalde. Omdat we alledrie, vooral Asmae, stiekem rookte hield ieder op zijn beurt het pakje een paar dagen bij zich.
‘‘Mijn beurt!’’ nog voor ik iets kon zeggen pakte Milena het pakje en stopte het in de zak van haar zwart leren jasje en gooide haar donkerbruine lange steile haren over haar schouders heen. We liepen terug naar school en het getik van onze hakken galmde door de lege straten. Net toen we door de poort heen liepen werd ik geroepen.
‘‘Rowena! Wacht effe!’’ ik herkende de sexy stem uit duizenende, het was Darius, ookwel Dario genoemd.
‘‘Ohmijngod! Rowie Dario roept je!’’ zei Milena enthausiast. We bleven alledrie wachten tot Hij voor ons kwam staan. Hij was de knapste, mooiste en lekkerste jongen van de school en het gerucht ging dat hij mij wel zag zitten. ‘‘Moeten de dames niet allang op school zijn?’’ vroeg hij grinnikend.
‘‘Kunnen wij toch ook tegen jou zeggen’’ lachte Asmae. Dario stak zijn tong uit naar haar en vroeg toen aan mij hoe het met me ging.
‘‘Ohja, Asmae, ik moest van Zlatan jou dit nummer geven’’ met grote ogen nam Asmae het papiertje aan. Ik wist zeker dat ze aan het blozen was, ookal kon je dat door haar getinte huid niet zien. Zlatan is een van de lekkerste jongens van school en hij had al een tijdje een oogje op Asmae, wat niet zo gek was want het is een geweldig knappe meid. En zij ook op hem.
‘‘Wauw… zei hij er nog iets bij?’’ vroeg ze hoopvol.
Dario schudde zijn hoofd. ‘‘Niks wat voor jouw oortjes bestemd is’’
Milena pakte Asmae grinnikend bij haar arm. ‘‘Kom chickie wij gaan alvast school in. Rowie, we zien je zo’’ en weg waren ze.
‘‘En toen was ik alleen nog met Rowena’’
Ik glimlachte even en hoopte vurig dat ik niet bloosde of dat de doe-veel-foundation-op-zodat-je-niet-bloost truc van Asmae helpte. ‘Speciaal verzonnen voor die schattige, blozende Rowena’ had ze nog lachend gezegd.
‘‘Eeeh chickie ben je der nog?’’ Dario zwaaide met mijn hand voor mijn gezicht.
‘‘Ja ben er nog’’ antwoorde ik snel.
‘‘Oja? Wat zei ik net dan?’’
'‘Dat je superveel van me houdt’'lachend stak ik mijn tong uit.
‘‘Ja ook, maar ik vroeg ook of je meeging met mij naar de film vrijdagavond’’

reacties…? :grinning:

Leuk !!
verder :slightly_smiling_face:

xoxo

mss nog meer reacties (A)? hier nog een stuk :slightly_smiling_face:

[i]Asmae
‘‘Millie! Loop nou niet zo snel!’’ klaagde ik terwijl Millena en ik de aula doorliepen. Lucky Rowena stond nog buiten met Dario te praten terwijl ik die snellopende Mil moest bijhouden. Plotseling stopte ze met lopen. ‘‘Is dat Zlatan niet?’’ fluisterde ze terwijl ze op een stoel ging zitten. Ik nam plaats tegenover haar terwijl ik naar de aangewezen jongen keek. Hij was lang, breed beetje getint en had donkerbruin haar dat door de gel een beetje zwart leek. Inderdaad Zlatan.
Ik pakte mijn mobiel en smste naar het nummer dat ik net van Dario kreeg;

Ik zie jou, als je goed kijkt zie je mij ook…

Het was een perfect sms-je vond ik zelf, ik deed er expres geen ‘xje’ achter zodat het een beetje hard to get was.
Toen ik hem had verzonden en het aan Milena liet lezen keek ik vanuit mijn ooghoeken naar hem. Hij speurde de hele aula rond en zijn blik bleef hangen op onze tafel.
‘‘Je weet dat mijn lieve achter-achter neef één van de grootse players van school is?’’ fluisterde Milena nog. Zelfverzekerd keek ik haar aan en schudde lachend mijn hoofd. Zlatan was toevallig familie van haar. Ze waren allebei superknap. Misschien zat het wel in de familie.
‘‘Milenaa, Asmaee!’’ hij glimlachte en er vormde schattige kuiltjes in zijn wangen.
‘‘Heey Zlatan’’ reageerdde Milena en ik tegelijk.
‘‘Hebben jullie tussenuur?’’ vroeg hij terwijl hij op een stoel tegenover mij en naast Milena ging zitten.
‘‘Zo zou je het kunnen noemen’’ grinnikde Milena.
Opeens voelde ik een zachte schop tegen mijn scheenbeen aan. Met een strakke blik keek ik naar Zlatan, die lachend zijn wenbrauwen wiebelde. Ik glimlachte en keek met onschuldige grote ogen naar hem.
‘‘Ik snap het al, ik ga weer mensen’’ Milena stond op en greep haar witte lak bjorn borg tas.
‘‘Nee, Asmae en ik gaan wel. Even naar buiten’’ Zlatan stond op en pakte mijn hand. Ik stond ook op en bukte om mijn tas te pakken. Terwijl Zlatan nog steeds mijn hand vast had liepen we de aula door, opnieuw naar buiten.
We gingen zitten op een soort trap-achtig iets waar ik na drie jaar nog niet van wist wáár het voor diende. Opnieuw pakte Zlatan mijn hand vast en kneep er zachtjes in.[/i]

verder!

Leuk stukje ! meer :grinning:?

xoxo

[b][i]Rowena.[/b]
‘‘Oh my god, Mil! Ik heb een date met Zlatan!’’ Asmae’s volijke, enthausiaste gillende stem vulde de aula. Milena keek niet verrast maar probeerde toch blij te doen. ‘‘Seriously?! Es, dat is geweldig! Waneer?’’
‘‘Vrijdag, bios! Ik mag de film uitzoeken!’’
'‘Wauw! Asmae! Wat leuk voor je!’'zei ik lachend terwijl ik bij de twee meisjes aan tafel aanschoof.
‘‘Maar genoeg over mij, wat heb jij gedaan?’’ zei Asmae.
‘‘Ook een date geregeld. Ook vrijdag, bios. Alleen zei hij niks over dat ik de film mag uitzoeken. Toeval?’’
‘‘Zekers niet, maar Millie? Jij moet ook mee hoor!’’ Asmae klonk vastberaden terwijl ze de aula rondkeek. ‘‘Is hij niet iets voor jou?’’ ze wees naar Marc. Hij was lang, blond en té nerderig voor worden.
‘‘Ja, hij is echt supergeil!’’ lachte Milena. Asmae en ik lachte vrolijk mee tot we onderbroken werden door de bel. Op naar de volgend hel ookwel geschiedenis genoemd.
Ik dacht weet terug aan Dario. Toen we op het schoolplein stonden leek het wel perfect. We stonden onder de grote eikenboom die bruin kleurige bladeren aan het verliezen was en de zon scheen een beetje maar het was toch koud. Net een film.
‘‘Godver, kan je niet kijken waar je loopt ofzo?!’’ riep Milena kwaad. Een jongen uit de eerste was zojuist tegen haar opgebotst en keek haar angstig aan terwijl zij hem volop uitschold.
‘‘Mil, rustig. Hij is brug!’’ Daniël, een jongen uit onze klas, sloeg een arm om Milena heen en zei tegen de jongen dat hij naar z’n lokaal moest. ‘‘Waarom zo gillen tegen een brugje?’’ vroeg hij lachend.
Milena keek hem hoofdschuddend aan en kwam toen naar mij toe. ‘‘Waar zat jij met je gedachtes Ro?’’ vroeg ze. Ik trok mijn schouders op. ‘‘Niks, ik vroeg me af waarom die leraar er nog niet is.’’
Milena knikte en wees toen naar Asmae. ‘‘Kijk, staat ze weer met die lieve vriendinnetjes van d’r.’’ Asmae kent superveel mensen en is met iedereen goed bevriend. Ze stond nu met een paar van die perfecte-kakkerig-barbiepoppen te praten. ‘‘Je kent Asmae toch, wees niet zo jaloers’’ zei ik.
‘‘Ben ook niet jaloers, ik mag alleen die Alette niet.’’ Milena wees naar een lang meisje met geweldige mooie blonde haren. Ze droeg een strak zwart jurkje dat tot iets boven haar knieën kwam en ee gouden riem eroverheen, eronder had ze een zwarte panty aan met cremé-kleurige hakken die bij haar oversized veste pastte.
Alette had Milena’s ex afgepakt en sindsdien is er altijd ruzie tussen die twee. En de hele school weet ervan.

Ik liep het huis in en spitste mijn oren. Stilte. Wauw dus wonderen zijn de wereld nog niet uit? Het is hier altijd stil maar als ik terug kom van school hebben mijn ouders altijd ruzie, meestal gewoon met woorden. Maar soms word er nog wel wat geslagen of gegooit. En meestal ook tegen mij, want ik ben de dochter die ze nooit zouden willen hebben. ‘Het ongelukje’ ookwel genoemd.
‘‘Ben je weer thuis?! Je kon best wat langer wegblijven’’ snauwde mijn moeder mij toe. Ik rolde met mijn ogen, het deed me niet meer zoveel. Ik had dit zovaak aangehoord. Het was bijna net zo normaal als Asmae die elke namiddag gezellig thee dronk met haar moeder en zusje. Of Milena, die de grappige verhalen van haar tante tehoren kreeg. Want Milena’s moeder was overleden en ze woonde nu bij haar tante.
‘‘Waarom antwoord je niet?’’ riep mijn vader vanuit de woonkamer.
‘‘Drie keer raden.’’ ik haalde diep adem en begon toen. ‘‘Op de hele wereld word geen enkel kind zó begroet door d’r ouders als ze uit school komt. Wat is dit ?! Schamen jullie je niet dat jullie geen hart hebben en zó doen tegen het enige kind dat hebt? Ik ben echt blij dat ik de enigste ben van jullie anders hadden mijn broers en zussen ook zo’n verkankerd leven!’’ mijn vader stond ondertussen voor me en hield dreigend zijn hand omhoog. ‘‘Godverdomme pap! Ga je me nu ooknog slaan!? Nou ga je gang, want tussen dit huis en het politiebureau is maar een kwartier fietsen!’’
Hij greep naar mijn arm en draaide hem om mijn rug. Ik gilde het uit van de pijn. Mijn vader greep naar de theedoek die op de keukentafel lag en propte hem in mijn mond. ‘‘Hoevaak heb ik je gezegd, geen grote mond in dit huis!’’
Ik beet op de theedoek en voelde de tranen over mijn wangen stromen. Mijn vader draaide mijn arm nog verder. Een verschrikkelijke pijn volgde.
‘‘Antwoord dan!’’ riep hij.
Minachtend keek ik hem door mijn tranen heen aan. ‘‘Misselijk makend kind dat je bent’’ siste hij. Toen duwde hij mij op de grond en begon me in mijn buik te schoppen. Ik begon nog harder te gillen nadat ik de theedoek uit mijn mond had gehaald.
‘‘Stil! Ben je helemaal van de pot gerukt!’’ schreeuwde hij.
Ik kon het niet laten om een opmerking te maken. ‘‘Hoor wie het zegt, van de pot afgerukte homo. Je gilt de hele buurt bijelkaar met dat apengejank van je!’’
Een schop tegen mijn wang volgde. De pijn was zo erg dat ik nieteens kon gillen. Ik voelde de tranen alleen maar erger worden.
‘‘Uit mijn ogen! Smerige hoer!’’ riep hij. Snel krabbelde ik van de grond en rende naar mijn kamer. Ik pakte mijn mobiel en tikte Asmae’s nummer in.[/i]

wooow heftig! Ik volg geen verhalen via internet, maar deze vind ik toch wel de moeite waard! Zeker verder

:kissing:

heftig Ö
verder!

bedankt voor de reacties :slightly_smiling_face: nu even een beetje rustig stukje :stuck_out_tongue:
enjoy :wink:
x

[i]Asmae.
Ik schopte mijn hakken uit en riep dat ik thuis was. Snel knoopte ik mijn zwarte trenchcoat los en hing hem op. ‘‘Asmaeee!’’ Mo, mijn oudere broer, kwam de gang ingelopen en trok zijn vest van de kapstok. ‘‘Alles goed zusje?’’ vroeg hij. ‘‘Ja, gaat wel. Met jou?’’
‘‘Altijd toch, je weet’’
‘‘Jij wel, maareh waar ga je heen?’’
‘‘Buiten, chillen. Laters’’ en BAM. hij gooit de deur dicht. Ik draai me om en loop naar de woonkamer waar mijn moeder met mijn kleine zusje Maryam.
‘‘Hoi mam, hee Mary’’ groette ik ze allebei.
‘‘Asmaeee! Zullen we naar centrum?’’ Maryam sprong op voordat ik antwoord kon geven. Mijn dertien jarig zusje zat net in de tweede klas bij mij op school en ik was érg hecht met haar.
‘‘Heb je geld dan?’’ vroeg ik lachend.
‘‘Ja, ze moet nog wat nieuwe dingen ik heb haar wat geld gegeven’’ antwoorde mijn moeder. Ik nam plaats naast haar. ‘‘Wat fijn dat jullie ook aan die lieve lieve Asmae denken’’ grinnikde ik.
Mijn moeder rolde met haar ogen. ‘‘Pinpas zit in mijn portomonee. Maar niet teveel hé Asmae, ik ken jou langer dan vandaag’’

‘‘Hoe was school, Mary?’’ vroeg ik toen we even later de Only inliepen. ‘‘Saai zoals altijd. En bij jou?’’ Maryam pakte een zwart topje waar met zilver een tekening op was getekend.
Ik glimlachte even naar haar. ‘‘Oehlala, Asmae vertel!’’ ze pakte mijn arm vast en keek me aan. ‘‘Ik ga vrijdag naar de bios. Met Zlatan!’’
‘‘Is dat die ene lekkere jongen, die nou in de 6e zit?!’’ vroeg ze verbaasd. Ik knikte een ja en voor ik het wist gilde mijn zusje heel de Only bijelkaar. ‘‘Ssssht! Maryam!’’ siste ik. Glimlachend beet mijn zusje op haar lip. ‘‘Sorry Es, maar ben echt blij voor je. Maareh… hoe wil je dit doen? Hij is geen marokaan, geen moslim. En jij ben zestien bijna zeventien. Je weet wat dat betekend. Ga je dit aan Mo vertellen?’’
Hoe blij ik net was, zo droevig was ik nu. Maryam had gelijk. Hoe kon ik in godsnaam verkering nemen met een jongen die totaal het tegenovergestelde was van mij. En als ik mijn vader moest geloven zat ik over een paar jaar weer in Marokko met mijn man en was ik zwanger van een kind. Want ja zo gaat dat, tenminste bij ons. De rest van iedereen die ik ken is modern en helemaal niet zó streng in dit soort dingen. Maar mijn vader is ouderwets.
‘‘Nee Mar, dit is ons geheim. Mootje hoeft nog niks te weten’’ zei ik vastbesloten. Nog nooit hadden Maryam en ik iets verborgen gehouden voor Mootje. Maar nu moest het.
Opeens begon mijn mobieltje te trillen. Ik haalde het uit mijn jaszak en keek op het schermpje. ‘rowenaa’ stond er op het schermpje.
‘‘Hee Rowie’’
‘‘Hee Esje’’ ze had een heese stem, een beetje huilerig.
‘‘Ro, wat is er? Heb je gehuild?’’ vroeg ik geschrokken.
‘‘Ja ik…’’ ze leek zich even te bedenken maar vervolgde toen. ‘‘Ik ben keihard… gevallen… van de eh… trap’’
‘‘Oh…?’’ vroeg ik verbaasd. ‘‘Hoe krijg je dat voor elkaar?’’
Rowena grinnikde even. ‘‘Je kent me toch?’’
‘‘Haha ja ook echt.’’
‘‘Maareh, waar ben je?’’
‘‘Centrum, met zusje’’
‘‘Zeker kleren kopen voor je date met Zlatan?’’
‘‘Hahaha ja… En jij?’’
‘‘Ik heb nog wel een jurkje liggen ofzo, anders leen ik wel iets van jou of Millie’’
‘‘Oke dan’’
‘‘Maareh… moet nu hangen oké? Ik spreek je later schatje’’
‘‘Oke, doeidoei lieverdje’’
‘‘Doei’’ [/i]

eh up…?

verder leuk !
wie gaat er dood op het einde? oeeeh ik bn benieuwd. zlatan :face_with_raised_eyebrow: hehe schrijf dus maar snel verder

en nu ben ik écht weg

Verder! :slightly_smiling_face:

verderrrrrr!

bedankt voor de reacties iedereen :slightly_smiling_face:

Rowena
[i]Ik keek naar mijn mobieltje dat in drie stukken op de grond lag. Ik kon het Asmae vertelllen. Ik kon haar álles vertellen en dan was het voorbij. Dan had ik het perfecte leventje waar ik van droomde en was alles weer goed. Waarom deed ik het niet? Waarom zocht ik geen hulp?
Ik zuchte weer diep en dwong mezelf niet opnieuw in huilen uit te barsten. Opeens hoorde ik voetstappen op de trap. O god toch niet nu?! Ik sprong snel in mijn bed en sloeg de dekens over mezelf heen. Toen mijn kamerdeur openging deed ik alsof ik sliep. Ik hoorde het zachte getik van de hakken van mijn moeder, ze liep een beetje door mijn kamer en stond voor mijn make-up tafeltje stil. Opeens riep mijn vader haar. Ze rende mijn kamer uit en sloot voorzichtig de deur achter haar terwijl ze een ‘‘Ja, wat is er nou weer Paul?!’’ gilde toen ze de trap afliep.
Ik bleef onbeweegelijk in mijn bed liggen. ‘‘Ik lijk wel dood ofzo’’ mompelde ik tegen mezelf. Opeens krulde mijn mondhoeken zich omhoog. Dat zou toch geweldig zijn…? Als ik dood was? ‘‘Niemand die me mist, en de wereld zou er alleen maar beter van worden volgens papa’’ ik schrok van mezelf. Zei ik dat nou? En ook nog hardop?! In een soort van trance liep ik naar de grote spiegel die aan de muur hing en bekeek mezelf van top tot teen. Ik was lang, één meter 74. En ik had lange blonde stijle haren. Ik knipperde een paar keer met mijn knalblauwe ogen en keek naar mijn lange zwarte wimpers. Ik mocht er best zijn, ik was totaal niet lelijk. Het tegenovergestelde van mijn ouders dus.
‘‘Fock die mensen Rowena, jij weet wél beter. En trouwens, over anderhalf jaar op kamers!’’ mezelf moed toespreken werkte altijd. Tot ik nu onwillig vervolgde. ‘‘Tenzij je dan niet bent doodgeslagen’’ opeens beseft ik dat dát heel goed mogelijk was. Stel je voor… Opeens liepen er rillingen over mijn rug.
Snel zette ik mijn telefoon weer in mekaar en angstig tikte ik Milena’s nummer in, net toen ik wilde bellen kreeg ik een smsje van Dario.

Hee schoonheid,
ik mis je :blush:
zullen we ff chillen of kanje niet. ?
x

Ik glimlachte en snel smste ik terug.Nadat we een plek hadden afgesproken ging ik voor mijn klerenkast staan. Ondanks dat mijn ouders niet van me houden zorgen ze wel voor me. Ik krijg genoeg te eten en drinken en een klein beetje kleed/zakgeld. Tot vorige week vulde ik nog vakken bij de Hoogvliet om wat kleedgeld bij te verdienen en minder thuis te zijn. Ik pakte een strak grijs jurkje dat van boven wijd was en beetje bij beetje straker uitliep naar beneden. Ik trok het aan en deed er een zwarte panty en grijze gladiator heels onder.
Terwijl ik mijn haar los gooide pakte ik nog snel een lange zwarte cardigan want het was nog best koud buiten, en liep naar beneden.
‘‘Waar gaat dat heen.’’ snauwde mijn vader. Het leek nieteens op een vraag, meer een opmerking.
‘‘Naar een plek waar het zóveel beter is dan hier’’ mompelde ik binnenmonds. Mijn vader keek me vragend aan en mijn moeder dodelijk. ‘‘Ben buiten met de meiden’’ zei ik duidelijk.
‘‘Als je langer dan een uur wegblijft kom je het huis niet in, ik hou het met de seconde bij’’ mijn vader meende wat hij zei, hij had het eerder geflikt en toen ben ik bij Milena gaan slapen. Thank god dat dat op een vrijdag was en ik de volgende dag vrijhad. Maar nu is het donderdag, en morgen school dus ik móét hier slapen.
Ik deed het vestje aan en liep de kou in. Ik kreeg overal kippenfel (Milena noemde het mierentietjes). Snel stapte ik op mijn fiets en fietste naar Dario toe. Die mij een lekkere warme knuffel gaf en me alles deed vergeten.[/i]

verder :headbang2

VERDERR ! :dancing_women:

bedankt voor de reacties iedereen :slightly_smiling_face:
dit is beetje klein stukje, maar mn bff’s pa is vanmiddag overleden enso en ik was de hele dag bij haar en ben net thuis, dit stukje had ik dus ff snel geschreven :slightly_smiling_face:
xx

Asmae
‘‘Ik vond het gewoon een enge film’’ zeg ik lachend terwijl ik mijn jas aantrek. ‘‘Ja sorry, ik had het moeten weten en met jou moeten meegaan naar die wijfenfilm’’ glimlachend aait Zlatan mij over mijn hoofd. Ik grinnik en geef hem een duwtje. ‘‘Ja wat? Is toch zo?’’ reageert hij lachend. ‘‘En trouwens, je hebt mijn hele hand fijngeknepen. Kijk dat, dat ding is helemaal pimpelpaars vriend!’’
Ik schiet in de lach terwijl ik naar zijn ‘pimpelpaarse’ hand kijk. ‘‘Vind je dat grappig ofzo?!’’ vraagt hij quasi boos. ‘‘Nee ik vind het hartstikke zielig’’ zeg ik, nog steeds lachend.
‘‘Waarom lacht mevrouw dan?’’
‘‘Omdat jij pimpelpaars zei, en ik dat woord sinds groep acht nietmeer gehoord hebt’’
‘‘Zie je wel, ik ben net zo bijzonder als het woord. Beter wees je zuinig op mij want zo’n vriendje als ik vind je nooit meer!’’ hij lacht nog steeds maar ik hoor dat hij een beetje verlegen is.
‘‘Ben je mijn vriendje dan?’’ vraag ik, een stuk rustiger.
‘‘Misschien… misschien binnekort wel’’ fluistert hij terwijl zijn gezicht steeds meer dichterbij komt. Hij drukt me zacht tegen de muur achter mij en slaat zijn armen om mijn middel. Ik voel zijn lichaamswartme door mijn dikke jas heen. Steeds komt hij dichterbijer en ik voel zijn neus tegen de mijne. Gaan we zoenen?! Mijn hart slaat op hol en ik voel overal vlinders. Oh my god Zlatan gaat me zoenen!!
Opeens voel ik zijn lippen op de mijne. Voorzichtig sluit ik me ogen, vraag me niet waarom maar dat doen ze ook altijd in films.
Oh my god Zlatan zoent me!!
Voorzichtig trekt hij z’n tong weer weg en gaat een stuk naar achter met zijn hoofd zodat zijn lippen de mijne niet meer raken. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en zet ze dan op groot en onschuldig. Zlatan houdt zijn hoofd een beetje scheef en glimlacht naar me terwijl er kuiltjes in zijn wangen vormen. Ik krul mijn mondhoeken ook een stukje omhoog terwijl Zlatan een paar plukjes uit mijn gezicht veegt.
‘‘Zullen we gaan?’’ vraagt hij fluisterend. Opeens besef ik dat wij nog steeds in de garderobe van de bioscoop stonden en iedereen heeft kunnen meegenieten met ons.
Snel knik ik een ja en we lopen naar buiten. De ijzige kou slaat als een bitchklap op mijn gezicht op mijn gloeiende wangen. Zlatan lijkt te merken dat ik last heb van de kou en slaat een arm om me heen. ‘‘Zal ik je een beetje warmhouden?’’ grinnikt hij.
‘‘Ja alsjeblieft wel, ik heb het superkoud!’’
We stoppen met lopen en hij geeft me een knuffel. ‘‘Zo goed madame?’’
‘‘Ja geweldig! Dankje Henry’’ lach ik.
‘‘What the fack, wie is Henry?!’’ vraagt Zlatan verbaasd. Dit is zeker weer een van mijn Asmae-opmerkingen waar alleen Rowena en Milena om kunnen lachen, of de klas, want die kennen mij al vier jaar.
‘‘Nee niks laat maar, is van zo’n film.’’
‘‘Ja joh’’ antwoord hij droog.
‘‘Ja echt!’’
Zlatan schiet in de lach. ‘‘Ik geloof je heus wel hoor! Je hebt zeker weer je Asmae momentje ofniet?’’
Geschrokken stop ik met lopen. ‘‘Hóé weet jij over mijn Asmae momentjes?!’’ vraag ik boos. Ik weet meteen al waar de lek zit, Milena, zijn nichtje kon haar mond weer niet houden.
Asmae momentje is net zoiets als Asmae opmerking etc. Dat hebben Milena en Rowena voor mij verzonenn toen we bijna in de tweede klas zaten, omdat ik soms gewoon té domme opmerkingen maakte voor een havo-kind. Volgens hun dan.
‘‘Aaah ben je boos? Ik zal er niet meer over praten hoor als dat je kwetst.’’ lacht hij.
‘‘Het kwetst me wel, maar jij mag er wel over praten. Omdat ik je zo lief vind’’
‘‘Zeker omdat ik de film en popcorn betaald heb ofniet?’’ Lachend lopen we weer verder over straat, de donkere nacht tegemoet.

verdeeer!

aaah lief, verdeeer :headbang2