Verhaal: Liefde&Lot

Heeeej allemaal!! Ik heb een verhaal geschreven, niemand mag weten wie ik ben en ben nu begonnen aan het prequel (voorloper dus). Het speelt zich 18 jaar daarvoor af en je hoeft het eerste verhaal niet te lezen om deze te begrijpen :slightly_smiling_face:
Korte samenvatting:

Als knap dienstmeisje en beste vriendin van prinses Diaz krijgt Angelica veel mannelijke aandacht. Maar haar aandacht is op Charles gevestigd, de prins van het naburige land, jeugd vriend én toekomstige verloofde van Diaz. Charles gevoelens zijn wederzijds, maar gaat zijn liefde voor zijn vaderland voor haar? Nadat ze samen zijn gezien, verspreid zich de rodel dat Angelica Charles probeerde te vergiftigen en slaat op de vlucht. In het hele land wordt ze gezocht en ze probeert hulp te krijgen van Diaz. Maar is ze nog wel te vertrouwen nu het huwelijk zo dichtbij komt en Angelica zwanger blijkt te zijn van haar toekomstige echtgenoot?

Het klinkt misschien cliché, maar dit is nog niet de helft van het verhaal. Ik hoop dat jullie het leuk vinden en tips of iets dergelijks zijn altijd welkom. Kan ik weer wat leren :slightly_smiling_face: xxz

Sorry, helemaal vergeten :flushed:
Komt hij!! xxz

Deel 1:

‘… en neemt u, Angelica Isla Summer, Charles Isaac Colin Cleveland tot u man?’ giechelde Diaz en ik twijfelde even. Charles gaf me een lieve glimlach en Diaz porde me in de zij. ‘Zeg nou ja!’ zei ze zenuwachtig en knikte heftig. ‘Ja, ik wil,’ giechelde ik net zo zenuwachtig als Diaz en Charles haalde de sluier voor mijn gezicht vandaan. ‘Goed dan, dan mag u nu de bruid kussen,’ zei Diaz plechtig om vervolgens, samen met mij, hard te lachen. ‘Ssst, je verpest het Ann,’ zei Diaz lachend en we kijken beide Charles hoopvol aan. Hij keek me een beetje verafschuwd aan. Ik tuiten me lippen en lachte. Charles gaf me een kus op mijn wang en ik lachte blozend. ‘Nee! Jullie doen het helemaal fout!’ zei Diaz ongeduldig en we moesten elkaar een kus op de mond geven. We keken elkaar even aan en schudde het ons hoofd. ‘Maar ze is mijn vriendin,’ zei Charles en ik bevestigde dat je alleen kon zoenen als je ouder was dan je op je vingers kon tellen. ‘Doe niet zo moeilijk,’ zei Diaz en ze duwde tegen onze hoofden tegen elkaar aan. Onze lippen raakte elkaar even aan en ik gaf hem een vluchtige kus. ‘Bah,’ zei Charles en hij zwoor nooit van zijn leven ooit meer met iemand te zoenen. ‘Tot je echt met Diaz trouwt,’ giechelde we samen en Charles was blij toen we besloten een ander spel te spelen.

Ik raakte mijn lippen met mijn vingers aan en besefte dat de de enige keer en de laatste keer was dat ik ooit Charles lippen op de mijne zou voelen. Dromerig staarde ik over de velden, de kleine dorpjes en de bergen in de verte. Het was een mooie ochtend, de zon was nog laag en een koele lente bries kwam door het open raam naar binnen. Ik zuchtte toen ik terug dacht aan die mooie tijd vol onbezorgdheid en prachtige herinneringen. Het was altijd geweldig geweest om met Diaz en Charles de bruiloften na te spelen en ik was vele keren met Charles getrouwd in mijn leven. Diaz wilde nooit met hem trouwen. ‘Later trouw ik al met hem en ga ik wonen in zijn magisch mooie kasteel,’ zei ze dan altijd dromerig en vandaag was het zover. We waren nog geen halve dag reizen van het kasteel van zijn ouders en vanavond zou er op het bal de verloving bekend worden gemaakt. Ik zuchtte en leunde naar buiten. Een paar dienaren waren al bezig om de paarden klaar te maken voor de reis en ik besefte dat het tijd was om Diaz te wekken. Ik keek opzij en zag haar vredig slapen in het grote bed, mijn kant warrig en hare strak. ‘Het kenmerk van ware adel en het gewone volk,’ zei Harriet dan en keek me altijd minachtend aan. Ze had een hekel aan mij en ik aan haar en het beste was dan ook om elkaar te mijden.

Ik liep naar het bed en boog me over Diaz heen. Haar rustige ademhaling en soms een zacht knorrig geluid maakte me aan het lachen. Ik schudde haar door elkaar, maar ze draaide haar gewoon weer om. Ik pakte de kan met koud water, goot wat in een bekertje en gooide het in haar gezicht. Met een gil zat Diaz rechtop in bed en keek me met verschrikte ogen aan. ‘Opstaan,’ zei ik lachend en Diaz keek me boos aan, maar een lach speelde om haar mond. ‘O jij,’ zei ze, pakte haar kussen en zo begon een van de vele kussengevechten. En daarbij ook een van de laatste. Lachend lieten we ons op het bed vallen en Diaz zuchtte. ‘Ik zie op tegen vanavond,’ zei ze en ik knikte. ‘Ik ook,’ zei ik en ze pakte mijn hand. Ze kneep er even in en lachte. ‘Samen sterk,’ ‘Samen een,’ maakte ik haar zin af. Het was onze lijfspreuk en onze belofte om er altijd voor elkaar te zijn en steunen met alles wat we deden. ‘We moeten opschieten of we komen te laat voor het ontbijt,’ zei ik en Diaz stak haar tong uit. ‘Ik heb alles behalve honger,’ mompelde ze terwijl ze overeind kwam. Inmiddels had ik een borstel gepakt en begon haar haren te kammen.
‘Wat denk je, de blauwe of de groene?’ vroeg Diaz en ze hield me twee van haar reisjurken voor. ‘De blauwe, die heeft dezelfde kleur als de daken en laat zien dat je hun land waardeert,’ zei ik vast beraden en Diaz gaf me een kus op mijn wang. ‘Als ik jou niet had,’ zei ze en ik lachte. Ik hielp haar in de jurk en knoopte hem aan de achterkant dicht. ‘Je wordt steeds slanker,’ zei ik en Diaz sloeg haar ogen neer. ‘Je eet de laatste tijd ook niet goed,’ zei ik en Diaz keek me met aan met haar chocoladebruine ogen. ‘Ik heb de laatste tijd geen trek meer,’ zei ze en ik snapte haar meteen. ‘Je moet je er echt overheen zetten Diaz, de verloving gaat hoe dan ook door,’ zei ik en hoorde de pijn in mijn eigen stem. ‘Het spijt me zo voor je,’ zei Diaz en glimlachte. ‘Prinsen zijn niks voor mij, ik wil liever vrij zijn,’ zei ik en Diaz trok haar wenkbrauwen op. ‘Tuurlijk,’ zei ze en ze bekeek zichzelf even in de spiegel. Ik trok de plooien recht en maakte haar wimpers langer en donkerder met een kwastje met zwarte vloeistof. ‘Dank je,’ zei Diaz en ik wilde naar de deur lopen. Diaz bleef twijfelend staan. ‘Kom, straks herkent Charles je niet eens meer omdat je niets meer dan een hoopje botten,’ zei ik en Diaz lachte. Ze stak haar arm door de mijne en we liepen samen over de gang naar de eetzaal van de kleine herberg. Hij was alleen voor adellijke reizigers en hun gevolg.

Aan de tafel knipoogde Tyler naar me, de aantrekkelijke page die boodschappen overbracht tussen de drie koningsrijken. Over hem werd gezegd dat hij zijn paarden zo snel aanspoorde dat ze sneller waren dan het geluid. Ik geloofde er weinig van, maar hij was een van de leukere jongens aan het hof. Hij lachte en ik schonk hem een korte glimlach terug en was blij toen hij door een van de koetsiers werd aangeschoten.

Na een kort ontbijt, wat voor Diaz nogal onwennig was geweest omdat ze niet met schalen langs kwamen, iedereen heen en weer liep en vrijwel niemand zich om de etiquette bekommerde. Het was lachwekkend hoe ze af en toe verschrikt keek als een van de jongens even snel een broodje pakte, ons een korte glimlach en buiging schonk en hem vervolgens zo op te eten. We waren de enige twee die bleven zitten tot ik een hand op mijn schouder voelde. ‘Waar is jullie bagage?’ vroeg Tyler me en ik lachte. ‘Waar denk je zelf?’ vroeg ik en hij haalde zijn schouders op. Ik zuchtte, verontschuldigde me bij Diaz en bracht Tyler naar onze kamer. Ik hoopte vurig dat Diaz niet gillend gek werd tussen mannen die nog nooit van manieren hadden gehoord.

Ik deed de deur open en liep naar het bed. Ik had de tassen klaargezet en ik pakte er een op. ‘Laat mij maar,’ zei Tyler en hij nam de tas uit mijn armen. Hij pakte de tweede ook op en twijfelde op hij de derde ook in een keer mee kon nemen. ‘Ik draag hem wel,’ zei ik en hij lachte. Ik liep met de tas in mijn hand naar de deur toen Tyler wat onverstaanbaars mompelde. Ik zuchtte en nam me voor nooit meer als eerste naar de deur te lopen. ‘Zei je wat?’ vroeg ik en hij glimlachte zenuwachtig. ‘Ik dacht, misschien wil je, vanavond,’ stamelde hij en hij beet op zijn lip. ‘Vanavond wat?’ vroeg ik en ik lachte. Het was schattig hoe hij probeerde me te vragen. ‘Vanavond met het bal, ik dacht, je houdt toch van dansen?’ vroeg hij onhandig en ik kreeg een beetje medelijden met hem. Ik besloot hem te verlossen uit zijn leiden en zei: ‘Ja, ik wil wel met je dansen.’ Hij grijnsde en ik hield de deur voor hem open. ‘Dames eerst,’ zei met een knipoog en zijn onzekerheid was verdwenen. Misschien liep hij nu weer wat te hard van stapel en was hij wat te zeker van zichzelf geworden. Ik twijfelde even of het wel zo verstandig was geweest om hem een dans te beloven, maar wat kon het me ook schelen. Mijn droomprins verloofde zich vanavond met mijn beste vriendin en dansen was mijn enige afleiding.

In de koets zwegen Diaz en ik beiden, we keken al tijden op tegen vandaag en nu was het zover. Zodra we Cleve binnenreden pakte we elkaars handen vast en ik ademde diep in. ‘Alles komt goed,’ zei ik en Diaz knikte. Ik keek naar buiten en lachte. Het was lang geleden dat ik in Cleve was geweest, een prachtige stad die net als het kasteel en alle andere gebouwen van zandkleurige stenen en diepblauwe dakpannen. Diaz lachte ook en we deelde dezelfde herinnering. Mensen die op straat aan het werk waren zwaaide vrolijk naar ons en we zwaaiden lachend terug. ‘Diaz, ik heb een idee,’ zei en ik keek haar aan. Ik hoefde haar niet te zeggen wat, ze begreep me zo ook wel. ‘Stop de koets,’ zei ze en de koetstier zette de koest stil. We stapte uit en de koetsier vroeg ons bezorgd wat er aan de hand was. ‘Niks, rijdt u maar verder, wij moeten nog even langs de een de juwelier,’ zei Diaz en de koetsier rolde met zijn ogen. ‘Zal het ooit genoeg zijn?’ mompelde hij, maar net iets te hard. ‘Nee, nooit!’ riepen we hem lachend na en we wachtte tot de stoet voorbij was. We staken de weg over en genoten ervan om even tussen het, voor Diaz, gewone volk te zijn en we verwonderde ons dat mensen ons nog van vroeger herkende.
‘Daar heb je de musketiers, waar is nummer drie?’ vroeg de bakker hij knipoogde. ‘Hij is vast te druk met zijn haar,’ zei hij en we waren het volkomen met de bakker eens. Hij gaf ons een koek, eentje die we vroeger ook van hem kregen en we namen hem dankbaar aan. Ik sloot me ogen toen ik de heerlijke smaak van zijn beroemde koeken proefde. De zoete smaak was nog lekker dan ik me herinnerde en Diaz knikte instemmend. We liepen de winkel uit en herkende het snoepwinkeltje waar we dikwijls snoepjes hadden gestolen van de angstaanjagende, oude vrouw die de eigenaar was. Elke keer daagde we elkaar uit om een snoepje te bemachtigen wat vaak uitliep op een achtervolg door de drukke winkelstraat.

De klok sloeg drie uur toen we bij het kasteel aankwamen en we liepen door de poort die zoals altijd openstond. Hij sloot alleen bij zwaar weer en vroeger tijdens oorlogen. We liepen het pad op dat lijden naar de naar de binnenplaats. De ronde torens, die omringt werden door klimop en de kleine balkons waren nog altijd zo mooi als vroeger. ‘Diaz, Ann!’ riep een stem achter ons en ik voelde mijn hard sneller kloppen. Mijn wangen werden rood en ik kon de glimlach die zijn stem alleen al op mijn gezicht toverde niet onderdrukken. ‘Goedemiddag Charles,’ zeiden we allebei eerbiedig en maakte een licht buiging. Hij grijnsde en vroeg of ze prinses Diaz en haar steun en toeverlaat Angelica hadden gezien. Diaz lachte en omhelsde hem. Opgelaten gaven we elkaar ook een knuffel, maar Charles herstelde zich snel. ‘Volg mij maar, ik wijs jullie je kamer,’ zei hij en Diaz pakte mijn hand. Ze glimlachte bemoedigend toe en ik ademde diep uit.

‘En dit is jou kamer,’ zei Charles tegen me en ik knikte. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Het kasteel was gebouwd op de klif die ver in zee stond en statig boven zee uitstak. Mijn ogen bewonderde lichtgele strand en de golven die met schuimkoppen tegen de rotsen sloegen. Ik hoorde dat Charles wat dichterbij kwam en mijn huid leek in brand te staan. Mijn benen trillen en ik wilde hem het liefst dat hij mij in zijn armen sloot. Waarom had Diaz me alleen met hem gelaten? Haar kamer was hiernaast, maar ze moest even gaan liggen, want ze was moe van de reis. Ik snapte haar wel, voor haar was het net zo zwaar. ‘Alles naar wens?’ vroeg Charles plagend en ik knikte, zonder hem aan te kijken. Ik wilde zijn gezicht niet zien, niet als het niet nodig was. ‘Je weet nog waar mijn kamer zit, mocht Diaz me zoeken?’ vroeg hij. ‘Of jij natuurlijk,’ zei hij en zijn stem klonk wat zachter en onzekerder. Ik lachte zachtjes en ik draaide me om. Ik schonk hem een blik die meer dan duizend woorden zei. Zijn blonde haren zaten warrig en ik beet op mijn lip. Zijn groene ogen keken me stralend aan en zijn grijns zorgde voor een kuiltje in zijn wang. ‘Geen wilde plannen zoals vroeger?’ vroeg hij met een knipoog en ik schudde lachend mijn hoofd. ‘Ik moet zorgen dat je bijna verloofde je zal verblinden,’ zei ik en hij knikte. Zijn glimlach was net niet echt. Het was alsof hij er ook niet gelukkig mee was. ‘Goed… Dan zie ik je vanavond?’ zei hij en we voelden ons duidelijk beide opgelaten. ‘Ja, tot vanavond,’ zei ik zachtjes en hij verliet mijn kamer met een glimlach. Ik liet me op het bed vallen en wilde het liefste door de grond zakken. Hij was te leuk.

Ik zou alinea’s gebruiken!
Het is nogal een lap tekst om te lezen en veel mensen vinden dat niet fijn of het ligt aan mij, kan ook :")

Bedoel je gewoon kortere stukjes @California?

Nee alinea’s invoegen. Zodat het makkelijker leesbaar word :")