[verhaal] (Letterlijk) Geef nooit op!

Dit verhaal gaat over mij en mijn leven in de eerste 4 maanden van mijn leven.

Ik ben een meisje. Ik ben geboren op 17 januari in het Sofia Ziekenhuis in Zwolle. Het was ongeveer 15:00 uur en ik woog 2870 gram. Ik ben het tweede kind uit een gezin met drie kinderen. Onder mijn geboortekaartje: ‘Wie dit kleine mensje ziet gelooft zijn eigen ogen niet en zal moeten beamen, wonderen maak je nog altijd samen.’

Toen ik geboren was, was er eigenlijk nog niet veel aan de hand. Dat dachten ze althans. Totdat ik de nacht na mijn geboorte begon te piepen. Ik had zuurstoftekort en kon amper meer ademhalen. De doktoren kwamen er (bijna te laat) achter dat ik met een afwijking aan mijn luchtpijp was geboren. Ik werd met spoed naar de IC gebracht met de vraag of ik het zou halen.

Twee dagen later werd het nog erger. In Zwolle was geen ruimte meer en ik moest overgeplaatst worden naar Groningen. Volgestopt met slangetjes en aan de kunstmatige beademing gingen we dan. Hopend opweg naar een leven. Na twee maanden ging het nog slechter. Het was de vraag of ik het overleefde, dat was het belangrijkste. Maar als ik het al overleefde was de kans om gehandicapt te zijn ook groot. Maar met vallen en opstaan werd het toch beter en na 4 maanden mocht ik uit het ziekenhuis.

Het enige dat ik eraan over heb gehouden is dat ik niet normaal kan praten, zoals jullie. Ik praat altijd hees en (ik ben) vrij kortademig. Ik doe zelfs gymnasium nu en dat is meer dan ooit iemand had durven dromen!

Boodschap: Geef dus nooit op als het even tegenzit. Help en ondersteun mensen als ze het moeilijk hebben. Beoordeel mensen (in mijn geval niet op hun stem) niet op hun mankementen en minder mooie kanten, maar juist op de goede :pensive: !

Mooi!<3
Gelukkig ben je er nog!