[Verhaal] Let Us Purge.

“Zeven nachten in één jaar, is alle misdaad legaal.”

Het is 2022 en de Verenigde Staten lijkt een oplossing hebben kunnen vinden tegen de criminaliteit. Mensen leven naar deze zeven nachten toe, de zuivering. Om zeven uur in de avond begint het, alle beveiligingssystemen gaan aan tot zeven uur in de ochtend, twaalf uur lang. Zeven nachten. Tijdens de zuivering zijn er geen hulpdiensten beschikbaar. Weet jij te overleven?

Dit verhaal is afgeleid van de film “The Purge” Ik heb hier en daar wat aanpassingen, daarbij zijn mijn hoofdpersonages YouTubers/Teen Wolf acteurs en beroemdheden alleen dan zijn ze niet beroemd al hebben sommige hun eigen naam gehouden of hun naam van in de serie. Alvast sorry voor mijn spelling en grammatica fouten.

Als je het wil lezen via Quizlet, klik op deze link: http://www.quizlet.nl/stories/121312/let-us-purge/


Meet the Characters

De jongens.

(20) Isaac Lahey: http://25.media.tumblr.com/5dd5e31bfb13c45ac775dcd61ca3031c/tumblr_mp0irqlApo1qbbseto1_500.gif
(19) Finn Harries: http://24.media.tumblr.com/68db1267536a1eeebc24450cf9503277/tumblr_mokn8s0lgJ1rb1h8ko2_250.gif
(17) Austin Lewis: http://25.media.tumblr.com/e061ae5c626e35371db65e1baba8ee9c/tumblr_mqencuotdh1r6z9yoo2_250.gif
(18) Jamie Miller: http://25.media.tumblr.com/931219089efaea12cc0adb45d1eed003/tumblr_mqqc88mosV1s0aq9qo1_400.gif
(19) Noah Davishttp://25.media.tumblr.com/67ec6f6a16622c7f43d575b88e47ac11/tumblr_mqpq03N3Gu1suinmdo1_500.gif

De meisjes.

(18) Charlie Stevens: http://24.media.tumblr.com/c9d647fedea7d1cce596400e33606599/tumblr_mmqpotpcUr1s5aj8lo3_500.gif
(18) Alice Stevens: http://24.media.tumblr.com/9610f0bcc9a21bd4250a07467ee3d467/tumblr_mqo91hfRmC1rzco3yo1_500.gif
(20) Evelyn Moore: http://31.media.tumblr.com/f9a15f7714b8e2027fa1dadb819a905f/tumblr_mqr0omYAUz1qgapqso1_500.gif
(16) Paige Moore: http://25.media.tumblr.com/da6cce7c3cf7edbc0cec792378a3fbaf/tumblr_mqi348Tffg1rcpew3o1_250.gif
(19) Grace Smith: http://25.media.tumblr.com/e0b545d2bb1a7f4a4c7f5735c6dcdb42/tumblr_mp8a32xyqQ1spv0cko1_500.png

Vanavond als ik een beetje op tijd terug ben van werk, schrijf ik het volgende hoofdstuk!

The Day Before || Evelyn Moore.

Mijn ogen keken uit het raam, starend naar de buurman die ene jaar geleden zijn vrouw had verloren aan de zuivering. Men zei dat er geen betere manier was om dood te gaan dan aan de zuivering. Hij was in de zon zijn geweren, pistolen en andere wapens aan het schoonmaken. Iedereen wist dat hij de moordenaar van zijn vrouw zou gaan vermoorden. Tenminste, dat had Isaac mij verteld. Of eigenlijk had hij dat Finn verteld maar ik luisterde af. Iedereen in het tehuis was bang. Vooral mijn jongere zusje Paige. Ze had al weken lang nachtmerrie’s over de zuivering. Over dat mensen door ons beveiligingssysteem zouden kunnen komen. Ik had haar verteld dat geen enkel mens met een hart een tehuis voor weeskinderen zou aanvallen. De meeste in dit tehuis waren al bijna over de 21 wat betekende dat ze er bijna uitgezet zouden gaan worden. Al de jongeren die hier woonde, beschouwde elkaar niet als broers en zussen maar als een grote vriendengroep. Misschien was dat beter zo.
“Evelyn, moet je eens kijken,” Zei Austin enthousiast, hij keek naar filmpjes van de vorige zuivering. Ik liep op hem af en stond achter hem. Ik fronste licht toen hij mij een fragment liet zien van een man in een rood masker die twee mensen tegelijk dood stak met een vlindermes. “Als ik 21 ben, ga ik ook mee doen aan de zuivering,” Zei hij licht opgewonden. Ik rolde mijn ogen. Waarom viel mijn zusje in godsnaam voor deze hersenloze jongen? Hij wist niet dat ze hem leuk vond, maar iedereen zag het. Het was zo overduidelijk hoe ze naar hem keek, met hem praatte en alles. Hij was veelte naïef om dat te kunnen zien. Hij dacht alleen aan de zuivering. Hij tekende zelfs de zuivering, hij kon aardig goed tekenen. Zijn kamer hing vol met moordtekeningen. Het was afschuwelijk, maar goed.
“Ik hoop dat die man met dat masker al dood is gegaan vorige zuivering, ik moet er niet aan denken dat hij hier binnen komt,” Austin lachte zacht. “Dat denk ik niet, er zijn ontzettend veel filmpjes van deze man, hij is echt een briljante moordenaar,” Austin klikte een ander filmpje aan. Ik keek er kort naar, de man had inderdaad een goede techniek. Hij leek niet al te groot maar hij was zeker slim. “Austin, kan je alsjeblieft stoppen met filmpjes kijken van de zuivering, het bezorgd me rillingen,” Mopperde Alice. “Nee, kijk gewoon niet,” Siste Austin geïrriteerd. Ze rolde arrogant met haar ogen. Ze haalde zonder dat Austin nog iets kon zeggen de stekker uit de computer. Ik grinnikte zacht toen Austin een dodelijke blik wierp op Alice. Ik draaide me om naar Alice, “Hé, weet jij waar dat nieuwe meisje… Grace is?” Alice bekeek mijn kleding kort, ik wist dat het haar smaak niet was. “Waarschijnlijk in onze kamer te janken,” Ik fronste licht, “Waarom zou ze huilen?” Alice haalde haar schouders op, “Zo ziet ze er uit,”
Ik liep de kamer in van het nieuwe meisje Grace die haar kamer deelde met Alice. Arme Grace, Alice was een enorme bitch die niemand kon uitstaan. Ze zat op haar bed, en inderdaad, haar groene ogen keken geschrokken op toen ze door had dat ik er stond. “Hé Grace, wat is er aan de hand?” Ik nam plaats naast haar en keek haar licht bezorgd aan. Grace haar handen trilde. Ze slikte en sloeg haar ogen neer op de grond, “N-niks, het is gewoon de zuivering, ik ben wat gespannen,” Ik nam een hap adem en legde mijn hand op haar rug en wreef er over heen, “Het komt heus wel goed,” Grace keek mij recht aan en fluisterde zacht: “Niets zal ooit meer goed komen,”

Ik volg , ik hoop wel dat het verhaal wel afwijkt want ik heb de film al gexien.
En meteen dat beveilliginssysteem.

HMM

The Day Before || Alice Moore.

“Charlie, ga je mee vanavond?” Ik stond bij de deur opening van mijn tweeling zus. Ze keek geschrokken op. “Is er vanavond dan iets speciaals?” Dit was zo typisch Charlie. Ze vergat altijd de leuke dingen in het leven, ze was ook nu bezig met studeren. Wat zij leuk noemde, maar ja, dan wist ze niet wat leuk betekende.
“Ja, vanavond is de Havana Club open, het is onze laatste kans om uit ons dak te gaan, je weet namelijk maar nooit of je de zuivering overleeft,” Charlie zuchtte heel diep en keek naar haar dikke leerboeken. Mijn zus die zowel van binnen als van buiten niet op mij leek dacht weer eens te lang en te moeilijk na op een simpele vraag waarvan het antwoord toch duidelijk moest zijn. Charlie en ik verschilde ontzettend veel, we hadden amper iets gemeen. Maar toch konden we aardig goed met elkaar over weg.
“Misschien.” Lispelde ze. Ik liep naar haar toe en nam plaats op haar bureau. “Kom op, ik wil uitgaan, ik wil nog een jongen kunnen regelen voordat ik neergeschoten word,” Kwam er licht sarcastisch uit mijn mond. Charlie rolde met haar ogen en zuchtte diep, wanneer ze dat deed, wist ik dat ze zich overgaf. “Oké, je hebt gelijk. Misschien is het wel het laatste feest dat we ooit zullen hebben,” Ik glimlachte triomfantelijk en sprong van haar bureau af. “Anders nodigen we een paar jongens uit, zoals Finn en Isaac,” Ik glimlachte in mezelf omdat ik precies wist hoe mijn zusje nu dacht en keek, “Eh, nou eh… Ik hoef Finn voorlopig niet mee, na wat er gebeurt is… Waarom nodigen we Noah niet gewoon uit? Noah is een lieve jongen,” Ik rolde met mijn ogen. Ja, Noah die al sinds ik hier was een crush op mij had.
“Nee, ik wil Noah niet mee,” Charlie stond op en zei onverwachts: “Oké, Finn mag mee als Noah mee mag,” Ik draaide me om en trok mijn wenkbrauw arrogant op. “Oké, best.”
Ik smeerde de lipstick voor de laatste keer voor deze avond nog over mijn lippen heen en legde het neer. Ik staarde naar mezelf in de spiegel. Mijn donker bruine, haast zwarte haren kwam net iets over mijn schouders heen. Ik had een witte jurk aan met een gouden ketting die er chique uit zag. Mijn ogen waren donker opgemaakt wat jongens toch altijd aantrekkelijk vonden. Ik moest toegeven, ik deed veel aan mijn uiterlijk zolang de jongens maar naar mij keken al zou ik er niets mee doen.
Ik hoorde geklop op de deur van de badkamer, “Alice, ben je nou eindelijk klaar? Het is al elf uur en het duurt nog-” Ik smeet de deur open en duwde Isaac iets aan de kant, “Kom, we gaan,” Zei ik iets bazig.
Alles om mij heen draaide en dat kwam niet alleen maar door de Jack Daniels en de Wodka, het kwam ook door de pilletjes die ik had gekregen van een jongen die fluisterde: “Misschien is het je laatste kans,”
Alle jongens leken naar mij te kijken, naar hoe ik danste en ze verleidde met mijn blikken. Charlie stond zoals gewoonlijk nog nuchter en onzeker bij de bar naast Noah een Baco te drinken. Ik begreep het best waarom ze niet uit haar dak durfde te gaan. Finn was er namelijk die samen met Isaac uit zijn dak stond te gaan. Charlie en drank was namelijk net mij, een Alice. Dan leek ze ontzettend erg op mij qua karakter. De vorige keer dat ze drank op had, was het niet helemaal goed afgelopen, volgens haar. Ze eindigde namelijk met Finn in bed en waren de hele nacht zo hard bezig dat zelfs Austin die de nacht in de schuur sliep hun had gehoord. Geen idee meer waarom hij toen in de schuur sliep. Na die nacht, had ze hem volledig genegeerd. Ik vond het nogal zwak van haar. Finn was namelijk een ontzettend leuke jongen waar zelfs ik misschien nog iets mee zou willen doen. Maar zoals altijd, Charlie had een soort van bindingsangst. Ze zei altijd: ‘Waarom zou ik een relatie beginnen? Je weet nooit of jijzelf of de jongen het volgende jaar nog wel leeft,’ Ze had een punt. Maar ik wilde juist mijn leven leven alsof de zuivering mijn laatste zuivering zou zijn.
Verderop zag ik een jongen in de hoek staan, de reden dat hij mij zo opviel was door zijn mysterieuze gezicht die gericht stond op mijn zusje. Ik fronste licht en keek naar Charlie die had ook door had en mij een onzekere blik gaf. Ik liet mijn ogen weer naar de plaats van de jongen gaan, maar hij stond er niet meer. Langzamerhand ging ik iets dichter bij mijn zusje staan. Die jongen zag er namelijk nogal uit als een slecht persoon. De blik in zijn ogen en zijn houding die ik niet helemaal kon plaatsen. En waarom naar mijn zusje? Waarom naar mijn onzekere tweeling zus die onschuldig met een net zo onzekere jongen wat Baco zat te drinken? Ik mocht dan wel ver heen zijn, maar geen enkele nare jongen zou aan mijn zusje zitten.

het verhaal is niet het zelfde, alleen het idee. Daarbij zullen bepaalde dingen wel het zelfde zijn, zoals een beveiligingssysteem, wat vrij logisch is dat dat er is. En het is natuurlijk niet één nacht, maar meerdere. Ik heb flink wat ideeën voor dit verhaal en zal een ding zijn wat precies het zelfde is, maar ook daarbij zijn aanpassingen.

The Day Before || Jamie Miller.[font=Arial][font=Arial]Het dronken meisje die duidelijk wat geslikt had, had mij gezien. Vanaf het moment dat ze binnen waren gelopen had ik ze al in de gaten. Ze waren met nog drie andere jongens. Één van de jongens die bij het knappere meisje stond bij de bar was duidelijk een sukkel. Hij wist niet om te gaan met meisjes en niet met zich zelf, dat kon je zo aan zijn houding zien. Als hij geen onderdak had voor de zuivering, dan was hij zeker de eerste die dood zou worden gemaakt. Het meisje aan de bar, had iets bijzonders. Haar donker bruine ogen hadden iets wat elke jongen zocht in een meisje. Ze was sterk al was haar lichaamshouding bagger. Ze had iets speciaals. Iets waardoor ik haar naam wilde weten. Al zou ik geen idee hebben wat ik met die informatie zou moeten. Ik liep om de dansende menigte heen tot ik aan de andere kant va de bar stond. Het dronken meisje keek nog steeds zoekend om zich heen waar ik was. Het speciale meisje keek de hele tijd niet om zich heen en net toen ze opzij keek, kruiste onze ogen. Mijn mondhoekjes gingen licht omhoog. Ik maakte een gebaar dat ze naar me toe moest komen maar direct week ze haar blik af. Ze was geen makkelijk meisje. Ik zag haar slikken en opnieuw wierp ze een blik op mij. Voor de tweede keer maakte ik een gebaar met mijn hand. Ze zei iets tegen de jongen naast haar en liep zo weg. Ze nam een omweg naar mij toe.[font=Arial]Ze liep recht op me af en ineens realiseerde ik mij wat een stomme actie dit eigenlijk was. Ze frummelde onzeker aan haar handen toen ze naast mij ging staan. [font=Arial]“Wat moet je?” Vroeg ze vrij brutaal over de muziek heen. Ik kreeg een grijns op mijn gezicht en antwoordde charmant: “Je naam, ik moet je naam weten,” Ze keek weer even weg naar de jongen waar ze net bij stond. “Krijg je niet,” Zei ze kort af. “Was dat de reden dat ik naar je toe moest komen?” Vroeg ze er achteraan. Nee, ze was zeker niet een makkelijk meisje. Net toen ik wilde antwoordde kwam er een jongen op haar af die haar zo omdraaide. [font=Arial]“Valt hij je lastig?” Het meisje sloeg de hand van de jongen van haar schouder af. “Nee, Finn. Laat me met rust, jij valt me nu lastig,” Siste ze. De jongen deed direct een stap achteruit, “Charlie, je negeert me al sinds… Kan je niet gewoon normaal tegen me doen?” Ze draaide haar rug naar hem toe en keek me aan. [font=Arial]“Ik heet Charlie en wie jij ook bent, haal me hier weg,” Ik pakte haar hand vast en trok haar zonder pardon weg bij de jongen naar buiten. Ze trok zich los en liep naar een houten bank toe die tegen over de club stond. Ze zag er nogal chagrijnig uit. Ik zuchtte diep en ging naast haar zitten. “Dus, Charlie, wat heeft die jongen verkeerd gedaan?” Begon ik. Ze keek mij nogal boos aan en mompelde: “Wat boeit het?” Ik haalde mijn schouders op en keek voor me uit. Ik merkte dat ze nu naar me zat te kijken, naar mijn armen die gevuld waren met tatoeages. [font=Arial]“Ga je morgen mee doen aan de zuivering?” Vroeg ze al iets afgekoeld. Ik schudde mijn hoofd en glimlachte licht, “Nee, ik zou nog geen twee uur buiten het overleven,” Ze grinnikte zacht en trok haar wenkbrauwen op. “Van het zelfde,” Zuchtte ze en sloeg haar ogen op de grond neer. Het was een tijdje stil tussen ons. Tot ze een hap adem nam en zich naar mij toe draaide, “De laatste keer dat ik uitging met mijn zus was die jongen ook mee, we kennen elkaar al vijf jaar en eigenlijk hadden we nooit echt gepraat. Dus ik had nogal veel drank op en hij ook, dus toen ineens gingen we samen dansen en uit het niets zoenen. Het was best vreemd aangezien we elkaar al zo lang kennen maar dan ineens dat…” Ze stopte even en glimlachte uit het niets. Ze had prachtige witte tanden en volle lippen, haar glimlach was daadwerkelijk beeldschoon. “Je luistert echt?” Kwam er verbaasd uit haar mond. Ik fronste, natuurlijk luisterde ik? Ik glimlachte terug, “Ja, ik neem aan dat je er mee zit, dus vertel verder,” Ze glimlachte iets bescheiden wat haar schattig maakte. “Oké, dus… Toen gingen we uit de club en een rondje lopen en het was best wel romantisch en leuk en hij kon niet… echt van me afblijven, hij moest me steeds kussen, wel op een fijne manier hoor. En toen gingen we naar ons tehuis, we wonen namelijk in een weeshuis met ze alle, en toen… gingen we met elkaar naar bed en de volgende dag wilde ik niks van hem weten en… ik weet nog steeds niet waarom,” Ik fronste licht en wierp een blik naar de club. “Dus je was eerst super aardig tegen hem en de volgende dag negeerde je hem? Dat klinkt niet bepaald… Aardig, Charlie. Misschien verbaasd het je maar jongens hebben net zoveel gevoelens, hoe lang geleden is het?” Ze knikte langzaam en keek naar haar handen. “Het is… anderhalve week geleden,” Lispelde ze en keek mij recht aan. “Ik heb niet super veel verstand hier van maar ik kan me best voorstellen dat die jongen zich daar best wel rot over voelde aangezien jij wel hem het gevoel gaf alsof jij hem ook wilde, je kan het ook een kans geven?” Charlie fronste licht en keek mij doordringend aan, “Het? Het een kans geven?” Ik knikte. “Hem, het, jullie… als stel. Of als je hem echt niet wilt, zeg dat dan, al is het via een briefje en geef er een uitleg bij, hij ziet er niet onredelijk uit,” Charlie kreeg een glimlach op haar gezicht. “Wat?” Ze haalde haar schouders op, “Je geeft wel goed advies, voor een jongen,” Ik grinnikte zacht en stond op. Ze keek direct wat vragend. “Waar ga je heen?” Vroeg ze. “Ik ga naar huis toe, ik heb een jonger broertje en eigenlijk zou ik niet eens uitgaan, dus…” Ik stak mijn hand uit en trok Charlie overeind. “Dan wens ik jou een veilige zuivering,” Zei ik glimlachend. Charlie was nogal verbaasd dat ik zomaar plotseling weg ging. “Ja, ja. Het zelfde en bedankt voor dat je luisterde én advies gaf,” Ze liet mijn hand los. Ik glimlachte kort en draaide me op. “Wat is je naam?” Vroeg ze vlug. Ik stopte maar draaide me niet om. “Jamie,” Ik hoorde niets meer terwijl ik verder liep. Ik draaide me gezicht om en zag haar daar staan, nog mij nakijkend, ze leek iets verward te zijn. Maar dit meisje moest ik gaan vergeten. Ik had betere dingen te doen dan me te richten op een meisje. Ik moest me klaar maken.

Erg mooi geschreven, zeg!
Ik heb de film niet gezien, dus ik ben extra benieuwd! :heart:

Snel verder, ik wil graag meer lezen. :wink:

“(19) Noah Davishttp://25.media.tumblr.com/67ec6f6a16622c7f43d575b88e47ac11/tumblr_mqpq03N3Gu1suinmdo1_500.gif”

Is dat ook zijn echte naam? Want als ik die zoek vind ik alleen maar schilderijen -.- Welke naam moet ik gebruiken om fotos en gifs van hem te vinden?

The First Purge.

Tijdens het ontbijt hadden we een minuut stilte gehouden voor de mensen die wij allemaal verloren hadden tijdens de zuivering. Dat deden we elk jaar en iedereen respecteerde dat. Onze begeleiders waren twee vrouwen en één man genaamd Nena, Jenna en Marcel. Ze waren alle drie hartstikke aardig en waren net ouders voor ons. Ze wisten met pubers zoals Austin om te gaan, Paige was dan wel zestien maar die gedroeg zich absoluut niet als een puber. Ik was ongeveer zoals Paige toen ik zestien was. Maar Finn was ontzettend moeilijk geweest en nu een aardige jongen en hij had spijt van hoe gemeen hij was geweest tegen hun. Finn was de enige jongen van mijn leeftijd, we waren goede vrienden en altijd met elkaar aangezien we niet wilde omgaan met de jongeren mensen hier en de meiden waren nogal te meisjesachtig om met jongens om te gaan op Evelyn na.
Vandaag was het zo ver, om zeven uur vanavond zou het alarm af gaan en iedereen zou weten dat het begonnen was. Om zes uur zouden we het tehuis al aan zetten voor beveiliging. Het was best vreemd dat het zeven nachten waren. Want overdag zouden we normaal doen, eten halen, het huis opnieuw beveiligen en weer wachten. De zuivering begon ooit eens met één dag maar dat was te weinig. Mensen begonnen alsnog te moorden en alles te doen op de normale dagen van het jaar.
“Jullie kunnen opzicht vannacht ook gaan moorden,” Zei Austin ineens tegen mij en Finn. Finn gaf mij een blik die mij genoeg zijn. “Zo zijn wij niet, Austin.” Zei Finn rustig. Austin rolde met zijn ogen, “Jullie zijn saai ja, heb je niet altijd al iemand willen vermoorden?” Ik fronste en keek Austin nogal vreemd aan. “Austin, iedereen kan moorden als hij wilt vanavond, dat weet je best, dus als jij het wilt gaan doen, mag je nu al dit tehuis verlaten,” Austin slikte en schudde zijn hoofd, “Zo bedoelde ik het niet,” Ik glimlachte, dat wist ik best, maar tijdens de zuivering kon je niemand vertrouwen. Feitelijk gezien kon ik Finn niet eens vertrouwen, wie weet had hij het hele jaar lang al een hekel aan mij en was vanavond zijn kans.
Ik zat in mijn kamer op mijn bed te lezen tot er geklopt werd op de deur, “Binnen!” Riep ik. Ik keek op toen ik Grace zag staan. Het net nieuwe meisje. Ik kwam snel overeind en legde mijn boek weg. Ze pakte een stoel van mijn bureau en zette die mijn kant op. “Hé Isaac,” Zei ze zacht. Zo ver ik Grace kon wist ik dat ze een stil meisje was die niet veel goeds had meegemaakt. Ze had iets met de zuivering en ze leek erg zenuwachtig te zijn.
“Hé Grace, kan ik je helpen?” Ze keek even weg en knikte. “Hoe… vaak is er hier iets mis gegaan? Tijdens de zuivering?” Vroeg ze voorzichtig. Ik glimlachte licht en zei geruststellend: “Ik woon hier tien jaar en er is nog nooit iets mis gegaan,” Grace knikte kort en stond weer op. “Oké, dat wilde ik alleen weten,” Zei ze haast fluisterend en liep de kamer weer uit. Dat was het? Dat was vrij kort. Ik pakte mijn boek erbij en las door.
“Isaac, check jij samen met Evelyn de tweede verdieping? Finn en Charlie, jullie kijken de eerste verdieping na. Grace en Noah kijken samen met Marcel de begaande grond na en de rest gaat de wapens na checken,” Zei Jenna direct na het eten, “Austin, Paige en ik gaan afwassen, en straks komt Nena nog alles een keer na kijken,” Iedereen liep van de tafel weg en liep direct naar de trap om te kijken of het beveiligingssysteem inderdaad zijn werk had gedaan. Een week geleden hadden we hem nog getest en alles klopte. Toch was iedereen zenuwachtig. Je wist namelijk nooit of iemand binnen zou kunnen komen. Uiteindelijk als ze zin hadden, zouden ze door elk beveiligingssysteem heen kunnen. Maar het liefst rellen de mensen er gewoon op los zonder ergens echt moeite voor te doen. Daarbij, een mens met een hart zou een weeshuis niet snel aanvallen, dat was gewoon ziek. Ze wisten namelijk dat er kinderen tot jongeren in zaten en waarom zou men die willen pijn doen? We hadden wapens, zat. We wisten onszelf te beschermen, maar dat was alleen in geval van nood. Marcel was degene die de wapens bij zich hield, alleen als er nood was, zou Marcel je een wapen geven, anders niet.
Evelyn en ik liepen elke kamer in, keken naar de ramen waar een donker grijs metaal stuk voor zat zodat de ramen niet beschadigd konden worden of dat er iemand in zou kunnen komen.
“Heb je een goed gevoel over vannacht?” Vroeg Evelyn terwijl ze het raam open deed en aan het stuk metaal voelde. Ik wierp en blik op haar en haalde mijn schouders op. Ik ging met mijn hand door mijn krullende haar heen. “Dat durf ik niet te zeggen,” Evelyn keek mij licht bezorgd aan en knikte. “Heb je al bedacht wat je vanavond gaat doen tijdens de zuivering? Of ga je naar de zuivering kijken?” Op tv was er één zender die de meest actiefste video beelden liet zien van de zuivering op het moment, haast de hele VS keek daar naar. “Ik denk dat ik de zuivering ga kijken,” Mompelde ik. Evelyn knikte kort en sloot het raam.
We liepen de laatste kamer in, die van Marcel. De wapens lagen klaar. Evelyn liet haar vingers over de wapens heen gaan en zuchtte, “Hopelijk hebben we deze de komende zeven nachten niet nodig,” Ik glimlachte en keek naar de pijlenboog die er lag, ik fronste, “Wie kan er pijlenboog schieten?” Evelyn kwam naast mij staan en fronste, “Ik heb geen idee, Marcel dan zeker?” Ik knikte kort.
‘Twaalf uur lang, al je agressie er uit halen. En het wordt je vergeven, je zult alsnog naar de hemel gaan,’ Dat was wat mijn moeder altijd zei, die zwaar gelovig was. Ze deed mee aan de zuivering. Maar dat was het dan ook. Ze kwam er niet levend vandaan. Toen hij tien jaar was, ging zijn moeder dood aan de zuivering. Hij wist één ding zeker, het was volgens haar de beste dood die je je kon voorstellen.
De wijzer van de klok sloeg op twaalf, de kleine wijzer stond op de zeven. Geen seconde later, hoorde we de geweren afgaan als raketten. Ik hoorde hoe Evelyn haar adem inhield. “Het komt goed,” Fluisterde ik en legde mijn hand op die van haar. Mijn blik ging over op Grace die zenuwachtig op haar nagels aan het bijten was. Ze wilde niemand bang maken, maar zij was er van overtuigd dat het niet zou goed komen, en nog steeds wist ik niet waarom.

dat klopt, ik wilde een verhaal schrijven met het hele idee van the purge alleen dan met andere mensen, meer mensen en andere verhalen er in, maar alsnog bedankt! <3

Ik volg je verhaal nu al vanaf het begin maar zit toch met een vraag…

Wat is purge? Ik weet alleen de definitie purgeren en dat is hetzelfde als laxeren en dat is een beetje raar…

volgens het internet: zich te ontdoen van onzuiverheden; reinigen; zuiveren.

Ik denk niet dat t nog verder gaat, aangezien t al zo’n maand of anderhalf, of langer, dood is hier…