[verhaal] Lef

Hai !
schrijven is al van jongs af aan een hobby van mij geweest,
toen ik vorig jaar in het ziekenhuis lag ben ik weer begonnen te schrijven uit verveling, ik post het hier omdat ik benieuwd ben naar jullie mening!

Het is 16 oktober 2010, ik besluit ’s avonds laat om nog even een wandelingetje te gaan maken met mijn oppas hondje Flip.
Als ik de hal in loop om mijn jas te pakken kijk ik alvast even langs het gordijn.
Er is letterlijk geen hond meer op straat rond dit tijdstip, de buurt is van zichzelf al stil en verlaten.
Ik woon hier ook niet bepaald graag, maar dit was het enigste wat ik nog kon krijgen als student.
Ik lijn Flip aan, en verlaat zo zacht mogelijk mijn flat.
Zodra ik de voordeur dicht doe loopt flip al een meter voor mij uit tot het lijntje niet verder kan, dan stopt hij altijd even om te kijken of ik er wel aan kom.
Zodra ik achter flip aan begin te lopen begint flip een sprintje te trekken.
“zachtjes lopen flip” fluister ik. En geef een rukje aan de lijn.
Flip kijkt even verbaasd om, maar loopt dan rustig door.
Ik zit op 3 hoog, dus moet eerst met de lift naar beneden toe. Als flip dat maar op houd, want vanmiddag tilde hij zijn poot op tegen het portier van de lift.
Zodra we de begane grond bereiken begin ik me minder op mijn gemak te voelen.
Er hangt een nare sfeer buiten, en het is net of alleen ik daar last van heb.
Er is niemand , maar toch heb ik het gevoel dat er iemand op mij let of naar mij kijkt.
Flip begint weer enthousiast te worden, en rent weer voor mij uit .
Ik besluit er maar aan toe te geven en er harder achter aan te lopen, dat hondje moet ook even zijn energie kwijt.
Ik maak zijn riempje los.
Ik neem nu wel een groot risico aangezien het donker is, als hij nu weg loopt dan ben ik dat beest kwijt en die ellende wil ik me eigenlijk niet op de hals halen, maar toch doe ik het.
Ik heb alweer spijt van mijn beslissing maar als ik flip vrolijk over het veldje heen zie rennen met wel drie takjes in zijn bek besluit ik maar even op het bankje te gaan zitten tot het hondje uitgeraasd is.
Ik zit een poosje voor me uit te dutten, dan stopt flip plots met rennen.
Hij kijkt verschrikt voor zich uit, en zijn haren gaan recht overeind staan.
“flip, kom is bij mij” probeer ik zachtjes te roepen.
Hij reageert niet, en ik word van binnen angstig.
Ik zie niemand , maar flip zit toch daadwerkelijk ergens naar toe te staren.
het vreemde is dat hij normaal meteen blaft als er een persoon naar hem toe komt, maar hij verroert geen poot.
Ik haal mijn mobieltje uit mijn jaszak en probeer voor mij uit te schijnen.
Dan verstijf ik van angst en laat mijn mobieltje uit mijn hand vallen.
Achter de boom steekt een been uit, ik weet heel zeker dat ik dit gezien heb want ik had het licht van mijn mobiel er op staan.
Ik durf me niet te bewegen. Dit kan niet, dit kan ik niet gezien hebben, ik moet het me wel verbeeld hebben.
Bibberend van de angst buk ik om mijn mobieltje van de grond af te pakken.
De batterij is er uit gevallen van de smak en met trillende handen duw ik de batterij weer terug op zijn plek.
Ik toets zo snel als ik kan het wachtwoord in.
Opnieuw maak ik licht met mijn mobiel, dit keer met de flits van de videocamera, langzaam beweeg ik het lichtje richting de boom.
Flip zit nog steeds op dezelfde plek en kijkt niet op of om, zijn bovenlip is opgetrokken en hij gromt wat.
Als mijn lampje de boom bereikt heeft druk ik deze zo snel als ik kan weer uit.
Ik zie het goed, er steekt toch echt daadwerkelijk een been uit.
Met knikkende knieën sta ik op van het bankje en loop ik richting Flip.

Ik buk om hem aan te lijnen en pak dan mijn mobiel weer uit mijn zak zodat ik weer licht heb.
Met het lichtje aan loop ik richting de boom.
Mijn hart bonst in mijn keel en ik besef dat ik in mijn hele leven nog nooit zo bang ben geweest als dat ik op dit moment ben.
Als ik de boom bereikt heb blijf ik even staan voordat ik erachter ga kijken.
Laat het meevallen, praat ik --mezelf moed in.
Maar als ik om het hoekje kijk slaak ik een gil en laat ik Flip zijn riempje en mijn mobiel op de grond kletteren.
Ik wil weg rennen maar ik kan niet bewegen, het is alsof mijn voeten aan de grond zijn vastgelijmd en mijn hart zojuist mijn lichaam verlaten heeft.
Ik voel woede, verdriet en moedeloosheid tegelijkertijd.
Voor mij ligt het afschuwelijke aanbeeld van een jong meisje, lijkwit, een zware ademhaling en kapot gescheurde kleren.

wauw heb er geen woorden voor…
heel goed geschreven

Goed geschreven!

Ik heb het niet gelezen, maar het zou veel fijner zijn als je minder witregels had.

wow! Sprakeloos…

dankjulliewel!

Verder echt goed! x

Haar benen zitten onder het bloed en haar armen onder de rode striemen.
Het meisje zegt niks, maar de tranen stromen over haar wangen.
Zodra ik weer het gevoel heb dat ik weer de grond bereikt heb en me weer kan bewegen laat ik me op mijn knieën voor het meisje vallen. Ik gok dat ze ongeveer net zo oud is als ik, een jaar of 18/19.
Het meisje kijkt mij aan en kan alleen maar hard huilen.
ik pak haar hand vast, alleen die blik in haar ogen vertellen mij al dat er iets heel vreselijks is gebeurd deze donkere avond. Ze lijkt verscheurd van angst en verdriet maar tegelijkertijd zie ik de opluchting op haar gezicht vanaf het moment dat ik bij haar neer knielde.
“Meis, wat is er in godsnaam met jou gebeurd?” vraag ik.
“Die jongens, die jongens, ik wou niet, ze dwongen mij, ik wou het echt niet!” het meisje begint nu nog harder te huilen.
Nu rollen bij mij zelf ook de tranen over mijn wangen, wat verschrikkelijk, ze hebben dit meisje goed te pakken gehad, dat kan niet anders.
“Kom, ik help je overeind, kun je staan?” vraag ik terwijl ik haar probeer beet te pakken.
Het meisje laat zich door mij omhoog hijsen. Ze is ijskoud en rilt helemaal.
Ik trek mijn jas uit en sla die om het koude lichaam van het onbekende meisje.
Het meisje gebruikt mij als steun, ze hinkt.“Ik woon hier boven, loop maar rustig aan, ik heb je” fluister ik.
Het meisje hinkt met mij mee, en Flip loopt achter ons aan, het is net alsof hij weet dat er iets goed mis is en hij nu heel goed moet gehoorzamen.Ik druk vol stress wel 5 keer op het knopje van verdieping 3. Als de deur eindelijk openklapt loop ik met het meisje de lift in, naar verdieping 3.
Als we boven zijn klappen de lift deuren weer open en ik loop de gallerij over, met één arm ondersteun ik het meisje.“We zijn er bijna” fluister ik. En het meisje knikt.
Met trillende handen steek in de sleutel in het slot en open de voordeur van mijn flat.
Zodra we binnen zijn draai ik de deur op slot en doe ik de haken er op voor extra veiligheid.
Het meisje laat zich meteen weer door haar benen zakken en begint te huilen op de grond.
Ik ga naast haar zitten en sla een arm om haar heen.“Moet ik nog even wachten met het bellen van de politie?” vraag ik zacht. Het meisje knikt. “Ja wacht alsjeblieft nog even” fluistert ze.

Wooooh !
Als dit een boek was, had ik dit uitgelezen binnen een uur !
Echt heel goed geschreven !
Hopen dat er snel weer een stuk komt :3

Hmm… ik moet dan toch tegenstrijdig gaan doen en zeggen dat ik er niet helemaal weg van ben, maar het is niet slecht.
Ten eerste is het beginstuk wat kinderlijk geschreven. Dit komt mede door het feit dat je continu ‘Flip’ gebruikt. Als je steeds hetzelfde ding wil beschrijven, moet je daar steeds andere beschrijvingen voor kiezen.
Tevens is dit geen begin voor een verhaal, je hebt veel meer een inleiding nodig. Nu val je echt meteen in het verhaal wat het niet kloppend maakt. Je weet nu nog niets van de personen in het verhaal af, wat maakt dat je minder mee kunt leven in een spannende gebeurtenis.
Ook moet je minder witregels gebruiken. Wat je goed doet is dat je een spatie gebruikt als er twee gesproken zinnen na elkaar komen, maar je doet het ook na normale zinnen, wat niet klopt.
Bovendien kun je meer beschrijvingen gebruiken. Je beschrijft nu hoofdzakelijk de gebeurtenissen. Dit verschil maak je daar mee:
‘Piet loopt het huis in en ziet een vrouw’
‘Voorzichtig laat hij zijn voeten op de houten vloer klinken. Hij kijkt door de kille gang heen naar het zwarte silhouet van de onbekende vrouw.’
Dit is natuurlijk maar een voorbeeld, maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
Maar ga vooral door, het begin is er zeker! (:

Ohh, best een spannend verhaal :wink:

Oke! :slight_smile:
maar over dat stukje dat je vind dat je er zo midden in valt,
ik denk dat dat gewoon persoonlijk is, heb meer boeken gelezen die zo beginnen

ik ga t zeker volgen