[Verhaal] Leegte - een plekje voor jou.

Dankjewel!

Gapend stond ik met tegenzin op, het was ook nog zo vroeg. in om naar school te gaan had ik niet. Niet dat het zo erg was op school, maar ik hoorde er gewoon niet bij. Bewust. Ik had het niet zo op mensen die dichterbij probeerden te komen. Ik hield alles gewoon liever voor mezelf. Het gevolg daarvan waren helaas de eenzame pauzes en de stille leswisselingen. Maar dat nam ik voor lief. Ik liep langzaamaan naar de keuken toe, waar ik wat brood smeerde en in mijn mond propte. Mijn moeder zat aan tafel, de krant te lezen. Ik zei haar gedag en ik liep naar buiten. Het regende, alweer. Zuchtend pakte ik mijn fiets en reed ik naar school toe.

Helemaal doorweekt liep ik de school binnen. Uitgeput -van het fietsen tegen de wind in- liep ik op een bankje af. Mijn bankje. Ik bracht daar ongeveer elke pauze door. Mijn bankje was bezet, door een vreemd uitziende jongen. Ik verbaasde me over hem, deze jongen had ik nog nooit gezien. Een beetje verward ging ik naast de jongen zitten. Ik zei niks tegen hem, hij begon. ‘Hallo, ik ben David,’ hij stak zijn hand naar me uit, maar ik pakte hem niet vast en ik groette hem ook niet terug. ‘Hallo? Is daar iemand thuis,’ groette hij, tegelijkertijd tikte hij me op mijn schouders. Ik kon hem niet langer negeren en uiteindelijk pakte ik zijn hand toch vast. ‘Melissa’ ik zei het met enige vermoeidheid in mijn stem. ‘Hallo Melissa, hoe gaat het met je?’ hij vroeg het waarschijnlijk uit beleefdheid, dus ik antwoordde beleefd dat het goed met me ging. Alhoewel ik dan eigenlijk tegen hem had gelogen, hoopte ik dat hij op zou houden met praten en dat hij van mijn bankje af zou gaan. Maar helaas, hij bleef zitten. Tot de bel ging. ‘Tot later,’ hij zei het wat ongemakkelijk en hij haastte zich naar zijn les. Tot later, zou hij het gezellig met mij gevonden hebben? Ik betrapte mezelf erop dat ik me afvroeg wat hij van me vond, terwijl het me normaal niets kon schelen wat anderen van me vonden. Hij was anders. Dacht ik. Misschien was hij wel als mij. Hoopte ik.

Wow… mooi geschreven!! <3

Wooow Meer? :grinning:

Bedankt allebei! :hugs:

Heel mooi! (:
More?

Bedankt!

Hoofdstuk 2

Ik tikte ongeduldig op de tafel, wanneer was deze stomme les nou afgelopen? Na deze les zou de pauze zijn, normaal een ramp, maar nu had ik er zin in. Tenminste David had me wel nieuwsgierig gemaakt. Eindelijk ging de bel en ik haastte me het lokaal uit, via mijn kluisje liep ik zo snel als ik kon naar mijn bankje. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik zag dat hij er weer zat. Ik ging naast hem zitten en ik wist even niks te zeggen, maar gelukkig nam hij het woord. ‘Hey Melissa, vind je het goed als ik hier blijf zitten?’ hij vroeg het nogal verlegen. ‘Ja hoor, prima,’ ik antwoordde zo zachtjes, dat ik het wel moest herhalen. ‘Ik zit pas sinds kort op deze school, ik zag je wel eens alleen op dit bankje zitten, dus ik dacht: ik ga haar eens gezelschap houden,’ ik zuchtte, David had me blijkbaar geobserveerd. Ik vond het best beschamend, want zoals hij het vertelde kwam ik wel heel zielig over. Toch was ik blij dat er iemand de moeite nam om mij te leren kennen, al vond ik dat normaal niet zo fijn. Met David was het anders, er was iets in zijn stem wat hem speciaal maakte. ‘Vertel eens wat over jezelf, Melissa,’ hij vroeg het heel lief. Normaal praatte ik nooit over mezelf, want er was toch niemand in mij geïnteresseerd. ‘Ik ben Melissa, ik zit in de vierde klas,’ meer wist ik niet over mezelf te vertellen. ‘Familie, vrienden, huisdieren?’ hielp David mij. ‘Ik heb een moeder,’ antwoordde ik zacht. Familie was nou niet echt mijn favoriete onderwerp om over te praten. ‘En je vader?’ vroeg hij nieuwsgierig. Ik sloeg een diepe zucht. ‘Mijn vader is dood’ ik dacht aan mijn vader. Alles wat ik nog van hem wist was dat hij glimlachte op een foto. Verder had ik geen herinneringen aan hem. ‘Heftig,’ antwoordde David. Ik was hem dankbaar dat hij niet verder vroeg.

Ohhh, echt mooi!

Bedankt :grin:

‘Jij?’ vroeg ik nieuwsgierig. Dat had ik beter niet kunnen zeggen, want er ontstond een pijnlijke stilte. Toen de bel ging had hij nog steeds niks tegen me gezegd. Ik stond op van het bankje en ik liep langzaam naar mijn les toe. David had me teleurgesteld. ‘Melissa,’ mijn hart maakte een sprongetje, hij riep me terug. Ik draaide me verrast om en ik zag dat David vlak achter me stond. ‘Morgen, zelfde plek?’ vroeg hij vluchtig. Ik knikte met mijn hoofd en ik draaide me weer om.

Ik was nog lang aan het nadenken geweest over de vraag die David me vroeg. Ik had niet zoveel om over mezelf te vertellen. Tenminste, ik wilde niet zoveel over mezelf te vertellen. Ik schaamde me voor mezelf. Hoe kon ik nou zo dom zijn om tegen een auto aan te botsen? Ik weet gewoon niks meer van de tijd daarvoor. En ik begreep niet waarom mijn moeder me nooit iets over vroeger vertelde. Had ik dan zo’n slecht leven? Of was de waarheid te pijnlijk voor mij? En als mijn moeder dan iets vertelde, vroeg ik me altijd af of het echt waar was. Ze kon het toch ook verzonnen hebben? Misschien was ik helemaal niet tegen een auto op gebotst, of misschien was mijn vader helemaal niet dood. Ik begreep het gewoon niet, nooit begrepen.

Leuk!!

Dankjewel!

Hoofdstuk 3

‘Mam,’ ik kwam bij mijn moeder aan de tafel zitten. Ze leek niet erg geïnteresseerd in mij te zijn, want ze bleef maar lezen in het boek dat voor haar las. ‘Mam,’ herhaalde ik nu op een boze toon. Dit keer keek ze geërgerd op. ‘Hoe zit het met mij?’ ik vroeg het erg vaag, dus mijn moeder keek me raar aan. ‘Ik bedoel, hoe komt het dat ik geheugenverlies heb?’ vroeg ik toen iets duidelijk. ‘En waarom vertel jij me nooit over vroeger, of over papa?’ voegde ik er nog aan toe. Mijn moeder keek me verdrietig aan. Bij mijn moeder lag de dood van mijn vader nogal gevoelig, maar ik wilde nu echt eens weten wat er gebeurd was met mijn vader. ‘Melissa, moet dat echt nu?’ vroeg ze ontwijkend. ‘Ja, na al die jaren wil ik wel eens wat meer weten,’ zei ik verdedigend. Een zucht van mijn moeder volgde. ‘Ik ben er nog niet aan toe,’ was haar nieuws poging. ‘Mam, je bent er al jaren niet aan toe, het wordt nu echt eens tijd,’ drong ik aan. ‘Melissa,’ ze zei mijn naam met een hele treurige stem, maar ik trapte er niet in. Ik wilde weten wat ze voor me verzweeg en waarom papa zo gevoelig voor haar lag. ‘Goed,’ mijn moeder stond op en liep naar de woonkamer toe. Ik was verward, wat was ze aan het doen? Ik stond ook op en ik liep naar de woonkamer toe. Ik schrok.

:beer:

Mooi geschreven!!

Dankjewel ;d

:beer:

Go on girl!

:beer:

Hb weer bij gelezen,

Echt zo mooi verhaal! Zo spannend! Ik ben benieuwd!