[verhaal] Langer dan ooit tevoren

Hee meiden!
Na ontzettend veel leuke verhalen te hebben gelezen op Girlscene, besloot ik zelf ook eens de gok te wagen. Omdat dit mijn allereerste verhaal is, verwacht dan ook veel kritische reacties. Voel je dan ook welkom om opmerkingen te plaatsen, daar ben ik juist blij mee! Ik weet van mezelf ook al wel dat ik tegenwoordige en verleden tijd vaak door elkaar haal, dus af en toe wat tips en verbeteringen stel ik zeer op prijs (: Dit is ook maar een ‘probeersel’. Oh, en ik vraag me af of ik de schuingedrukte stukjes wel ‘los’ van het verhaal moet doen, en niet gewoon ook verleden tijd en gewoon erbij.
Dan kan ik alleen nog zeggen, veel leesplezier!

***
Hoofdstuk 1
Met een dubbel gevoel stapte ik de douche uit. Ik had gehoopt dat de warme waterstralen me weer bij verstand zouden brengen, maar het enige wat ik er aan over had gehouden was een knalrode huid. Ik wrong mijn lange, karamelkleurige haren uit en bond ze in een slordige knot. Ik moest snel maar weer eens naar de kapper, het elastiekje paste er nog maar net omheen. Vlug keek ik op het scherm van mijn nieuwe HTC. Shit, twee gemiste oproepen en een What’s Appje. Blijkbaar duurde mijn douchebeurt langer dan gepland, want Ramon was nooit zo van het telefoongedoe. Waarschijnlijk zou hij zo wel op de stoep staan.

Ramon. Hij zal toch ook eens niet in mijn hoofd zitten, de jongen die mijn hart nog steeds sneller doet kloppen als hij de kamer binnenloopt. De jongen die me nog steeds kan laten zweven als hij me een zacht compliment toefluistert, me streelt, me zoent. De jongen waar ik na al die jaren nog steeds stapelverliefd op ben, met z’n half lange, donkerbruine krullen, licht getinte huid en ogen zo grijs dat het niet lijkt te kloppen. Zijn Italiaanse uiterlijk heeft hij geheel aan zijn moeder te danken, behalve dan misschien zijn lengte. Met mijn 1.73 meter kom ik tot net onder zijn mond. Dat hij vier jaar geleden voor mij heeft gekozen kan ik af en toe nog steeds niet begrijpen, hoewel ik er ook mag wezen met mijn diepbruine ogen, kleine neus en volle lippen.

In een razend tempo poetste ik mijn tanden, droogte ik me af en zocht ik kleren uit waarvan ik wist dat Ramon ze me mooi vond staan. Want ook al waren we al zo lang bij elkaar, ik wilde er altijd op mijn best uit zien als hij me zag. Niet dat dat hem veel uitmaakte. Hij vond me zelfs nog mooi toen mijn hele lijf onder de rode vlekken zat vanwege een of andere allergische reactie op een bodylotion.
Met die gedachte in mijn achterhoofd probeerde ik mijn stressende-ik in bedwang te houden. Toch merkte ik al snel dat ik nog niet alles op een rijtje had staan. Mijn bordeaux rode haltertop zat achterstevoren, waardoor de diepe hals mijn rug blootlegde. En in plaats van lipstick smeerde ik concealer op mijn lippen.

Ramon is mijn allereerste liefde. Ik heb hem niet alleen mijn eerste zoen gegeven, maar ook mijn maagdelijkheid. En hij mij de zijne, hoewel hij wel eerdere liefdes heeft gehad. Maar als ik hem zou moeten geloven, zijn zij niks vergeleken met mij. En ik geloof hem helemaal, omdat ik weet dat hij nooit tegen me zou liegen.
Want we delen alles samen, Ramon is mijn allerbeste vriend. Dat we bij elkaar zijn is voor iedereen zo een gewoonte, dat het haast opvalt als we een keer een avondje alleen op de bank zitten. Ik kan me dan ook geen leven zonder hem voorstellen.

Geërgerd deed ik mijn top opnieuw aan, dit keer wel goed. Ik overwoog even om mijn haar te laten zitten zoals ik het 10 minuten geleden in elkaar had geflanst, maar besloot toen om toch maar een lange vlecht te maken. Ik schoot in mijn rode suède pumps zodat ik Ramon straks nog fatsoenlijk kon zoenen. Toch wel tevreden keek ik naar mijn spiegelbeeld, en haastte me vervolgens naar beneden. En ja, precies zoals ik al had voorspelt, zat Ramon keurig op mij te wachten. Zijn lichtblauwe shirt stond perfect bij zijn ogen en zijn zware, maar sexy stem groette me vrolijk. Te vrolijk. Met moeite forceerde ik net zo’n glimlach die hij ook droeg, al vroeg ik me af of mijne ook zo oprecht overkwam. Ik voelde hoe hij zijn stevige, gespierde armen me in een bijna te innige omhelzing namen, en bedacht me of dit de laatste keer zou zijn.

***

Zal ik verder gaan?

duurde mijn douchebeurt langer als dan gepland, want Ramon is was nooit zo van het telefoongedoe.

Voor de rest: goed geschreven, leuk verhaal en de schuingedrukte stukjes kunnen er gewoon in. :slightly_smiling_face:
Verder!

Oke, bedankt! Ik ben inderdaad ook niet zo’n held in als of dan. Vergis me altijd!