[Verhaal] Koude handen

Hee,
Ik heb een verhaal geschreven voor girlscene’s bloedhetezomerverhalen wedstrijd en dat wil ik graag hier posten.


Proloog

Een groot weiland, bedekt met een dun laagje sneeuw. Oude, vervallen tuinbankjes, rondom een grote berg hout waaruit langzaam vuur op vlamde.
Opeens weer duisternis, totale duisternis. Zo een waarin je niets meer ziet, niets meer voelt, alsof alles in je lichaam volledig uitgeschakeld is.
Toen kwam de kou. Genadeloos als het was sloeg het zich een weg door mijn lichaam.
Mijn broertje pakte zijn gitaar en begon een zoete melodie te spelen. Al mijn vrienden en familie zaten rondom het kampvuur gezellig mee te deinen op het ritme van de muziek. Ik opende mijn mond om mee te zingen met het gitaar spel van mijn broertje, mijn lieve kleine broertje.
Een schreeuw. ‘Aah!’ Het stak. Een vlijmscherpe dolk, die langzaam door me heen gleed.
En toen was het er weer. Die opslokkende duisternis. Alsof ik verlamd was.
Er werd gelachen en geklapt. Het nummer was afgelopen en er werd al snel een nieuw, vrolijk nummer ingezet. Er ging iemand met hapjes rond. Ik strekte mijn arm uit om er een van het dienblad te pakken. Een tintelende schok verspreidde zich door mijn vingers.
Nu waren niet alleen mijn vingertoppen meer als ijs. De kou begon zich steeds sneller te verspreiden. Steeds kouder, steeds zwaarder voelde ik me, alsof ik wegzonk in dikke, tastbare lucht. Alsof het me wilde opslokken in een kille draaikolk. Alsof…
De pijn was niet meer te houden. Steeds kouder voelde mijn lichaam aan, steeds langzamer ging mijn hart. Het bonkte zwaar.
Ik voelde een windvlaag langs mijn rug strijken. Ik rilde. Het begon zachtjes te sneeuwen, en de wind kreeg er langzaam grip op.
Het stopte. Voor een moment voelde ik weer een aangename warmte. Een tintelende sensatie. Maar toen kwam het in alle hevigheid terug. Ik voelde het. Het had bijna zijn hoogtepunt bereikt.
Het vuur doofde langzaam uit, weggeblazen door sneeuw en wind.
Net op het moment dat ik opnieuw mijn mond open wilde doen om te schreeuwen hoorde ik een stem. Zachtjes, maar melodieus fluisterde die. Ik verstond het eerst niet, maar naarmate de tijd verstreek werd het duidelijker. ‘Bijna, bijna.’ fluisterde deze.
Opeens gilde ik, een weerzinwekkende, ijselijke gil. Het laatste wat ik voelde was een zware slag. De laatste slag van mijn hart. Kaboem.

Stilte. IJzingwekkende stilte.


Verder of niet?

Mijn stem heb je!!

mijne ook :]

en de mijne ook

en de mijne! (:

en de mijne !

uhuh,

wauw!
mijne ook!

en de mijn :grinning:

Wauw, verder ja :grinning:

Leuk dat jullie het allemaal leuk vinden! (rare zin was dat!)
tips&comments zijn welkom:P


Hoofdstuk 1

’Ampvire, Ampvire.’ Mompelde ik terwijl ik mijn laptop opstartte. Het aangrenzende dorpje had mijn aandacht getrokken toen ik het vanochtend vanuit de verte zag liggen op weg naar Tjier. De oude huizen, een beetje vervallen, hadden mijn interesses gewekt zodra ik ze zag. En nu wilde ik de weg opzoeken via internet.
Ik klikte internet aan, typte Ampvire in en wachtte totdat de pagina was geladen. Kaart naar Ampvire. Die moest ik hebben. Net toen ik er op wilde klikken trok iets daar onder mijn aandacht. Ampvire bewoont door de koude wezens? Nieuwsgierig klikte ik erop.
Een al wat verouderde website verscheen langzaam. Wat zijn de echte bewoners van Ampvire? Stond in grote letters bovenaan. Ik begon met lezen.


Verder?

Ampvire, - vampire… ?
Als dat zo is een beetje voorspelbaar

Maar wel leuk !

verderverderverder

verder!

[i]Een korte beschrijving van de raadselachtige geschiedenis van Ampvire: Fictie of feit?

Al meer dan 700 jaar werd dit dorpje bewoond door een grote clan. Een familie zoals er nog maar weinig over zijn. Ze hebben het dorpje gesticht en opgebouwd. Oorspronkelijk heette het Ampvire St. Idis, vernoemd naar de leider van de familie, Idis. Hij was bezeten van de mogelijkheid op eeuwig leven. Hij was tot alles bereid om zijn droom te behalen. De gekste dingen probeerde hij uit, maar zonder resultaat. Op een dag verscheen er een vreemdeling. Hij had een sneeuwwitte huid, die ijskoud aanvoelde. En alleen ’s avonds kwam hij naar buiten. Hij kwam erachter waar Idis naar opzoek was, en vertelde Idis dat hij wel iets wist, wat hem zou kunnen helpen om zijn droom in vervulling te brengen. En Idis stemde in.
Dat was het begin van alles.
Op een dag liep Idis naar buiten. En wat hij daar te zien kreeg, was weerzinwekkend. Alle dorpelingen lagen verspreid in de voortuin van het kasteel waar hij woonde, koud en bloedeloos. Terwijl hij zich omdraaide en naar binnen probeerde te rennen werd hij besprongen. Waarschijnlijk was het laatste wat hij voelde koele lippen die zich hongerig om zijn hals sloten.
Het dorpje kreeg een nieuwe bevolking, koudbloedigen. Hun koudbloedige leider gaf het dorp een nieuwe naam, Ampvire. Het dorpje van het eeuwige leven.
Deze koudbloedigen kwamen alleen tegen de avond naar buiten, wanneer de schemering inviel en de zon zich had verscholen tussen de bomen. In de omliggende steden vonden verdwijningen plaats. Sommige mensen werden terug gevonden, maar zij konden bijna niet meer geïdentificeerd worden, zo verminkt waren ze. De onopgeloste verdwijningen stapelde zich langzaam op. Het beest wat dit allemaal veroorzaakte was zo angstaanjagend dat geen enkele sterveling er iets tegen durfde te doen. Hier leek onverwachts een einde aan te komen toen er brand uit brak. Een groot deel van de bevolking redde het niet. En toen, van de een op de andere dag, vonden er geen verdwijningen meer plaats. De rust in de omgeving was eindelijk terug gekeerd, na 300 jaar chaos.
De overige bewoners van Ampvire kwamen sinds die dag ook overdag naar buiten, de kinderen gingen naar school, en er werden winkels en restaurantjes geopend. Maar toch hielden ze afstand, alsof ze nog altijd iets te verbergen hadden. Was hun geheim dat hun naasten, de koudbloedigen, nog niet verdwenen waren. Of waren zij zelf de oorzaak van al wat geschied was?[/i]


Tips, comments, verder?

Tips iemand? Moet ik verder
(zie dit maar als een heel nutteloos upje voor mezelf)

Verder!

Hmm… Ik weet niet…

Waarom niet als ik vragen mag?

het spreekt me gewoon niet zo aan.

Oh oke, is goed hoor:PXD