[Verhaal] King of my kingdom

Ik heb dit verhaal al heel lang op mijn computer staan, zonder er verder iets mee te doen. Nu had ik toch niet zoveel te doen, dus dacht ik: Ik ga gewoon verder met schrijven en kijken wat mensen er van vinden. Zometeen komt het eerste, echte stukje.

http://i55.tinypic.com/2rgjgua.jpg

Een nieuw jaar, een nieuw begin voor Lauren Mulder.

jow ben benieuwd!

jaa ga maar verder!

Jaa k ben ook wel benieuwd, waar gaat het over?

Een paar chocolade bruine ogen keken me aan, net als vroeger. Zijn haar zat nog steeds even rommelig en zijn gezicht was nog altijd zo gracieus. Hij was niets veranderd, merkte ik al gauw. Er lag een verraste uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij me hier niet verwachtte.
“Lauren?” Ik knipperde een paar keer verward met mijn ogen. Die stem. Alles van zes jaar geleden leek weer terug te komen. De etentjes met onze ouders, waarbij wij stiekem weg sneakten en keren dat we deden alsof ik de koningin was en hij mijn koning. Opeens klonk die bekende lach die alles leek te overstemmen. Ik knikte, toen ik me realiseerde dat ik nog geen antwoord had gegeven.
“Samuel?” zei ik half fluisterend. De hemel barstte boven ons open en een luid gedonder klonk. Zenuwachtig keek ik omhoog. Samuel pakte mijn arm en nam me een willekeurig restaurantje binnen. Alles was er van oud en het was er donker. Niet dat het wat uitmaakte. Ik stond hier met hem, dat was al goed genoeg. Wat mij verraste was dat hij nog wist dat ik als de dood was voor onweer.
“Dat heb je goed onthouden,” glimlachte ik naar hem. Hij knikte, alsof dat logisch was. We gingen aan de donkere eikenhouten bar zitten zonder iets te zeggen. Ik was de eerste die de stilte weer verbrak.
“Wat doe je hier?” riep ik uit. “Ik heb je niet gezien sinds dat je me het kwam vertellen.”
“Ik weet het. Sorry nog, daarvoor.” Oh, wat hield ik van die nuchterheid op zijn tijd.
“Toen mijn vader besloot te verhuizen is het allemaal zo snel gegaan,” legde hij uit. “De dag nadat ik het jou vertelde, vertrokken we naar Spanje.” Ik probeerde alles even op een rijtje te zetten.
“En nu, wat doe je hier?” Ik vouwde het bierviltje dat voor me lag dubbel, tot het niet meer kon en scheurde het daarna in stukjes. Er kwam een oude vrouw door de klapdeurtjes binnen ons gesprek verstoren en leek verrast te zijn. Er zullen hier vast niet klanten komen.
“Kan ik wat voor jullie doen?” begon ze enthousiast. We bestelden twee warme chocolademelk met slagroom en gingen weer verder met ons gesprek.
“Mijn vader,” zei hij. “Hij kon niet tegen de hitte in Spanje, dus zoals altijd besloot hij weer te verhuizen.”

Kort stukje, maar als er wat reacties zijn dat post ik meer (:

mm okee …
smaakt naar meer (:

Ben wel benieuwd naar wat samuel en lauren met elkaar te maken hebben!

Tips en kritiek zijn welkom.

Ik schoot in de lach.
“Dus, je komt weer hier wonen?” grinnikte ik. Samuel haalde nonchalant zijn schouders op en knikte. Alsof het niets was.
“En dan bel je mij niet eens even,” grinnikte ik, terwijl ik me afvroeg wat hier zijn antwoord op was.
“Sorry,” zei hij met een spijtige blik op zijn gezicht. “Ik ben hier ook pas sinds vandaag en ik heb je lang niet gezien en zo.” Ik knikte en schoot in de lach. Ik snapte hem wel. Ik had hem zes jaar geleden, toen ik tien was, voor het laatst gezien en had hem daarna ook niet meer gesproken. Onze ouders hadden vaag iets gehad, maar toen hij met zijn vader naar Spanje vertrok was er verder niets van gekomen. Mijn blik vloog door het donkere restaurantje, waar op ons na niemand zat. De kamer werd verlicht door een bliksemflits van buiten, waardoor ik opschrok. Hij grinnikte en raakte even vluchtig mijn hand aan, waardoor ik even verlegen mijn ogen neersloeg.
“Nog steeds even bang, hé?” De vrouw kwam aanlopen en zette twee warme chocolademelk met slagroom neer. Ik bedankte haar en haalde een hand door mijn bruine haar.
“Nou… Ik moet zo maar eens gaan.” zuchtte Samuel. Ik knikte, alsof ik ook zo weg moest. Alsof ik het ook te druk had om hier de hele middag te zitten.
“Waar moet je heen?”
“Naar huis. Moet mijn vader even helpen dozen uitpakken enzo,” legde hij uit. “Je kan wel mee, als je wilt? Mijn vader zal het ook leuk vinden om je weer te zien.” Ik wierp een blik naar buiten en knikte dankbaar. Het was nog steeds hard aan het regenen en onweren, maar mijn huis was vast verder dan dat van hem. Ik zette mijn mond aan de warme mok en nog voorzichtig een slokje. Ik brandde mijn mond, dus zette ik snel de mok weer terug op de bar.
“Het is heet,” stelde ik vast. Samuel keek me een beetje raar aan. “De chocolademelk,” verduidelijkte ik.

  • oké, kan zijn dat de eerste stukjes nog een beetje saai zijn en slecht geschreven, maar ik denk dat dat wel veranderd. -

leuk!

Jaa klopt, het is nog allemaal vaag enzo.
maar dat komt waarschijnlijk omdat we niet zoveel weten.

nouja up. (:

Ja, dat komt ook later in het verhaal. (:

okee hehe snel verder schrijven. :zipper_mouth_face:

Lauren is een 16-jarig meisje, wonend in Amsterdam samen met haar moeder. Haar moeder had zes jaar geleden een korte relatie met de vader van Samuel, totdat ze onverwachts naar Spanje verhuisden. Ze hebben elkaar daarna nooit meer gezien.

up, zometeen een stukje!

up.