[verhaal] Kinderen van Hem

Hoi lieve girlscene meisjes,
Ik ben begonnen met een verhaal. Ik wilde dit graag met jullie deling en jullie mening/ tips horen!
Ik geef geen inleiding waar het over gaat, maar begin gelijk met het eerste hoofdstuk.
Ik schrijf vanuit twee verschillende perspectieven. het eerste perspectief is dat van Hade. De tweede verklap ik nog niet en krijgen jullie later in het verhaal te zien.
Hope you enjoy!

Hoofdstuk 1 - Hade

“Het is weer tijd om aan het werk te gaan jongens.”
Ik hoorde hoe Davy zijn vingers knakte. Iets wat hij altijd deed als het weer werktijd was.
“Hade schiet eens op man! Je bent zo langzaam als een wijf!”
Ik rolde met mijn ogen.
“Ik kom eraan Jonas. Focus jij je nou maar of je jouw werk vanavond wél goed doet.”
Jonas was de tweeling broer van Davy. Davy was een natuur talent in het werven van mensen. Jonas daarentegen bakte er totaal niks van. Hij moest hard aan de bak als hij hier wilde blijven.

Jullie vragen je vast af wat voor werk wij dan doen. Ik hoor jullie al denken in de richting van flyer werk voor één of andere slechte discotheek met derderangs Dj’s. Nope, dit is het niet. Ik geef vast een kleine tip, onze werkgever is niet zoals die van jullie. Grappig zelfs, we hebben onze werkgever zelfs nog nooit gezien. We weten helemaal niks van hem, we horen alleen zijn stem. Klinkt Charlie’s Angels achtig hé? Wat nou als ik zeg dat wij het compleet tegenovergestelde zijn van Charlie’s Angels? Wat als ik vertel dat wij werken voor de God van de onderwereld. De Duivel, zoals veel stervelingen hem noemen.

Kijk, het is erg simpel allemaal. Wij noemen onszelf de Kinderen van de nacht. Wij zijn de werknemers van de “Duivel”. Achterlijke naam trouwens, wie dat ooit heeft verzonnen. Als mensen dood gaan gebeuren er een paar dingetjes. De mensen worden gewogen op een weegschaal. Deze weegschaal bepaalt of je naar de Lichte of de Duistere kant gaat. Hemel en Hel noemen jullie dat geloof ik. Maar aangezien tegenwoordig bijna alle mensen naar de Lichte kant gaan, elke eikel heeft tegenwoordig wel iets goed gedaan in zijn leven, hoppa kitten gered uit vuilnisbak, ja daar gaat hij al naar de Lichte zijde. Ooh je hebt je afval gescheiden? Nou dan mag jij ook joh! Om een lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk belanden alleen de afschuwelijkste zielen in de onderwereld bij Hem. Omdat we zijn naam niet kennen noemen we Hem voor het gemak altijd maar Hem, of Hij, of Dude. Nee, dat laatste was een geintje. Maar omdat Hij niet voldoende heeft aan alleen deze zielen om zichzelf te voeden zijn wij in het leven geroepen. De kinderen van de nacht. Wij keren naar de bewoonde wereld van de mensen om daar zielen te oogsten. Klinkt luguber niet? Ja, dat is het ook. Wij halen mensen uit het leven en slepen deze mee naar de onderwereld. We slaan de stap van de weegschaal over en brengen deze mensen direct naar Hem toe. Dit is natuurlijk heel naar voor deze mensen, maar zonder vals spelen kom je nergens. Man verdronken nadat hij in het water is gefietst? Ja, dat waren wij.

Er is één klein punt van aandacht wat ons werk lastig maakt. Tegelijkertijd dat de kinderen van de nacht in het leven zijn geroepen, heeft de God van de Lichte zijde de bescherm engelen benoemt. Deze engelen doen precies wat hun naam zegt. Ze beschermen de mensen. De mensen die wij ten dode opschrijven beschermen zij en zorgen ervoor dat deze mensen niet sterven, maar gered worden van een tragische dood. Dit maakt ons werk dus een ietsiepietsie lastig.

Ik vind het echt super leuk klinken! Ben ontzettend benieuwd. Ik snap alleen niet waarom je het niet kinderen van de nacht noemt, klinkt net iets lekkerder.

Dankje!
Dat was ook mijn eerste ingeving, alleen er is al een verhaal op girlscene wat zo heet, dus dat vond ik een beetje lullig voor de schrijfster van dat verhaal om haar titel te jatten haha.

In het begin vond ik het een beetje vaag klinken maar aan het einde heb je me overtuigd! Klinkt echt heel erg leuk, ben benieuwd welke kant je ermee opgaat!
Ben niet helemaal weg van je schrijfstijl (qua opmaak, wel qua benoemingen en omschrijvingen) maar wel nieuwsgierig :slightly_smiling_face:

Oh haha, dan snap ik het inderdaad!

Heel jammer van de titel inderdaad, nu klinkt het net alsof het een romantisch verhaal is haha. Je schrijft lekker en het klinkt interessant!

Leuk, ik ga proberen te volgen!

bedankt meiden! Ik zal proberen ongeveer elke dag een stukje te plaatsen. het zal soms wat meer of minder zijn, omdat ik ook heel druk ben met mijn opleiding!
hier weer een stukje!

Hade

“Hade, man, schiet nou op, we hebben veel werk te doen vanavond!”
Davy is niet de meest geduldige jongeman die er bestaat.
“Davy als je nou niet één tel even rustig doet eet ik jou als ontbijt morgen ochtend.”
Ik kon ook nooit meer mezelf even rustig voorbereiden op een avondje werken.
“Luister Hade, er is werk te doen. We kunnen niet meer op onze luie reet zitten zoals vroeger. De Engelen worden actiever, dus moeten wij dat ook zijn. We moeten Hem tevreden houden. Anders gaat dit niet leuk voor ons eindigen Hade.”
“Ja, ik begrijp je. Kom op dan, dan gaan we.”

We liepen een donkere steeg uit en kwamen uit op een drukke straat. Overal op straat liepen mensen en de geur van alcohol brandde in mijn neus. Nog een voordeel van dit beroep, we hebben zintuigen die vele malen sterker zijn dan die van gewone mensen. We zijn sterker, sneller en in alles beter. Dat heb je ook wel nodig met dit beroep. Een groepje meiden stak de straat over richting een grote discotheek.
“Volgens mij heb ik ons doelwit voor vanavond al gevonden.”
Davy doelde duidelijk op het groepje meiden. Davy had dezelfde stijl als ik. Een mooie meid versieren en die dan ‘per ongeluk’ van een dak of zoiets afduwen.
“Nou jongens, tijd om aan het werk te gaan. Davy dat blondje is van mij! Jonas jij mag de afdankertjes hebben.”
Ik grijnsde om mijn eigen opmerking.
“Je bent hilarisch man. Wacht maar tot ik alle dames versier vanavond en jij geen één.”
Jonas gaf me nog een laatste kwade blik toen we met zijn drieën de straat over staken en dezelfde discotheek als het groepje meiden in liep.

Binnen in de discotheek werd de geur er niet heel veel beter op. Het rook naar een mengeling van drank, sigaretten rook en zweet. Jonas wapperde een paar keer met zijn hand voor zijn gezicht om de stank uit zijn neus te krijgen. Tevergeefs.
“Oké boys, het is nu elf uur. Ik wil tegen twee uur toch wel weer in mijn bed liggen, dus beter houden we het tempo er goed in vanavond.”
“Ah Davy, moet je op tijd in je bedje liggen schatjepatatje?”
“Hou je bek Hade.”
Davy gaf me een stomp tegen mijn schouder. Waarschijnlijk had hij meer pijn aan zijn hand dan ik aan mijn schouder.
“Jongens, kap met klieren en ga die meiden zoeken.”
“Ja Hade, luister naar Jonas.”
Af en toe zijn mijn beste vrienden en ik net een stel losgeslagen kleuters. We vinden het prachtig om elkaar op de kast te jagen. We liepen een rondje door de discotheek. Niet veel soeps als je het mij vraagt. Wat meisjes met rokjes zo kort dat ze op moeten passen dat ze geen blaasontsteking krijgen. In het hoekje lag een meisje met kort bruin haar knock out. Om haar heen lag een plasje braaksel.
“Kijk Jonas, dat lijkt me een goede voor jou. Kan je een mooi verhaal van maken: Vrouw overleden aan alcohol vergiftiging.”
Davy zag de krantenkop al helemaal voor zich. Voor elke sterveling die wij meenemen naar de onderwereld moeten we een goed alibi verzinnen. Anders zou het wel heel erg opvallen dat mensen met bosjes verdwenen en nooit meer worden terug gezien. Jonas keek naar het bewusteloze meisje in de hoek. Hij aarzelde, maar liep er toch heen. Jonas had de afgelopen paar keer onwijze pech gehad doordat hij telkens een bescherm engel op zijn nek had zitten. Onze baas was er absoluut niet blij mee geweest. Hij had zelfs gedreigd Jonas weg te sturen. Dus hij moest goed zijn best doen vanavond.

Hade

“Oké, nu wij nog Davy.”
We liepen recht over de dansvloer naar de bar aan de andere kant. Onderweg stopten er een paar meisjes met dansen en keken ons na. Ik wil nu niet verwaand overkomen, maar dat effect hebben we vaker op de dames. Laten we zeggen dat wij toch wat knapper zijn dan de gemiddelde mensen jongen. Davy en ik zagen een groepje meiden aan de bar hangen. Het groepje wat wij naar binnen zijn gevolgd. Het was een typisch vriendinnengroepje. Vier knappe meisjes met gekruld haar, te veel make up en hoge hakken. Van het soort meisjes wat wist van zichzelf dat ze super lekker waren. Met dit soort meisjes heb ik al zo vaak te maken gehad. Prachtig uiterlijk, geen inhoud. Ze hadden vast een karakter waar een heks jaloers op zou worden. Maar ik koos niet op karakter.
“Goedenavond dames. Hebben jullie het een beetje naar jullie zin?”
Het slijm droop van mijn stem. Iets wat meisjes als deze niet kunnen weerstaan. Twee van de vier meiden keken om. De andere twee bleven naar hun drankje wat op de bar stond staren. Duidelijk geen interesse.
“Mag ik vragen wie jullie zijn, mooie dames zoals jullie kom je niet vaak tegen.”
Ik pakte de hand van het meisje wat het dichtst bij me stond en kuste haar hand. Ze kreeg een lichte blos op haar wangen.
“Ik ben Melanie.” Kirde het meisje.
De vriendin van Melanie keek haar met vernietigende ogen aan. Ze was duidelijk jaloers. Davy was duidelijk niet geïnteresseerd in deze dames en liep verder. Ik zou hem thuis wel weer zien.
“Volgens mij laat je vriend je in de steek.”
Één van de meisjes die net geen interesse had getoond sprak me aan.
“Hij weet niet hoe die met mooie meisjes om moet gaan.”
De meisjes begonnen te giechelen. Wauw, wat waren deze dames makkelijk. Dit zou een simpele opdracht worden.

De rest van de avond heb ik het vriendinnen groepje gecomplimenteerd, drankjes aan geboden en met ze gedanst. Ik had me vergist in deze meisjes. Ze waren een stuk slimmer dan ze eruit zagen. Pas na vier keer vragen mocht ik met de dames mee naar huis. Ze logeerden in een hotel hier in de stad.

Ik loodste alle meisjes een taxi in naar het hotel. Allemaal hadden ze flink gedronken en dat zou een prachtig alibi zijn. Dronken meisje valt van een balkon, of verdrinkt in bad. Daar was ik nog niet helemaal uit.
“Hade, jij slaapt bij mij vannacht toch?”
Melanie, die naast me op de achterbank zat, keek me met rode ogen van de drank aan. Haar stem klonk nog kinderlijker dan aan het begin van de avond. Ik antwoordde niet en glimlachte alleen maar. Dit nam ze duidelijk aan als een ja en ze begon me te zoenen in mijn nek.
Ook dit was één van de voordelen. Je kon met zoveel chicks aanpappen als je wilde. Alles kon je afschuiven op ‘werk’. Het perfecte werk dus voor een jongen zoals ik.
Ik kreeg van Melanie niet eens de tijd om rustig rond te kijken in de hotel kamer. Terwijl de andere drie dames haar een blik gaven die zou kunnen doden, sleurde ze me mee naar een deur aan de linkerkant van het penthouse. De dames hadden ook nog eens het penthouse. Dit was dus perfect. Ze kon van het balkon vallen en klaar was kees.
“Ik wil je”
Melanie fluisterde in mijn oor. Dit kon nog eens een geweldige avond worden. Ik liep naar haar toe en begon haar te kussen. Ze kuste me gretig terug. Het duurde niet lang of ik had mijn handen onder haar shirt. Ik trok haar shirt en bh in één vloeiende beweging uit en legde haar op bed. Op het bed ging het er alleen maar heter aan toe tot we allebei naakt waren.

“Hoe laat is het?”
Ik keek op de klok boven het bed en zag dat het half drie was. Davy’s tijdgrens helaas niet gehaald. Ik lag nog steeds in het grote bed in een innige omhelzing met Melanie.
“het is half twee.”
Ik had genoeg gespeeld. Het was tijd voor actie.
“Kijk me eens aan.”
“Waa-“
Ze kon haar zin niet afmaken toen ik haar aankeek. Haar pupillen werden groot. Het teken dat ik haar in mijn macht had. Ik kon alles doen met haar wat ik wilde.
“Als ik weg ben loop jij naar het balkon. Ga je op de reling zitten en laat je jezelf achterover vallen. Begrepen?”
Het enige wat ze deed was knikken.

Pff, eindelijk thuis. Begrijp me niet verkeerd. Dit werk bevalt me prima. Maar soms zouden wij ook gewoon vakantie moeten krijgen. Of een paar vrije dagen. Het leek simpel, een mens vermoorden en meenemen naar de onderwereld waar Hij zich weer kan voeden met de doden. Maar zo simpel is het niet. Er is bijvoorbeeld één hele belangrijke regel. Laat je niet pakken. Kinderen van de nacht zien eruit als gewone mensen, ook al zijn we dat niet, dit helpt ons natuurlijk enorm. Maar je kan natuurlijk niet mensen zomaar voor een bus gooien. Het vereist aandacht. Het moet op een ongeluk lijken. Doe je dat niet, dan ben je zo ontdekt door alle normale stervelingen en gooit Hij je eruit. Je belandt op een plek waar nog nooit iemand van is terug gekomen. De diepste krochten van de hel.

Ik liet me op mijn bed zakken en schopte mijn schoenen uit. Ik kon weer trots zijn op mezelf. Score van vanavond was een mooie vrouw van ik schatte een jaar of twintig. Ik trok de rest van mijn kleding uit en ging onder het dekbed liggen. Ik viel direct als een blok in slaap.
Ik schrok wakker toen ik iemand met een lawaai van hier tot Tokio de deur hoorde open gooien.

Helemaal super! Ik ben fan!

Super verhaal, ik ben ook fan

Heel leuk! Het valt me alleen op dat je veel woorden, die aan elkaar vast mogen, apart neerzet. Hier een paar voorbeelden:

De rest van de avond heb ik het vriendinnen groepje gecomplimenteerd, drankjes aan geboden en met ze gedanst.

Echt een goed verhaal ik volg !

Ooh jongens you make me blush hihi
Dankje jullie dames! Morgen weer een nieuw stukje!

sorry dat ik dit weekend geen stukje heb gepost! moest plots werken vanwege een zieke collega en oooh drama haha. Maar hier het nieuwe stukje!

Hade

“Hade!”
De rillingen liepen over mijn rug. Percy klonk kwaad, iets wat je moest mijden als de pest. Percy kwam met ogen die vuur leken te schieten de kamer in gelopen. Op dit moment deed ze me denken aan het oplaaiende vuur in de openhaard naast haar.
“Per? Kan ik je helpen liefje?”
“Waag het om mij zo te noemen!”
“Ik begrijp het niet…”
Ik begreep het wel, maar mooi niet dat ik dat aan haar toe ga geven. Percy is mijn vriendin. Ook één van de kinderen van de nacht. Percy staat bekend om een paar dingen en geen van allen zijn ze positief. Percy is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, maar dat kan ik wel aan. Denk ik. Hoop ik.
“Waar ben jij geweest gister?”
“Ik ben in de bovenwereld geweest. Dat moest van Hem.”
Niemand wist eigenlijk wie of wat de leider van de onderwereld was. Niemand had hem ooit in het echt gezien. Iedereen had slechts alleen zijn stem gehoord. De stem die ons hele leven bepaalde. Tot in de eeuwigheid. Kinderen van de nacht gingen niet dood. Nooit. In feite waren we al dood, in een zekere zin. Ik zat nog na te denken over het feit dat ik nooit zou weten hoe de dood voelde toen Percy een krant tegen mijn hoofd aan smeet.
“verdomme Per-“
Ik staakte mijn zin toen ik de blik in haar ogen zag en raapte de krant op. Ik las de eerste kop die op de voorpagina stond.
Vrouw (19) overleden na val van hotel balkon.
“Wat moet ik hiermee?”
Dit had ik niet moeten zeggen. Percy rukte de krant uit mijn handen en scheurde hem aan flarden met een harde krijs.
“Wat jij hiermee moet?! Kom op Hade, dacht je nou echt dat ik jou manier van werken niet zou herkennen? Meisje versieren, daarna leg je haar in de watten en vervolgens laat je het lijken op een ongeluk. Dit hele artikel schreeuwt gewoon HADE!”
“En dan nog? Ik doe gewoon mijn werk, ik doe wat mij opgedragen wordt.”
“Moet je daarvoor persé seks hebben met al je zieltjes?”
Percy had de nare gewoonte de mensen die onze slachtoffers waren ‘zieltjes’ te noemen.
“Je bent een eikel Hade!”
Percy stormde de kamer uit en sloeg met een oorverdovende klap de deur achter zich dicht. Oké, ze had een punt. Maar kon ik er wat aan doen dat ik het gezicht had als een engel en dames kwijlend voor mij in de rij stonden? Mijn vrienden zeggen altijd dat je bij dit vak gebruik moet maken van alle middelen die je hebt. Het enige wat telt is dat je Hem tevreden houdt. Doe je dat niet, dan kan dat nare gevolgen hebben.

Hm, bespeur ik ergens jaloezie? Trouwens, je schrijft echt heel tof. En heel erg vanuit een man zijn POV, dat vind ik echt knap. Verder :slightly_smiling_face: