[VERHAAL] Killer

Voor de mensen die helemaal team Jacob zijn kan dit ook wel ns leuk zijn. Heeft niks met Twilight te maken, maar er zijn wel (weer)wolven. Ben nog niet zo ver. Zal proberen elke week iets te plaatsen als jullie het leuk vinden dan :#


Proloog
Het was een heftig feest. Alwin danste erop los. Jasper kwam dronken naar hem toe. ‘‘Hé gozer, al een lekker meisje gespot?’’ Alwin moest lachen, Jasper was heel erg… ‘‘wiebelig’’ als hij dronken was. ‘‘Nee, jij wel zeker?’’ ‘‘Drie zelfs! En ze willen! Hoe noem je een stel met 4 personen? 3 personen heet een trio maar daarna weet ik het niet meer!’’ ‘‘Jasper volgens mij bestaat dat helemaal niet!’’ ‘‘Nou dan heb ik weer wat uitgevonden! Geweldig feest, dit!’’ Hij danste draaierig verder, stootte iedereen aan en viel uiteindelijk neer op een bankje. Alwin danste verder en zag toen een leuk meisje. Hij ging achter haar staan, en zij draaide zich om. Lachend dansten ze samen op de beat. ‘‘Hoe heet je!?’’ schreeuwde ze door de muziek heen. ‘‘Alwin! Jij dan!’’ ‘‘Naomi!’’ Ze dansten nog even verder tot Alwin moe geworden was. ‘‘Ik ga even drinken, ga je mee?’’ schreeuwde hij. ‘‘Nee, ben net zo lekker aan het dansen!’’ Alwin haalde zijn schouders op en ging toen naast Jasper zitten. Deze werd wakker en keek hem aan. ‘‘Hé gozer, al een lekker meisje gespot?’’ Alwin schudde zijn hoofd en lachte hem uit.
Plots was het feest verstoord. De muziek viel weg en de lampen gingen uit. Iedereen was stil, tot een hoge stem de stilte verbrak. Het was een gil. Toen hoorden ze een harde grom. Iedereen raakte in paniek, en gilde net zo hard mee. Alwin hield een hand boven zijn ogen maar zag niets. Alleen een groen lichtje, hij dacht dat het een lampje van de apparatuur was. En toen ineens weer een gil, en een grom. Maar daarna was het stil. De lampen gingen aan. De muziek ging ook even aan, maar die werd meteen uit gezet door de DJ. De jongeren keken om zich heen, en zagen in de hoek van de kamer een grote, rode vlek. ‘‘Aah! Er ligt bloed hier! Heel veel!’’ schreeuwde een meisje, die vervolgens flauw viel. Alwin baande zich een weg door het publiek en zag toen ook de rode vlek. Wat is hier gebeurd…


nja oke dat was het dus. xd vervolg, ja/nee? ik maak het sowiezo xd

Ja:D

Jaaa

JAAAAA =D

Jaa, een vervolg :grin:

Ja! :slightly_smiling_face:

jaaa!

um, bedoel je niet bij de tweede keer, de lampen gingen weer uit? Want anders gaan ze twee keer aan, of heb ik iets gemist?
Verder:P

@ de clinique ne want ze waren uit weetje nog? toen ging de electriciteit weer aan, en dus de lampen ook xD

Maarrrr ik laat jullie lekker in nietwetend heid. ik geef nog 1 hoofdstukjee xD
Komtieee:


‘’Alwin. Alwin … ALWIN!’’
Alwin schrok wakker. Wat een vreselijke nacht. Hij had tot 4 uur ‘s morgens in het zweet liggen woelen in zijn toch al vochtige bed. De natte lucht en de hitte deden hem niets goed. Na een paar keer hard in zijn ogen te wrijven, keek hij om zich heen en zag dat zijn moeder ongeduldig naar hem stond te kijken. Oeps.
‘’Oké. Wat heb ik gedaan?’’
‘’Jij weet dat donders goed, jongeman. Kijk toch eens om je heen! Je kamer is één grote rotzooi, je komt midden in de nacht aansjokken na heftige feesten en ziet er uit als een verzopen kat. Ben je wel helemaal goed bij je hoofd!?’’ sprak ze met ingehouden woede – ja, dit was nog ingehouden woede. Het kon nog veel, maar dan ook echt veel erger. ’s Avonds een man, ’s ochtends een man, zei ze continu. Niet dat Alwin dat kon. Zijn moeder hield zielsveel van hem, maar – ze had gelijk – wie net als hij om half 3 thuis kwam na een feest met veel bier en meisjes, en ’s ochtends een kater heeft, kon ze het raam wel uitgooien. Maar dat was wettelijk verboden, dus hield ze het bij een preek – en natuurlijk de daarop volgende straf.
‘’Je hebt gelijk mams, ik kan ook niet goed slapen onder deze omstandigheden.’’ zei Alwin dus maar.
‘’Je kunt helemaal niks meer goed ‘’onder deze omstandigheden’’ ! Je hebt maar verdomde geluk dat je vakantie hebt anders stond je overal maximaal een 3 op. En nu opstaan.’’
Terwijl ze de kamer uit liep, trok hij zijn pijnlijke benen onder de dekens vandaan. Fijn. Heel fijn.
Strompelend en struikelend werkte hij zichzelf naar de kast en trok zijn zwembroek aan. Het T-shirt bleef uit.
Na een korte douche liep hij de trap af en sprong toen op de bank.
‘’Mam,’’ zei hij poeslief.
‘’Wat.’’ mompelde zijn moeder.
‘’Mag ik gaan zwemmen?’’
‘’Zolang ik je hier niet zie rondlopen als een dronkenlap vind ik het best. Je bent voor 6 uur weer hier!’’
Voor 6 uur? Hoe laat was het dan wel niet? Alwin keek op de klok en sloeg zichzelf tegen zijn voorhoofd. Wauw, een nieuw record, uitgeslapen tot 3 uur.
‘’Oké dan ga ik. Doei!’’ Hij pakte nog snel een handdoek en liep toen de deur uit. Zijn moeder zei geen doei terug, ze had voor de dag al genoeg met hem gepraat.

Buiten scheen de zon volop. Het was midden op de dag en om zich heen lagen overal mensen te zonnebaden in hun tuin. Alwin pakte zijn fiets en reed naar het dichtstbijzijnde strand. Eenmaal daar zag hij een bekend meisje. Het was Ulva.
‘’Hé, Ulva!’’ Zijn schreeuw echode over het strand en velen keken geïrriteerd om.
Hij rende naar het groepje jongeren en kwam erbij zitten.
‘’Alwin! Leuk je te zien!’’ zei ze en gaf hem een innige knuffel. Alwin bloosde een beetje.
‘’Heerlijk weer om te zwemmen!’’ zei Ulva terwijl ze zichzelf insmeerde met zonnebrand. ‘’Daar heb je helemaal gelijk in. En ook de perfecte omgeving om mijn kater weg te werken.’’ Hij tikte de vuist van Jasper aan, die het helemaal met hem eens was. ‘’Heftig feest gister. Ik was in de Bron. Lekkere meiden overal. Je had erbij moeten zijn.’’ knikte Jasper, terwijl hij nog eens terugdacht. ‘’Ik was ook in de Bron, ik wás erbij.’’ zei Alwin en de jongens moesten allebei lachen. Alwin dacht terug aan die avond. Jasper wist natuurlijk niets van het bloed, hij was hartstikke dronken. Hij besloot het maar voor zichzelf te houden. ‘’Maar de meiden viel wel tegen. Ik heb mooiere gezien.’’ Alwin dacht aan Ulva. Zij was de mooiste. Jasper keek hem echter bloedserieus aan. ‘’Geloof me, man. Lekkerdere meiden vind je niet gauw in ons kikkerlandje.’’ Hij groef in het zand en Alwin zag dat hij een fles sinas tevoorschijn haalde. Gauw veranderde hij van onderwerp. ‘’Haalde je nou net een fles sinas uit de grond?’’ zei hij zogenaamd in shock. ‘’Tuurlijk. Je weet toch wel hoeveel dit strand te bieden heeft?’’ lachte Jasper. ‘’Ja maar… Sinas? Waar is het bier?’’ zei Alwin ietwat klierend. Jasper tikte op zijn hoofd. ‘’Ik moet nog een paar hersencellen overhouden, anders mag ik nooit autorijden.’’ Toen moesten ze allebei lachen. Alwin wist best hoeveel Jasper van auto’s hield. Als hij 18 werd kocht hij een mooie Ferrari, maar met zijn huidige salaris zag dat er niet naar uit. Toch bleef het een leuk grapje. ‘’Met je Ferrari, nietwaar?’’
‘’Met mijn rode Ferrari. Of toch geel?’’
Jasper nam een grote slok sinas, en boerde luid. ‘’Hé gatver, Jasper. Kon dat niet met cola of zo nou hangt hier een vette sinaasappel lucht.’’ grapte Ulva, die eindelijk klaar was met insmeren. ‘’Inderdaad!’’ Alwin wapperde met zijn handen voor zijn hoofd en trok daarbij een vies gezicht. De groep moest lachen. Het stonk eigenlijk inderdaad wel een beetje, maar gelukkig niet voor lang.
‘’Maar, Alwin, zou jij nog even mijn rug willen insmeren?’’ zei Ulva en ze glimlachte naar hem. Alwin kon dit natuurlijk niet afslaan en ging akkoord. Hij kneep in de blauwgele fles en een doorzichtige gel kwam eruit. Teder smeerde hij dit op haar zachte rug. Wat was ze toch mooi… geen enkele pukkel, of wond. Alsof ze een engel was. ‘’Hé Romeo en Julia, moeten jullie nog sinas? Anders graaf ik het weer in.’’ Jasper onderbrak zijn gedachten. Jammer.
‘’Ja, doe maar. Alwin ben je klaar?’’ vroeg Ulva. Hij had nog wel even door willen smeren, maar de niet al te snuggere Jasper moest hen weer onderbreken. ‘’Ja hoor, jij verbrandt niet meer.’’ en hij glimlachte naar haar. Ulva nam een slok sinas en gaf de fles door aan Alwin. Hij nam ook een slok en gaf toen de fles weer aan Jasper, die de fles in de grond grief. ‘’Waarom doe je dat eigenlijk?’’ vroeg Ulva. ‘’Zo blijft de fles langer koel!’’ zei Jasper, en begon toen uit te leggen waarom dat zo was. Hij leek bijna slim. ‘’Ja, ja, Einstein. Maar ieder kind weet toch dat de aardkern vol magma zit?’’ zei Alwin om hem te plagen. ‘’Jammer dan, deze grond is gewoon heel speciaal.’’ Allemaal moesten ze om hem lachen.
‘’Waar is Lael eigenlijk?’’ vroeg Jasper aan Alwin. Deze haalde zijn schouders op, waarna Jasper Ulva vragend aankeek. ‘’Lael…’’ het goede humeur van Ulva was ineens weg. Alwin vroeg wat er aan de hand was, maar Ulva was sprakeloos. Het was alsof al het goede plots wegvloog. Lael was een goede vriendin van hen allen. Ze ging eigenlijk elke keer mee uit, dus was het logisch dat Jasper haar mistte. Alwin raakte zachtjes Ulva’s schouder aan, en ze gleed in zijn armen. Alwin gaf haar een knuffel, en voor een tijdje bleven ze zo zitten. Ze huilde. ‘’Vertel ons alsjeblieft wat er is gebeurd, Ulva.’’ fluisterde Alwin in haar oor. Jasper kon niet stilzitten. Hij was totaal niet gewend aan dit soort situaties en gebaarde maar dat hij ging zwemmen. Als de wind stoof hij het strand af, in het water. Daar bleef hij tot er een teken kwam dat hij weer terug kon komen.
Nog steeds lag Ulva op Alwins schoot. Haar benen kruisten de zijne, haar armen stevig om zijn rug, haar handen in zijn haar. De tranen rolden over haar wang naar zijn schouder. Een duif vloog langs hen heen. Toen maakte Alwin Ulva los van haar eigen greep. ‘’Ulva, zullen we naar Lael toe gaan?’’ ‘’NEE!’’ ze deinsde achteruit, haar ogen wijd open. Haar amandelkleurige irissen glinsterden, terwijl ze zwarte tranen – van de mascara – huilde. Alwin stond op en pakte haar hand. ‘’Waarom niet…?’’
‘’Ze… ze is gewond. Ik zag haar in het ziekenhuis, toen ik op bezoek ging naar mijn broer. Ze was bewusteloos en zat onder het bloed. Ik heb, toen ik weer thuis was, haar proberen te bereiken, maar ze wilde niet aan de telefoon komen. Haar ouders vertelden mij dat ze in bed lag, in kritieke toestand, maar ze leefde. Tijd moest en zou haar helen.’’
Het was schokkend om te horen dat Alwins goede vriendin gewond was, in kritieke toestand nog wel. Alwin wilde er verder niet naar vragen, en legde Ulva op de handdoeken. ‘’Ik kom zo terug.’’ Hij deed een krullend lokje van haar bruine haren achter haar oor en veegde haar tranen weg. Toen liet hij langzaam haar hand los en legde die naast haar rug. Jasper keek hoopvol naar Alwin, wachtend op een sein. Vreemd genoeg liep Alwin naar hem toe, en Jasper keek hem vragend aan. Eenmaal daar vertelde hij was er gebeurd was. ‘’Maar dat is vreselijk!’’ bracht Jasper moeizaam uit. ‘’Jasper, ga naar huis. Ik breng Ulva wel naar huis, daar kan ze slapen. Het is heel moeilijk voor haar.’’ sprak Alwin. Hij knikte, keek even achterom, maar liep toen naar zijn fiets. Zijn handdoek liet hij liggen, hij durfde hem eigenlijk niet te pakken. Na een paar seconden was hij uit het zicht verdwenen.
Alwin liep terug naar Ulva en ging naast haar liggen. Ze snikte nog steeds. ‘’Ulva, zal ik je naar huis brengen?’’ vroeg hij zacht. Ze veegde haar tranen nog eens weg, en knikte toen.

Bij haar voordeur gaf Alwin haar een kusje op haar wang. Als de situatie anders was, had hij haar willen kussen, maar nu zou dat niets behalve ongeluk brengen. Een paar seconden keken ze elkaar aan, en toen reed Alwin – zonder iets te zeggen – de straat uit. Hij keek nog even om, maar zag toen dat ze al weg was.


uber lang nietwaar? nou dit is mijn plannetje: (6)
ik ga proberen het hele verhaal uit te schrijven, en dan probeer ik hem te laten uitgeven :blush: lukt toch neit, als het niet lukt zal ik hem helemaal hier posten! Als het wel lukt zien jullie hem in de winkel verschijnen xd

xxSnowfox

Hyeee, ik vind het een erg leuk verhaal. Alleen is het soms verwarrend om te weten wie er praat, of ligt dat aan mij? :wink: Ik vind het echt top, meerrrrr :slightly_smiling_face: