Verhaal: 'Keerpunt'

Hoi allemaal!

Al jaren volg ik Girlscene, maar sinds vandaag ben ik dan eindelijk ook lid van het forum, en tot mijn verbazing zag ik dat er een heus ‘schrijfsels’ onderdeel is. Yay! Ik ben sinds kort weer bezig met schrijven, dus leek het me leuk om hier mijn verhaal te posten. Ik hoop dat jullie veel plezier hebben met het lezen van mijn verhaal, en laat horen wat je ervan vind!

xoxo

‘Stoppen alsjeblieft, jullie tijd is om. Zorg dat je studentnummer op het antwoordenvel van je tentamen staat, en als je meerdere bladen hebt gebruikt, dat deze allemaal genummerd zijn. Rij voor rij graag naar voren komen met de bladen, lever die bij mij in. Rij één mag naar voren komen en vervolgens het lokaal verlaten.’
De docent stond op om de eerste bladen aan te pakken van de studenten van rij één. Zijn grijze haar schitterde in het licht dat door de kleine raampjes naar binnen scheen. Veel haar had de man niet meer, alleen aan de zijkanten. Zijn lange baard was ook grijs, en kwam tot aan zijn borst. Volgens veel studenten gaf hij zelf geen les meer, maar was alleen nog aanwezig om tentamens af te nemen. Hij was al met pensioen, hij was duidelijk ouder dan 65 jaar. Blijkbaar kon hij gewoon niet zonder de universiteit. Eindelijk mocht ook de laatste rij opstaan om de bladen in te leveren. De docent pakte de bladen aan, stopte bij de laatste bladen het pakketje in zijn koffertje en verliet met de laatste studenten het lokaal.
Weer een tentamen verpest, dacht Elise terwijl ze door de gangen van de universiteit liep. Dagenlang had ze niks anders gedaan dan leren, leren en nog eens leren. Opgesloten in haar kleine kamertje met een stapel boeken voor zich en haar laptop open geslagen. Aantekeningen verspreidt over haar kamer, proppen wat kladpapier was geweest voor berekeningen in haar prullenmand en inktvlekken op haar handen. Zo had de afgelopen week eruit gezien. En waar was het voor geweest? Weer een onvoldoende.
Uit haar tas klonk een piepend geluid. Ze steunde ermee op haar knie terwijl ze probeerde haar mobieltje te vinden tussen alle boeken die erin waren gepropt. Ze had altijd met plezier gestudeerd aan de universiteit waar ze altijd al aan had willen studeren. Toen ze op de middelbare school kwam wist ze het al, terwijl haar klasgenoten pas in het laatste jaar op zoek gingen. In het laatste jaar van het middelbaar was het dan eindelijk zover. Ze mocht een bezoekje brengen aan haar droom universiteit, en die viel niet tegen. Ze wist nog hoe erg ze onder de indruk was geweest. De brochures die ze thuis had verzameld hadden zeker niet gelogen. Hoewel de universiteit al bijna een eeuw bestond, was het nog in perfecte staat. De hoge ramen met glas in lood waren het eerste wat je zag als je via de hoofdingang het gebouw binnen kwam. Op dagen met veel zonneschijn kleurden ze de hele hal. Het tweede wat je zag was de enorme trap die leidde naar de eerste- en daarna de tweede verdieping. Geen modern gebouw met roltrappen en glazen deuren, maar een gebouw met echte, dikke houten deuren die piepten als je ze open deed. Wat was het geweldig geweest om de universiteit voor de eerste keer te bezoeken.
Een tweede piepje maakte Elise wakker uit haar dagdroom. Helemaal onderin, onder een van de dikste boeken in haar tas, vond ze haar mobieltje. Ze keek op het scherm, en opende het berichtje waardoor haar telefoon was gaan piepen. Het was van Fay, haar beste vriendin. Hoe haar tentamen gegaan was, en dan ze het konden vieren door een drankje te gaan drinken bij een van de cafés waar ze vaak heen gingen. Weer een teleurstelling. Dat tentamen had ze niet gehaald, daar was geen twijfel over mogelijk. Ze propte de spullen weer in haar tas die ze eruit had gehaald terwijl ze op zoek was naar haar mobieltje. Vervolgens trok ze haar jas aan en sloeg de sjaal de ze bij zich had stevig om haar hals. Voor maart was het nog steeds vrij fris, en er trok een rilling over haar rug toen ze de deur naar buiten opende en het plein voor de universiteit opliep. Her en der verspreidt over het plein stonden studenten met elkaar te praten. Ze herkende er een paar. Waarschijnlijk stonden ze over het tentamen te praten dat ze net gemaakt hadden, want een paar hadden de aantekeningen in hun handen om iets op te zoeken wat in het tentamen aan bod was gekomen. Elise nam de moeite er niet eens voor. Ze stak het plein over richting de fietsenberging. Bijna bij de deur voelde ze een waterdruppel op haar hand vallen. Geweldig, alsof haar dag nog niet slecht genoeg was begon het ook nog eens te regenen. En dat terwijl ze nog een kwartier naar haar kamer moest fietsen. Met tegenzin zette ze haar capuchon op en trok de sjaal nog wat strakker. Ze trok de mouwen van haar shirt over haar handen en stapte op haar fiets. Eenmaal buiten bleek dat het al was begonnen met regenen. Ze kon de regendruppels door haar spijkerbroek heen voelen. Geweldig. Gewoon geweldig.

de verhaal lijn is goed, maar als dit je eerste hooftstuk word moet je nog even door schrijven. ik neem aan dat je zelf al ervaring hebt met het lezen van boeken, en in mijn ervaring lees ik boeken van minimaal 6 bladzijdes tot zelf 25. maar waar het er hier om gaat is dat jij de momenten van beschrijvingen moet uitbreiden. maak het interesanter en beschrijf wat beter het lokaal, de leerlingen, haar verleden (waarom ze op school zit en hoe haar thuis situatie eerst was). het eerste deel moet je nog wat kwa zinsopbouw veranderen, want die klopte niet echt en terwijl ze in de gang loopt lijkt het net als of er niemand is, terwijl (dacht ik) net de les was afgelopen. beschrijf wat ze in haar kluisje stopt en wat ze er uit haalt. hoop dat het schrijven je zal lukken!

ps. kijk eens naar mijn verhaal, ik ben nu in hooftstuk 14 aan het werken en wat ik er heb staan is een samenvatting en een proloog.
Written (mijn boek)

ohja, wat ook vaak handig is om van te voren een samenvatting te maken, dan heb je een verhaal lijn en blijft de samenhang goed te volgen + en je weet wat je nog moet schrijven enz…

veel succes!!

Eenmaal in haar kamer trok ze snel haar kleren uit, die doorweekt waren door de regen. Ze verruilde de natte blouse die ze aan had gehad voor een dikke trui met het logo van haar universiteit erop, en haar spijkerbroek maakte plaats voor een warme joggingbroek. Een dik paar sokken maakte het geheel af. Elise nam de moeite niet om een borstel door haar haren te halen, maar bond het in een los knotje op haar hoofd. Nu ze warm en droog was aangekleed liep ze naar de kleine keuken die bij de kamer hoorde die ze huurde, en die ze deelde met haar andere twee huisgenoten Fay en Noa. Fay was al sinds de kleuterschool haar beste vriendin en sindsdien waren ze onafscheidelijk. Verjaardagsfeestjes werden vaak samen gegeven aangezien Elise twee weken eerder jarig was dan Fay. Noa kende ze sinds ze bijna vier jaar geleden haar intrek had genomen in deze kamer. Sinds de eerste week hadden de drie meiden, huisgenoten, het goed met elkaar kunnen vinden. Ze hielden van een opgeruimd huis en gezelligheid. Vooral dat laatste ontbrak zeker niet in het huis waar de drie meiden samenwoonden. Alle drie volgden ze een andere opleiding, totaal verschillend van elkaar, maar dat weerhield de meiden er niet van om samen uit eten te gaan of gezellig thuis te koken. Stappen deden ze ook, maar lang niet zo vaak meer als in de eerste twee jaar van de studie. Nu waren de nachtelijke stap-uitjes verruild voor avondjes op een terras met een drankje erbij die vooral in de zomer populair waren, of een etentje in een van hun favoriete restaurantjes.
Elise vulde de waterkoker en zette hem terug op de stander. Ze pakte de theepot en zette alvast drie bekers klaar, omdat ze wist dat haar huisgenoten ieder moment thuis konden komen. Het duurde nog een aantal minuten voordat het water zou koken, en omdat ze de slechte eigenschap had nogal ongeduldig te zijn liep ze de keuken uit en liep naar haar kamer om haar laptop te pakken. Ze plofte op de bank neer en zette de laptop op haar schoot terwijl ze wachtte tot hij opstartte. Aan het geluid dat uit de keuken kwam te horen was het water klaar. Onderweg naar de keuken hoorde ze een sleutel die ronddraaide in de voordeur.
‘Hallo?’ hoorde ze Noa roepen. Noa verscheen in de opening die naar de kamer leidde. Ook zij was doorweekt en had er zo te zien niet aan gedacht een jas aan te trekken, of simpelweg geen tijd gehad om er aan te denken. Haar shirt plakte aan haar lijf en van het spijker rokje dat ze droeg drupte water op de grond.
‘Dacht je dat het zomer was toen je vanochtend weg ging,’ lachte Elise. ‘Een shirt en blote benen! Ik krijg het al koud als ik naar je kijk.’
Noa haalde haar schouders op. ‘Het weer was niet zo slecht toen ik weg ging. Beetje fris misschien, maar de zon scheen. En ik wil bruine benen deze zomer.’
Elise lachte. Als er iemand was die elke zomer bruine benen had, dan was het Noa wel. Eigenlijk had ze het hele jaar door gewoon bruine benen. Toch was Noa ervan overtuigd dat je niet vroeg genoeg kon beginnen met zonnen, en blijkbaar werkte het. Zelfs nu hadden haar benen al een licht zomers tintje.
‘Ik ga eerst deze natte kleren uittrekken. Had jij al thee gezet?’ vroeg Noa.
‘Ja, ik was ermee bezig. Wil je er iets lekkers bij? Ik heb sinds vanochtend niks meer gegeten. Mijn maag rommelt al een poosje.’
‘Hebben we nog stroopwafels?’ klonk er uit de kamer van Noa.
Elise trok een van de keukenkastjes open en vond daarin de zak met stroopwafels die ze zocht. ‘Hebben we nog.’
‘Lekker, doe die maar. Waar is Fay trouwens?’
‘Fay had nog een college, maar ze zal zo wel thuis zijn. Ze zij dat ze niet zo laat vrij zou zijn.’
Met twee warme bekers rooibos thee en een pak stroopwafels onder haar arm liep ze naar de woonkamer en zette alles op de grote kist die daar in het midden stond, die diende als tafel. Haar laptop was inmiddels allang opgestart en ze opende haar mailbox om te zien of daar nog iets bijzonders bijzat. Een mailtje van haar moeder, of ze niet vergeten was op het verlovingsfeest van haar zus dit weekend te komen. Haar vier jaar oudere zus Britt had een maand geleden bekend gemaakt dat ze ging trouwens met haar vriend waarmee ze al vijf jaar samen was, Julian. Elise en Britt hadden zoals veel zussen in de puberteit regelmatig een meningsverschil, wat soms een beetje zacht uitgedrukt was, maar nu ze beiden volwassen waren was de relatie stukken beter geworden. De zussen hingen nu regelmatig met elkaar aan de telefoon en ook etentjes werden regelmatig georganiseerd. Elise mocht Julian graag, hij paste volgens haar perfect bij Britt. Ze stuurde haar moeder een kort berichtje terug dat ze het niet vergeten was en dat ze zaterdag rond de middag thuis zou komen. De rest van haar mailtjes bestonden vooral uit reclame, de nieuwsbrief van de universiteit, nog mee reclame, en helemaal onderaan een berichtje van haar werk. Verbaasd opende ik het bericht. Normaal werden alleen de werkroosters via de mail verstuurd, en die verwachte ze pas over een week. Met grote ogen las ze het bericht.
‘Oh, lekker. Hier was ik echt even aan toe,’ zei Noa tussen twee slokken thee door. ‘Jij ook een stroopwafel?’
Elise antwoordde niet. Ze las het bericht voor de tweede keer, en daarna voor de derde keer. Toen hoorde ze Noa pas.
‘Elise?’ zei Noa met het pak stroopwafels in haar hand, uitstekend naar Elise. Maar die zat met haar gedachten nog steeds bij het bericht dat ze zo juist had gelezen. Fluisterend zei ze: ‘Ik ben ontslagen.’
‘Wat? Waar heb je het over? Wil je een stroopwafel?’
‘Ik ben ontslagen.’
‘Sinds wanneer?’
‘Ik lees net de email van mijn baas.’ Laatst had ze nog met haar baas gesproken. Ze werkte nu al een aantal jaren als serveerster in een restaurant op tien minuutjes fietsen van haar kamer, eigenlijk sinds ze daar was komen wonen om te studeren. Ze had het er altijd erg naar haar zin gehad, ging met plezier naar haar werk toe. Zover zij wist was haar baas erg gesteld op haar en dit ontslag had ze dan ook totaal niet aan zien komen. Voor de derde keer zei ze: ‘Ik ben ontslagen.’
Noa stond op en ging naast Elise op de bank zitten. Ze pakte de laptop die op haar schoot rustte en zette hem op tafel. Ze keek naar Elise, die tranen in haar ogen begon te krijgen en sloeg een arm om haar vriendin heen.

Leuk!

Maar klopt deze zin wel? Anders ben ik nogal verward :’)
‘Julian mocht Elise graag, hij paste volgens haar perfect bij Britt.’

Het moet inderdaad andersom. Elise mocht Julian graag. xD

Bedankt Kaboosh! Ik heb het veranderd :wink:

heel leuk!

Dankje :slightly_smiling_face:

‘Liefie, het komt allemaal wel goed. Je vindt zo een ander baantje. Toe, niet huilen. Je weet dat ik dan ook zo begin,’ zei Noa terwijl ze Elise probeerde te troosten. ‘Hier, neem eerst een slokje thee.’
Gehoorzaam nam Elise een slokje van haar thee, dat nog veel te warm was en nu haar keel deed branden. Ze voelde Noa over haar arm wrijven. ‘Rustig maar. Het komt allemaal wel goed.’
Maar volgens Elise kwam het helemaal niet goed. Vanochtend was er nog geen vuiltje aan de lucht geweest, en slechts een paar uur later had ze een van de belangrijkste tentamens van het hele jaar verknald, en daarbovenop was ze ontslagen. Ontslagen van het bijbaantje waar ze altijd met plezier had gewerkt. Ze had genoten van de omgang met de gasten, het werken met haar collega’s en het verdiende goed voor een bijbaan. Wat moest ze nu? Ze moest wel werken om de dure kamer te kunnen betalen en daarnaast natuurlijk haar studie. Natuurlijk, ze had wel wat gespaard dus als ze echt in nood kwam had ze iets om op terug te vallen, maar daarvoor was het geld niet bedoeld. Na haar studie wilde ze graag op haarzelf gaan wonen en een leuke baan vinden. Dat laatste werd nu een stuk gemakkelijker; ze hoefde haar huidige bijbaan niet meer op te zeggen.
Alsof Noa haar gedachten kon lezen zei ze: ‘Je wilde toch stoppen met daar werken.’
‘Ja, maar dat was pas nadat ik mijn studie had afgerond, wat nog zeker vier maanden gaat duren, en daarnaast wou ik eerst een andere baan gevonden hebben. Nu heb ik helemaal niks!’ Ze vloekte nog net niet. Elise was nooit iemand geweest die snel vloekte, zo was ze nu eenmaal opgevoed. Maar op dagen als deze …
‘Moet alles nou echt mis gaan,’ zei ze met een diepe zucht. ‘Eerst dat tentamen al en nu dit weer!’
‘Oh, ja. Hoe ging je tentamen?’ Noa kon soms wat traag van begrip zijn.
‘Verpest. Verknalt. Een grote flop. Een verspilling.’
‘Kom op, doe niet zo negatief. Je bent een hartstikke goede studente, je hebt het vast prima gemaakt. Dat zei je laatst ook al en wie had er toen het hoogste cijfer?’
Opnieuw slaakte Elise een diepe zucht. ‘Deze keer niet. En mijn andere tentamens trouwens ook niet. Ik heb het gewoon verpest. Het zou me niets verbazen als ik niet kan afstuderen.’ Om vervolgens op een jammerend toontje te zeggen: ‘Wat moet ik nu Noa?’
‘Het komt allemaal wel goed,’ herhaalde ze voor de zoveelste keer. ‘Weet je wat. Volgens mij wordt het tijd dat jij eens lekker uit gaat rusten. Je tentamens zijn voorbij, of niet?’Na een zielig knikje van Elise vervolgde ze: ‘Mooi. Ga jij even lekker liggen, of gewoon hangen, ik maak het eten wel klaar. Of nee, laten we lekker eten bestellen. Pizza, Chinees, …’
‘Pizza, daar ben ik echt even aan toe! We hebben ook nog een fles witte wijn toch?’
Noa glimlachte. ‘Nadat we net weer een paar flessen hebben ingeslagen hebben we weer witte wijn inderdaad. Ik bestel wel een salami-, peperoni- en een Hawaï pizza, kunnen we lekker delen!’ En weg was ze, met haar telefoon al bij haar oor.
Elise zakte dieper in de bank. Ze had een hekel aan mensen die medelijden hadden met zichzelf, maar op dit moment was zij er een van. Als ze dit vanochtend had geweten was ze zeker weten in bed blijven liggen. Noa had gelijk, ze was een goede studente en mocht niet klagen over haar cijfers, maar de laatste tentamen weken waren niet goed verlopen, en dat wist ze. Net zo zeker wist ze dat ze met deze cijfers niet kon afstuderen en dus minstens een heel semester over moest doen. Bij die gedachte alleen al zakte ze nog dieper in de bank. Ze pakte een van de zachte kussens die op de bank lagen en drukte die tegen zich aan. Het liefst zou ze een potje gaan janken, maar daar schoot ze niks mee op. En waarom maakte ze zich zo druk om dat baantje? Tuurlijk, het was jammer en ook onverwachts, maar het was geen wereldramp. Misschien moest ze ietsjes zuiniger zijn totdat ze een nieuw baantje gevonden had, maar ze wist wel waarom het zo hard aankwam. Dit was nóg een van de dingen, reeks gebeurtenissen die haar de laatste tijd tegen zaten.
Fay kwam een kwartiertje later ook thuis, dus deed Elise nogmaals het verhaal, met de hulp van Noa. Fay reageerde precies zoals Elise van haar had verwacht: Ze vond het erg, maar het was niet het einde van de wereld. Gelukkig was er nog pizza met wijn om alle gedachten die nu rond spookten in haar hoofd even van zich af te zetten. Proost.

Die avond kon Elise moeilijk in slaap komen. Morgen zou ze al vroeg vertrekken, richting het huis van haar ouders zodat ze nog kon helpen met de voorbereidingen van het huwelijksfeest. Haar jurk lag al klaar, voorzichtig gedrapeerd op haar bureau. Het was een donkergrijze jurk die boven haar knieën viel, en vanaf haar heupen uitliep waardoor het luchtig oogde. Haar zilver kleurige pumps pasten er perfect bij, ook deze stonden klaar op haar bureau. Een tasje mocht niet ontbreken, en dus lag er bij de schoentjes een klein envelop tasje in dezelfde kleur. Samen met Fay had ze een shopmiddag gehouden om de perfecte outfit te vinden voor Elise, en ook meteen voor Fay zelf, die ook uitgenodigd was. Noa kon niet komen, die had geen vrij kunnen krijgen, dus gingen Elise en Fay gezellig samen. Ze hadden afgesproken om rond negen uur te vertrekken, en omdat het inmiddels al bijna één uur was, was het nu wel tijd om eens te gaan slapen. Maar ze kon het niet, en ze wist wel waar het door kwam, ook al wilde ze het niet toegeven. De gedachte van de mislukte tentamens en het baantje dat ze kwijt was bleven maar door haar hoofd spoken. Over een week zou ze alle cijfers krijgen tijdens het gesprek met haar studie loopbaan begeleider, en daar zag ze erg tegen op. Ze wilde niet horen dat ze niet kon afstuderen. Ze wilde niet horen dat ze een heel semester over zou moeten doen om te slagen. Al haar studiegenoten waren op zoek naar werk, of maakten plannen om een huis te kopen. Sommige wilden er eerst een poosje tussenuit, naar het buiten land om daar wat werk ervaring op te doen. Wat zag ze op tegen dat gesprek. De gedachte dat ze geen bijbaan meer had begon steeds harder aan te komen. Tranen rolden nu over haar wangen, en ze trok de deken op tot aan haar neus zodat de meiden haar niet zouden horen snikken. Ze had haar baas die avond nog gebeld. Hij had haar verteld dat hij het heel erg vond dat hij haar moest ontslaan. Dat gedeelte had ze nog begrepen, maar toen hij haar vertelde dat ze door een meisje van zestien werd vervangen, simpelweg om dat ze te duur was, stond ze op het punt om in huilen uit te barsten. Ze had het gesprek zo snel mogelijk afgerond. Ze kreeg nog mee dat haar baas het loon dat hij haar nog verschuldigd was morgen direct zou overmaken, en met een bonus. Maar op dit moment kon niks haar opvrolijken. Bij Noa en Fay had ze zich nog redelijk kunnen inhouden, maar nu werd haar kussen nat door de tranen, en het kon haar niet schelen. Ze wikkelde de deken strak om haar heen, en liet de tranen op het kussen druppelen. Nu kon ze nog even uithuilen, maar morgen zou ze het niet doen. Niemand had er iets aan dat ze op het verlovingsfeest in tranen zou uitbarsten, en helemaal haar zus niet. En wanneer haar moeder dit te weten kwam, zou ze er de hele tijd over willen praten. Dat was wel het laatste waar Elise nu behoefte aan had. Ze zou morgen haar vrolijke zelf zijn, met een grote glimlach op haar gezicht.