[Verhaal] Kan Ik Jou Vertrouwen?

Dit verhaal draait vooral om de zevenentwintig jarige Rayven. Na een slechte en vooral zware start in het leven, krijgt ze nadat ze Will heeft ontmoet, haar ware liefde, een eerlijke kans om haar leven te beteren. Die kans neemt ze aan, ze gaat in een mooi huis wonen, richt een gezinnetje op. In de zin, aan haar leven kan niets meer stuk.
Tot er weer iemand in haar leven komt, Azula, haar jongere zusje. Rayven bied haar hulp aan, onder de voorwaarden dat ze weg moest gaan na een bepaalde tijd. Maar Azula luistert niet en begint ‘onzin’, uit te kramen tegen Will en haar kinderen.
Plots verdwijnt ze en de enige die meer van haar verdwijning af lijkt te weten is Azula. Will moet haar vertrouwen om Rayven weer te kunnen vinden. Maar kan hij haar wel vertrouwen?

Proloog

Rayven keek glimlachend naar Aerlynn, die samen met Jayden met de barbiepop aan het spelen was.
‘Neehee! Jay, Ken moet verliefd worden op barbie!’ riep Aerlynn beledigt uit en keek Jayden boos aan inclusief de dreigend over elkaar geslagen armen en haar ultieme mok gezicht.
‘Maar barbie is zo lelijk,’ zeurde Jayden en toen hij dacht dat zijn moeder even niet naar het tafereel keek, trok hij snel een paar plukken haar uit barbie’s hoofd.
Aerlynn gilde het uit, alsof er een paar haren uit haar hoofd getrokken werd. Zelfs al zou Rayven niet opgelet hebben, was de oorverdovende gil er onmiskenbaar eentje van een ontevreden en vooral erg boos kind. ‘Mam! Mama, zag je wat Jayden deed?’ Ze wees naar haar broertje. Die met een pluk blonde haren in zijn hand, ‘ik deed niets!’ zei hij met zijn meest schijnheilige blik, die op z’n zachts gezegd niet echt geloofwaardig was.
Zachtjes lachend stond Rayven op van de sofa. ‘Jayden, geen dingen stuk maken. mama ziet alles.’ Rayven keek streng naar Jayden, die het plukje haar twijfelend terug gaf aan Aerlynn.
‘Sorry zeggen.’
‘Sorry, Aerlynn, ik beloof het nooit meer te doen,’ zei hij nukkig en keek even naar zijn moeder, in de hoop dat ze dit goed genoeg zou vinden.
Rayven glimlachte breed, ‘kijk, dat is stukken beter.’
Will kwam aangelopen, nog in zijn pyjama - die niet meer dan een onderbroek was - en keek naar de drie. Plots viel zijn oog op Aerlynn, die met tranen in haar ogen naar het plukje haar in haar hand keek.
‘Papa! Weet je? Jayden heeft mijn barbie stuk gemaakt!’ riep ze uit, duidelijk ervan overtuigd dat Will net zo verontwaardig zou zijn als zij.
Will lachte zachtjes. ‘Arme Aerlynn, weet je wat? We gaan wel een paar nieuwe kopen.’ Hij stopte even toen hij Jayden, met grote ogen van jaloezie zag kijken.
‘En voor Jayden een nieuwe speelgoedauto,’ vervolgde Rayven snel, met een waarschuwende blik naar Will. ‘Zeg, heb jij eigenlijk al de kamer opgeruimd?’ vroeg ze en keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan.
Will keek haar met precies dezelfde schijnheilige blik aan, als die van Jayden. ‘Uh… misschien,’ zei hij en rende bij het zien van Rayven’s dreigende blik direct naar boven om de kamer verder op te ruimen.
Rayven grinnikte zachtjes, ‘kijk Aerlynn, dat moet jij ook doen, als je later groot bent. Ze gewoon boos aankijken, dan luisteren ze wel.’ Ze begon te lachen toen ze Aerlynn’s vragende blik zag. Ze hield haar hoofd iets schuin, maar keek geschrokken op toen ze de bel hoorde gaan. ‘Mama, doe open!’
Rayven keek even op en fronste, er kwam haast nooit iemand hier, ze liep naar de deur. Even was ze geneigd Will te roepen, maar besloot dat de deur opendoen niet zo’n grote moeite hoefde te zijn. Langzaam opende ze de deur en keek verbaasd naar de vrouw, die in de deuropening stond.
‘Mama? Wie is dat?’ vroeg Aerlynn zachtjes en Rayven keek even naar de twee, die nieuwsgierig achter haar stond.
‘Dat is…Azula,’ zei ze, met een bittere ondertoon.

Klinkt interessant! Je hebt er een volger.

Azula. Avatar. :’)
Ze is slecht, ik weet het zeker. Mijn interesse is in ieder geval gewekt. +1 volger

Nee, ze is niet slecht, zo voor de hand liggend ben ik nou ook weer niet.

Haha oke. Ik ben benieuwd.

Hoofdstuk 1

‘Azula, wat doe jij hier?’ siste ze. Jayden liep nieuwsgierig dichter naar de deuropening toe en keek de jonge vrouw aan. ‘Jayden, ga naar papa, Aerlynn, ook.’ Ze keek even naar de twee, met een blik die niet diende tegengesproken te worden.
‘Maar maham…’ zeurde hij en keek zijn moeder uitdagend aan. ‘Ik wil eerst weten wat zij komt doen!’ riep hij brutaal naar zijn moeder. Hij keek haar met zijn meest stoere blik aan en wist dat zijn zusje hem bewonderend aankeek. Pas toen hij zijn moeders beangstigende blik zag en ze dreigend een stap naar hem toe deed rende hij direct naar boven.
Aerlynn volgde direct en riep haar broer nog na: ‘Jay! Wacht nou op mij!’ riep ze terwijl ze zo snel als ze kon de trap op rende.
Toen Rayven zich ervan verzekerd had dat de twee buiten gehoorsafstand waren en dat ze hun niet meer konden zien keerde ze zich weer naar Azula. ‘Wat kom je hier doen, Azula, want je bent hier niets voor niets.’ Ze keek naar haar jongere zusje en beet zachtjes op haar lip, toen ze de grote bruine ogen zag schitteren.
Azula trok een schijnheilig pruillipje, ‘dus ik mag niet zomaar bij mijn grote zus langskomen?’ vroeg ze en knipperde met haar wimpers. ‘Of ben je nog steeds zo achterdochtig als vroeger?’ Ze keek haar zus uitdagend aan.
Woedend perste Rayven haar lippen op elkaar. ‘Vertel me waarom je hier bent! Je komt hier niets voor niets en nee, je hoeft niet te liegen.’ Toen ze haar zus’ minachtende blik zag zuchtte ze. ‘Ik heb drie kinderen, Azula, als je Will meetelt heb ik er ook nog een aap bij. Die me, dag en nacht de oren van mijn hoofd af liegen, je hoeft geen poging te wagen want ik trap er toch niet in.’ Ze wist dat haar zusje heel goed kon liegen en daar ook vaak gebruik van maakte.
‘Nou, nu we erover eens zijn dat ik toch maar eens de waarheid moet gaan vertellen, ik heb een heel klein, misschien toch nog eigenlijk best wel groot probleem.’ Ze keek Rayven even twijfelend en misschien zelfs onzeker aan. Bijna alsof ze hoopte dat ze echt geholpen zou worden. ‘Ik ben uit huis gezet, Rayven, en…en ik wil gewoon heel graag ergens kunnen slapen, voor een tijdje.’ Hoopvol keek ze naar haar zus, haar ogen smekend voor de toestemming, maar de uitdrukking van haar zus bleef hard en koud.
Rayven rilde van woede, hoe durfde ze dit te vragen! Na alles, alles, wat ze voor haar had gedaan kon er nóg wel een gunst vanaf? Was dat het? ‘Waarom ben je uit huis gezet Azula!’ riep ze uit. Voor ze ook maar zou overwegen om haar tijdelijk in huis te houden wilde ze eerst precies weten wat ze geflikt had, wie weet wat voor een dingen ze allemaal met zich mee zou brengen. Haar zusje kennende, konden dat schokkende dingen zijn.
Zenuwachtig sloeg Azula haar ogen neer, ‘nou, ik praat er liever niet over,’ zei ze zacht. Maar toen ze Rayven’s dreigende blik zag zuchtte ze. ‘Goed dan.’ Ze sloot haar ogen even, ze wilde het niet vertellen, maar het zou wel moeten. ‘Rayven! Ik wil er echt niet over praten, alsjeblieft, ik beloof dat ik geen last zal veroorzaken!’ Pas toen ze de blik in Rayven’s ogen zag besefte ze dat ze dit misschien iets subtieler had moeten aanpakken.
‘Wegwezen, nu.’ De woorden kwam uit haar mond voordat ze het door had. Toen ze Azula’s geschokte uitdrukking zag, had ze de neiging om op haar lip te bijten en sorry te zeggen. Nee, dit is juist wat ze wil! Nu gaat ze huilen en dan ben ik weer zo lief om haar toch nog binnen te laten. Dit keer laat je het bij je antwoordt. ‘Azula, laat me het niet nog een keer zeggen, of ik bel de politie.’ Als bewijs dat ze het echt wilde gaan doen haalde ze haar mobiel te voorschijn.
Azula deed een stap achteruit bij het zien van haar mobiel. ‘Alsjeblieft, Rayven- Oké ik ga al!’ riep ze woedend en rende met tranen in haar ogen de voortuin uit.

Bedankt voor jullie reacties!!!

Geschrokken draaide ze zich om, toen ze een hand op haar schouder voelde. Ze keek recht in de lichtblauwe ogen van Will. De ogen waarvoor ze iedere keer weer gevallen was. Tranen vulde zich in de hare en ze knipperde ze snel weg. ‘Will,’ fluisterde ze en leunde zachtjes tegen hem aan. ‘Waar zijn Aerlynn en Jayden?’ vroeg ze zacht, ze wilde niet dat zij hun moeder zo zouden zien.
‘Rustig maar schatje, die zitten boven op hun kamer een Peter Pan puzzel te maken, Aerlynn maakt Tinkerbell en Jayden maakt Peter Pan.’ Hij grinnikte zachtjes en deed de deur dicht. ‘Kom, ik denk dat we moeten praten, is het niet?’
Rayven knikte en keek hem met grote, zielige ogen aan. ‘En jij zei nog wel dat je geen goede vader zou zijn?’ vroeg ze, terwijl ze meeliep naar de bank. ‘Ik kan ze nog geen vijf minuten bezig houden zonder ze ruzie te laten krijgen.’ Ze zuchtte en liet zich op de bank zakken.
Will lachte zachtjes en drukte een kusje op haar wang. ‘Ik ben gewoon een super papa,’ plaagde hij en keek haar grijnzend aan, voor zijn uitdrukking weer serieus werd. ‘Maar daar ging het niet om, ik wilde vragen, wie was de vrouw die aanbelde? En vooral, wat wilde ze?’ Hij keek haar doordringend aan, hij wist dat als ze haar ogen neer zou slaan ze een leugen zou verzinnen.
Zachtjes beet ze op haar onderlip en keek hem recht in zijn ogen aan, ze loog haast nooit tegen Will. Dat had ze gedaan toen ze nog maar net een relatie hadden.
Het had niet goed uitgepakt, uiteindelijk was het toch goedgekomen. Net zoals altijd. ‘Het was Azula,’ fluisterde ze. Toen ze Will’s niet begrijpende blik zag zuchtte ze: ‘mijn zusje.’
Hij knikte.
‘Ze kwam hier om te vragen of ze tijdelijk hier kon wonen. Omdat ze uit huis geplaatst was.’ Ze trok een gezicht en keek Will aan, die zijn een wenkbrauw optrok. ‘Inderdaad, dat dacht ik dus ook, waarom komt ze hier naartoe? Ze denkt waarschijnlijk dat ik haar wel binnenlaat omdat ik haar zus ben, maar echt niet.’
Will keek even bedenkelijk, hij wist dat Azula niet te vertrouwen was, ten minste, als hij de verhalen van Rayven moest geloven. Ondanks de dingen die Azula haar aan had gedaan, was dit niet het antwoord wat Rayven normaal zou geven. Hij kende Rayven nu al tien jaar, voor hem was ze nog steeds het naïeve, gebroken meisje dat al haar hoop in hem legde. Dit gedrag was zo anders, het had er waarschijnlijk mee te maken dat ze niet graag aan haar verleden herinnerd werd. Toch, dit had hij niet verwacht van haar en keek haar even fronsend aan. ‘Heb je aan haar gevraagd waarom ze uit huis gezet is?’ vroeg hij zacht.
Ze keek hem bedenkelijk aan, ‘ga je nu serieus overwegen om haar in huis te nemen? Heb je niet naar mijn verhalen geluisterd? Ze is gestoord!’ riep Rayven uit en rolde geërgerd met haar ogen. ‘Nou, als jij het zo graag wilt weten, ik heb het gevraagd.’
‘En wat was het antwoord, slimmerd.’ Hij keek haar aan en grinnikte.
‘Ze zei dat ze er niet over wilde praten,’ antwoordde ze. Rayven zag hoe Will zijn wenkbrauw optrok. ‘Will! Vertel me nou niet dat je het zielig voor haar-’
‘Rayven, luister naar me. Wat je nu zegt, is iets wat totaal niet normaal is, voor jou. Normaal ben je altijd zo lief en rustig, echt schat, geloof me nou maar. Misschien moet je het gewoon proberen? Ze is immers je zusje en ik denk dat als ze nog naar jou toe durft te gaan na al die jaren, dat ze je echt nodig heeft.’ Glimlachend keek hij naar Rayven die zijn woorden nog een keer voor zichzelf herhaalde.
Voor ze de kans had om verder na te denken hoorde ze gegil van boven: ‘Nee! JAY! Je hebt mijn puzzel stuk gemaakt! Stommeling!’