[Verhaal] Jake - de jongen die mij vertelde dat er meer was

[i]Hallo dames,

Ik heb mijn vorige topic gesloten, omdat ik het verhaal een onverwachte wending ga geven. Daarom ben ik nu druk bezig met het herschrijven van het deel dat ik al had. Nog steeds ben ik benieuwd naar jullie tips en reacties.[/i]

Nina.

Intro: Mijn hele leven is al uitgestippeld. Vanaf mijn geboorte tot aan mijn dood. Contact met mensen heb ik weinig, ik leid een eenzaam leven. Contact met mensen is verboden, want dat is slecht voor mijn concentratie. Ik mag me alleen maar richten op mijn werk. Elke dag hetzelfde, mijn leven is zo saai. Dan kom ik Jake tegen. Een jongen van mijn leeftijd, hij komt uit een ander, geheimzinnig land. Een land die ik nog niet kende. In het geheim praten we met elkaar, maar het blijft helaas niet onopgemerkt. Hij vertelt mij dat er meer is dan alleen maar het werk en dat de Staat belachelijk is. Hij vindt ons land belachelijk, hij wil zich er tegen verzetten. Alleen heeft hij mijn hulp nodig. Maar ik wil hem niet helpen.

Proloog
Een compleet andere wereld ligt voor me. Met een grote glimlach op mijn gezicht zet ik een paar eerste stappen. Ik had geluk gehad. Ik was vrij. Ik wel.

Oke, ik volg weer!

Leuk!

Hanna

Ergens hoorde ik een deur piepen. Sinds wanneer waren hier mensen?
Voetstappen klonken luid en duidelijk op de gang. Wat zou er aan de hand zijn?
Het geluid van een opengaande deur klonk schel, het was mijn deur.
Verschrikt keek ik op van mijn computer. In de deuropening stonden een jongen en een vrouw van de Staat.
‘Dit is Jake, jij moet hem inwerken,’ de opdringerig stem van de vrouw vulde de hele ruimte.
‘Maar ik…,’
‘Jij niets, jij werkt hem gewoon in,’ de vrouw duwde Jake in de richting van mij. Ze draaide zich weer om en ze gooide de deur achter haar dicht.
‘Hallo Jake,’ groette ik hem verontwaardigd. Hadden ze niet even mij kunnen informeren? Ik had nog nooit iemand ingewerkt.
‘Hallo,’ groette Jake me ‘die vrouw is niet helemaal goed in haar hoofd.’
‘Nee, inderdaad,’ grinnikte ik.
‘Ik ben opzoek naar een baan, dus ik ben maar gaan informeren bij de Staat, ik kwam hier uit,’ vertelde Jake me. Dus hij was opzoek naar een baan? Vreemd.
‘Maar je mag toch maar één baan doen vanaf je tiende?’
‘Dit is mijn eerste baan.’
‘Oh,’ ik snapte er niks meer van, als je tien jaar was moest je je ouders verlaten en een baan zoeken. Ik schatte Jake zeker niet op tien jaar.
‘Ik woon hier pas sinds kort,’ legde Jake me uit. Verbaasd keek ik hem aan, hoe kon dat nou?
‘Moeten we niet gaan werken?’ vroeg Jake, hij had het er duidelijk ongemakkelijk mee. Toch wilde ik nog een heleboel over Jake weten, dus ik nam mezelf voor om hem dat een andere keer te vragen.

Jake

Ik had er enorm tegen opgezien, maar ik had het toch gedaan.
Speciaal voor mijn ouders.
De vrouw die mij naar Hanna bracht was verschrikkelijk en meteen begreep ik wat mijn ouders bedoelden. De hele Staat was onzinnig.
Toen Hanna over mij begon had ik het daar erg ongemakkelijk mee. Ik kon haar nog niet te veel vertellen. Ze zou er vanzelf wel achter komen.
‘Snap je het een beetje?’ ik schrok wakker uit mijn gedachten en ik keek in het vragende gezicht van Hanna.
‘Niet echt,’ gaf ik toe.
Hanna zuchtte en wierp een boze blik op me.

Ik vind het vervelend dat er elke keer zoveel ruimte tussen zit. Gewoon op een volgende regel beginnen is ook al voldoende. :slightly_smiling_face:

Ik vind dit al stukken beter geschreven, en ik denk dat die witregels beter uitkomen als er grotere teksten staan, ik bedoel per alinea. Nou is het steeds per 1 regel weer een witregel.

Haha, even voor de duidelijk: ik heb echt geen flauw idee waarom die witregels er zijn. In Word staat het gewoon aan elkaar.

Het staat nu weer goed.

Mooi verhaal zeg.

Hoe kan je ooit zo’n wereld verzinnen? ;p

Bedankt voor de lieve reacties meiden,

en ik post inderdaad kleine stukjes, misschien moet ik ze maar eens wat langer gaan maken ja.

:flushed:

Hanna
Waar zat die Jake toch met zijn gedachten? Ik ergerde me enorm aan hem. Het leek net alsof hij niet eens naar mijn uitleg luisterde. En als hij dan toevallig wel luisterde, snapte hij het niet.
‘Jake, let even op,’ snauwde ik hem voor de zoveelste keer toe.
‘Sorry,’ antwoordde hij.
Zo ging het ongeveer de hele tijd.
‘Jake, waar zit jij met je gedachten?’ vroeg ik uit pure frustratie. Jake dacht even na.
‘Ik denk aan thuis,’ gaf hij toen toe.
‘Hoe bedoel je aan thuis?’ vroeg ik verbaasd.
‘Ik kom ergens anders vandaan, niet uit dit land,’ bekende Jake onverwachts. Uit een ander land? Verbaasd keek ik Jake aan. De Staat was toch het enige land? Dat had ik op school geleerd.
‘Er bestaat toch maar één land?’ Jake leek zijn wenkbrauwen de fronsen nadat ik dat gezegd had. Ik vond het maar raar, volgens mij loog Jake.
‘Jij moet nog heel veel leren,’ verzuchtte Jake. Waar sloeg dat nou weer op? Ik had al een hele boel geleerd, ik was immers tot mijn tiende naar school geweest.
‘Jij moet ook nog heel veel leren,’ snauwde ik Jake kwaad toe en ik richtte mijn blik weer op het scherm.
‘Hanna?’ vroeg Jake onverwachts. Ik ergerde me eraan, kon hij niet even opletten?
‘Ja,’ antwoordde ik toch maar, uit beleefdheid.
‘Je moet weten dat er meer is dan alleen maar de Staat.’
Ik antwoordde niet, ik geloofde er toch niet in. Al maakte de woorden van Jake wel een diepe indruk op me. Wat als er wel meer was dan alleen de Staat?

Jake
Uitgeput lag ik op mijn grote bed. Vandaag was een leerzame dag, ik had veel geleerd over de Staat. Mede dankzij Hanna. Ze wist me er een heleboel over te vertellen, nadat ik haar verteld had dat ik hier voor een andere reden dan het werk was. Ik had nog niks losgelaten over de hulp die ik van haar nodig had, ik was bang geweest dat ze dan zou afschrikken.
Telefoongerinkel vulde de ruimte. Ik voorspelde dat het mijn vader zou zijn, maar ik had het mis.
‘Hallo Pap,’ groette ik hem vrolijk en er vanuit gaand dat het mijn vader was.
‘Pap? Ik ben Hanna,’ hoorde ik de stem van Hanna zeggen.
‘Sorry, ik verwachtte dat je mijn vader was,’ excuseerde ik me met een rood hoofd tegenover Hanna. Gelukkig kon ze mijn hoofd niet zijn.
‘Waarom belde je mij eigenlijk?’ vroeg ik nieuwsgierig. We alles toch al op het werk besproken?
‘Ik moest je even vertellen dat het morgen niet door gaat,’ zei Hanna toonloos. Zou het morgen niet doorgaan? Hoezo niet? Ik had me er juist zo op verheugd.
‘Sorry Jake, maar het kan echt niet,’ stotterde Hanna verlegen.
‘Zie ik je woensdag dan?’ Ik hoopte dat het woensdag wel door zou kunnen gaan, want ik moest nog een heleboel van Hanna te weten zien te komen.
‘Ja, tot woensdag,’ waren Hanna’s laatste woorden voor ze de telefoon ophing.
Eigenlijk kwam het best goed uit dat ik morgen niet hoefde te werken, ik kon dan mooi nog wat onderzoek doen.

Hoera, eindelijk weer een verhaal van jou!

Ik hou van je schrijfstijl!

:upside_down_face:

leuk stukje (alweer!)

Dank jullie wel!

:upside_down_face:

Hanna
Nadat ik van de Staat te horen had gekregen dat er morgen een gesprek zou plaats vinden tussen mij en iemand van de Staat, had ik Jake afgebeld. De Staat wilde mij nog niet vertellen waar het gesprek over zou gaan, maar ik had al een klein vermoeden. Namelijk over Jake.

De volgende ochtend stond ik met een vervelend gevoel in mijn buik op, eigenlijk was ik best nieuwsgierig naar wat de Staat mij over Jake zou willen vertellen. Tenminste, als het over Jake zou gaan. Ik was in mijn werkkamer en ik staarde wat voor me uit. Hier moest ik wachten op de Staat.
Zachte geklop op mijn deur en zonder dat ik antwoord vliegt de deur open.
‘Hallo Hanna,’ groette een vrolijke jongeman mij.
‘Hallo,’ groette ik hem toonloos. De jongen kwam naast me zitten en hij legde een dossier voor zich neer.
‘Ik hoorde dat jij iemand moest inwerken?’ vroeg hij nog even vrolijk.
‘Ja dat klopt, Jake,’ antwoordde ik. De jongen opende zijn dossier en nieuwsgierig keek ik toe.
‘Het is je eerste keer dat je iemand moet inwerken, dus ik zal je even wat regeltjes uitleggen,’ vertelde de jongen mij al lezend in zijn dossier.
‘Ten eerste mag je niet met hem over iets anders dan het werk praten. Ten tweede moet je het hem niet gemakkelijk maken en ten derde vertel hem geen nutteloze informatie,’ somde hij op.
‘Wat een stomme regels,’ verzuchtte ik.
‘Ik weet het,’ verzuchtte de jongen die opeens niet meer zo vrolijk deed. Ik zag een droevige blik in zijn ogen, maar voordat ik er wat van kon zeggen stond hij op en vertrok hij.

Leuk stukje, ik hou van je schrijfstijl. En die Hanna leeft echt in een stom land!

Snel weer verder gaan!

:hugs:

Wanneer ga je weer verder?

Nina…

Ben je dit verhaal voor de tweede keer gaan herschrijven ofzo?