Verhaal - Isabelle

Zaterdag 26 juni.
HOLLANDER DAGBLAD – Verleden week is het zomerfestival weer van start gegaan. Vanwege het aanhoudende mooie weer zijn er tot nu toe ruim 10.000 bezoekers geteld. Dit weekend worden er nog eens 6.000 bezoekers verwacht. Net als voorgaande jaren word het zomerfestival afgesloten op zondag 27 juni in het Grote Park. Headliner is dit jaar Thomas Nilsen. Voor meer informatie, zie de website.

Met een zucht laat Isabelle de krant zakken en neemt een slok cappuccino. Het liefst zou ze elke dag in bed ontbijten, lekker op het gemakje de krant lezen, croissantje erbij.
Vorig jaar hadden zij en Maryell zich weken zitten verheugen op het zomerfestival. Ze waren elke dag geweest, van maandag tot zondag. Soms hadden ze een optreden moeten missen vanwege de aanhoudende regen, of het feit dat ze echt niet onder hun huiswerk uit konden.
Nu zat Maryell aan de andere kant van het land, en voelde ze zich daar te belangrijk om voor het jaarlijkse festival naar huis te komen. Ook haar andere twee vriendinnen en haar beste vriend waren dit weekend niet thuis. Isabelle had soms wel eens het idee dat ze als enige was overgebleven in de stad waarin ze opgroeide. Natuurlijk had ze wel nieuwe vrienden gemaakt bij haar studie, maar dat was anders. De mensen waarmee ze vroeger uren en uren optrok leken het prima naar hun zin te hebben in hun studentenflats en hadden nog maar weinig interesse in het ouderlijk huis en de stad die daarbij hoorde.

Een uur later had Isabelle zich klaargemaakt om naar het zomerfestival te gaan. Het was erg mooi weer, dus had ze besloten luchtige kleding te dragen. Een witte bloes met een grote strik voorop, een zwarte broek die tot haar knieën reikte en simpele sandaaltjes. Een zonnebril in haar licht golvende haren maakte het af.
Eenmaal fietsend over de dijk kon ze de muziek al horen. Vrolijke, zomerse klanken vulde de lucht en deden voorbijgangers glimlachen. Eigenlijk was het vandaag een heerlijke dag om naar het strand te gaan, maar Thomas Nilsen was een veelbelovend talent. Isabelle had hem regelmatig op de radio gehoord en wilde zeker weten dat alle ophef niet voor niets was. Verleden week had ze zijn album aangeschaft en het inmiddels al tientallen keren gedraaid. Vrolijke, rustige nummers waren het. Precies waar ze van hield.
Een blik op haar horloge vertelde haar dat het optreden van Thomas over zo’n 10 minuten zou beginnen. Ze trapte stevig door en parkeerde haar fiets tussen de honderden andere fietsen vlak bij de ingang van het park. Bij de ingang werd ze vriendelijk toegeknikt door de beveiliging. Haar kleine tasje hoefde niet open, het was immers te klein om verboden spullen zoals drinken en eten in te verstoppen.
De toestroom van mensen vertelde Isabelle welke kant ze op moest lopen. Op het grote grasveld waar ze vroeger vaak had gepicknickt met Maryell was een enorm podium opgebouwd, met daaromheen kraampjes en een bar.
Een presentator vult de leegte tussen de optredens op. Isabelle besluit een cola te gaan halen waarna ze een plekje op het veld uitkiest. Drie giechelende meisjes passeren haar.
‘Hé, dat is de gymleraar van SpangaS,’ wijst een van hen lachend.
Isabelle volgt de wijzende vinger naar de presentator op het podium. Zijn gezicht komt haar niet bekend voor, maar ze is dan ook te oud om naar dergelijke programma’s te kijken.
Isabelle kijkt nog eens om zich heen. Haar plekje halverwege het veld is verreweg een van de fijnste: het is er niet zo druk en dat is fijn met deze warmte. Ze heeft een perfect uitzicht op het podium, waar nu de bandleden van Thomas arriveren.
‘En dan is het nu tijd voor… Thomas Nilsen! Geniet ervan!’ roept de presenator uitbundig waarna hij podium verlaat. Een gejoel stijgt op uit de mensenmassa als Thomas het podium op rent.
‘Halloooo! Wat heb ik een mooie dag uitgekozen om hier te zijn!’ roept hij vrolijk in zijn microfoon. ‘Hebben jullie het naar je zin?’
Het publiek gilt een ja. ‘Wat? Ik hoor jullie niet; hebben jullie het naar je zin?’
Het publiek brult harder. Thomas lacht. ‘Mooi! Mijn eerste nummer heet Perfect World.’
Isabelle geniet met volle teugen van het optreden. Ze klapt beleefd na elk nummer maar kan haar ogen niet van Thomas afhouden. Het is een fijne, aantrekkelijke knul. Dat had ze al gauw door. Hij is ook nog eens heel charmant naar het publiek toe, en zijn liedjes lijken wel mooier nu ze deze live hoort.
‘En nu: Million miles away,’ roept Thomas, waarna hij vlug een grote slok water neemt. Isabelle’s glimlach wordt breder, dit is haar favoriete nummer. Ze geniet van elke klank, van elk woord. Thomas’ blik lijkt op haar gericht te zijn. De betovering wordt pas verbroken als de muziek wegsterft. Een beetje teleurgesteld kijkt ze naar het podium, waar Thomas naar de zijkant loopt. Was dit het al?
Thomas praat met zijn manager, gebaart druk en wijst in het publiek, Isabelle’s kant op.
‘Het volgende nummer draag ik op aan het meisje met de witte strik.’ Thomas zoekt oogcontact met Isabelle, die verbaast om zich heen kijkt. De mensen om haar heen kijken niet op of om. ‘Ja, ik bedoel jou,’ grinnikt Thomas. ‘Tomorrow knows is mijn nieuwe single, hij komt volgende week uit. Geniet er vast van!’ vervolgt hij.
Nog steeds verbaasd kijkt Isabelle om zich heen. De mensen hebben niets door maar luisteren aandachtig naar het nummer. Ze besluit het te laten rusten en te genieten van het nummer, wat ze nog niet kent. Het is een prachtig nummer besluit ze. De rustige klanken zijn precies gemaakt om haar gedachten op te laten dansen.
Wanneer het publiek brult en juicht aan het einde van het nummer tikt er iemand op Isabelle’s schouder.
‘Hoi! Ik ben Johan, de manager van Thomas,’ stelt de vlotte knul zich voor. Hij grijnst bij het zien van Isabelle’s verbaasde blik. ‘Thomas vraagt zich af of je mee komt naar achter?’
‘Eh, ja. Graag,’ stottert Isabelle. Ze werpt een blik op het podium waar ze de blik van Thomas vangt, die knipoogt. Isabelle haast zich dan achter Johan aan, die zich een weg baant door het publiek.
‘Lieve mensen, ik heb het heel erg naar mijn zin gehad, maar het is tijd om te vertrekken,’ zegt Thomas spijtig. ‘Geniet van de dag!’ En hij sprint het podium af. De band speelt het laatste riedeltje om de leegte op te vullen waarna de presentator weer verschijnt.
Achter de bar is een kleine doorgang naar achter waar Johan en Isabelle door de beveiliging worden doorgelaten.
Ze is in het achter-de-schermen-gedeelte beland! Er stonden een aantal caravans, deuren en ramen open op de warmte te verdrijven. De volgende artiest die zou optreden werd nog gauw gemake-upt.
Thomas zat een eindje verder aan een picknicktafel, een groot glas water voor zich en zijn overhemd een eindje open geknoopt. Als hij haar blik vangt is Isabelle even bang dat Johan hem verkeerd had begrepen en het verkeerde meisje had aangewezen, maar tot haar geruststelling grijnst hij breed.
‘Bedankt, Johan,’ zegt Thomas, waarna hij opstaat van de bank en zijn aandacht op Isabelle richt. Hij steekt zijn hand uit. ‘Het meisje met de grote strik,’ glimlacht hij.
Isabelle pakt Thomas’ hand, zijn vingers omklemmen de hare even stevig, waarna hij ze loslaat. ‘Ik ben Isabelle,’ glimlacht ze.
‘Thomas,’ glimlacht hij terug. ‘Ga zitten, wil je wat drinken?’
Ietwat verlegen neemt Isabelle plaats op de bank, tegenover Thomas’ plekje. ‘Doe maar hetzelfde als jij.’
‘Komt eraan!’
Nu ze weer even alleen is kan ze goed om zich heen kijken. Het is een bedrijvigheid van jewelste, maar om de picknicktafel heen is het rustig. Medewerkers staan druk in hun headset te praten. Een gitarist vloekt luid als een van zijn snaren breekt, maar gelukkig snelt er gauw iemand aan om deze te vervangen. De caravans zijn de kleed- en make-upruimtes, en verderop in de schaduw staan nog meer picknicktafels waar artiesten en hun gevolg kunnen plaatsnemen.
‘Alstublieft,’ grijnst Thomas terwel hij een groot glas voor Isabelle neerzet, de opschrikt uit haar gedachten.
‘Het spijt me dat Johan je dag heeft verstoord door je hiernaartoe te brengen…’
Thomas kan zijn zin niet afmaken omdat Isabelle hem in de rede valt. ‘Het geeft niet,’ glimlacht ze charmant. ‘De band hierna ken ik toch niet zo goed.’ Ze twijfelt er niet over om toe te geven dat ze speciaal voor hem is gekomen. Hij komt al zo zelfverzekerd over en het zou zijn ego alleen nog maar meer strelen.
‘Je viel me op, meteen vanaf het begin al.’ Thomas staart haar even aan, tot Isabelle wat verlegen haar blik afwendt.
‘Je bent een goede zanger, het publiek is dol op je liedjes,’ verbreekt Isabelle de korte stilte.
‘Behoor jij ook tot dat publiek?’ vraagt Thomas nieuwsgierig.
Isabelle knikt. ‘Vooral Million miles away, ik hou van die rustige klanken.’
Ze praten over koetjes en kalfjes, tot Thomas haar plots mee uit vraagt.
‘Toe, ga met me mee. Het is zondag, dat is geen dag voor andere plannen, toch?’ Thomas klinkt smekend.
Isabelle, die zich nu al wel meer op haar gemakt voelt bij Thomas, twijfelt.
‘Ik haal je op, en breng je ook weer thuis.’
Isabelle kan een glimlach niet onderdrukken. ‘Voorruit. Zeven uur? Ik zal je mijn adres geven.’

Het punt is nu alleen dat ik een beetje vastloop.
Wat vinden jullie ervan?

Jij was toch van dat verhaal: Julia en de voetballers of zo? (:

Ja, dat klopt!

uppp

wauw, best een leuk verhaal :grinning:.
Ook een orgineel onderwerp,heb nog niet echt zoiets gelezen hier op Girlscene.
En ik vind je schrijfstyl fijn om te lezen.

heb wat meer nodig om goed te kunnen oordel :slightly_smiling_face:

more?

Ik vind het wel een goed schrijfverhaal. Beetje vreemd vind ik van dat stukje dat hij haar mee uit vroeg.

Ik ben afgelopen tijd verder gegaan met het verhaal. Is er (nog) interesse?

-----

Stipt zeven uur gaat de zoemer in Isabelle’s appartement.
‘Ik kom!’ roept Isabelle door de intercom waarna ze nog een laatste blik in de spiegel werpt. Haar halflange haren lijken meer slag te hebben door de douche die ze net heeft genomen, en het simpele zwarte jurkje is luchtig genoeg voor het warme weer.
Een chique taxi staat precies voor de deur en de chauffeur houd het portier open. Isabelle glimlacht beleeft om hem te bedanken en stapt in.
In de taxi praat Thomas honderduit over het zomerfestival. Isabelle die ’s middags bijtijds was weggegaan, had de persfotografen en interviews achteraf gemist.

‘Ik ben weer thui-huis!’ galmt het vrolijk door de gang. Isabelle, die in een gemakkelijke stoel bij de open haard zit, huivert van de koude wind die mee naar binnen komt. Ze slaat haar dikke schoolboek dicht en loopt de hal in, waar Thomas zich net ontdoet van zijn muts, sjaal en jas.
Isabelle drukt een kus op zijn lippen. ‘Hoe was het?’ wil ze weten.
Thomas grijnst. ‘Het sneeuwt! We kunnen zo meteen sneeuwengelen maken in de tuin, en een sneeuwpop! En misschien vanavond kunnen we met de slee van de heuvel…’ De jongensachtige blik in zijn ogen doet Isabelles hart smelten.
Thomas rilt. ‘Het is wel koud, dat wel. Wil je me even warm knuffelen?’
Even later zitten ze samen voor de openhaard op het kleed met grote mokken warme chocomel.
‘Dus Johan denkt dat het goed is om binnenkort met de Benelux tour te beginnen, en dan tegen de tijd dat het volgende album uitkomt misschien door heel Europa. Het schijnt dat Love Me Tender al is opgepikt in België, dus wat dat betreft zit het goed,’ verteld Thomas enthousiast.
Voor Isabelle antwoord kan geven gaat Thomas alweer verder. ‘Ohja, morgen is er een nieuwe shoot ingepland, ik had toch verteld dat de opnames morgen niet door konden gaan door de sneeuw? Nu wil een of andere glossy binnenkort een interview plaatsen, en heeft Johan de shoot alvast morgen kunnen inplannen. Wil je mee?’
‘Ik zou graag willen…’ Isabelle kijkt spijtig naar haar dikke schoolboek. ‘Ik moet de helft nog doorspitten en meteen na Nieuwjaar heb ik m’n herkansing…’
Thomas weet hoe graag ze anders altijd meegaat, maar heeft nu ook door dat het niet slim is om haar over te halen om mee te gaan. De shoot neemt zeker de hele ochtend in beslag, en met de feestdagen voor de deur komen er genoeg dagen waarop ze samen leuke dingen kunnen doen.
Na een wat stroef begin van hun relatie zijn ze na 1,5 jaar inmiddels wel gewend aan elkaars ritme. Dat van Isabelle zo gestructureerd mogelijk, elke dag naar school en op vaste tijden aan de studie. Dat van Thomas rommelig en soms onbegrijpelijk, soms met overvolle dagen, soms met een weekje ontspanning. Toch is er tussen alle druktes door al twee keer de mogelijkheid geweest om samen op vakantie te gaan, en lukt het ondanks Thomas’ bekendheid goed om de pers buiten de deur te houden.
Thomas strekt zich uit en gaat languit op het kleed voor de openhaard liggen, en doet tevreden zijn ogen dicht. Isabelle kan een lach niet onderdrukken en kietelt hem zachtjes onder zijn kin.
‘Je moeder had nog gebeld,’ herinnert Isabelle zich plots. ‘Ze was verbaasd dat ik opnam, maar ze komen met kerst eten,’ lacht Isabelle. Door de weeks is ze meestal in haar eigen appartement zodat ze zich volledig kan concentreren op school. ’s Avonds en in het weekend daarentegen is ze vaak bij Thomas, maar nu ze kerstvakantie heeft is ze gewoon de hele week bij Thomas.
‘Gezellig!’ Hij doet zijn ogen open, en kijkt Isabelle aan. ‘En jouw vader en moeder kwamen ook hè? Eerste kerst?’
‘Ja! Dus je kunt je zilveren bestek wel vast gaan poetsen,’grapt ze.
‘Over poetsen,’ reageert Thomas serieus, ‘Ik moet nog even de studio in. En dan hou ik jou niet van je leerwerk!’ Hij springt op en kust haar nog vluchtig. ‘Als ik over een uur nog niet terug ben moet je me maar roepen, dan gaan we samen koken!’
Isabelle lacht, ze weet precies wat samen koken inhoud. Ze vind het hartstikke leuk om iets te maken, maar meestal draait het op een mislukking uit. Thomas daarentegen had in plaats van muzikant ook prima chef-kok kunnen worden, dus meestal als ze samen koken kijkt Isabelle toe en geeft ze af en toe een lepel aan.

Isabelle zit in de bus van school naar huis als haar oog valt op een advertentie in het krantje wat ze die ochtend gauw heeft meegepakt. Het definitieve programma voor het zomerfestival wat over twee weken weer van start zal gaan in haar woonplaats. Als ze het nog haar woonplaats kan noemen, want ze is er eigenlijk alleen af toe om Maryell te bezoeken als die thuis is, of om wat kleren op te halen in haar appartementje. Ze woont al bijna samen met Thomas, maar geen van beide heeft het onderwerp al serieus kunnen aansnijden, waardoor het nog steeds niet definitief is.
Sinds het optreden van Thomas op het festival van twee jaar geleden heeft ze geen moment overwogen om het nog eens te bezoeken. Vroeger leefde ze er werkelijk naartoe, nu was het zowaar helemaal uit haar gedachte.
‘Over twee weken zomerfestival! Zullen we er heen gaan?’ smst ze naar Thomas. Bijna meteen reageert hij, wat helemaal niet gebruikelijk is.
‘Ik kwam net Jeremy tegen bij Johan op kantoor, we mogen backstage bij hem als je dat leuk vind?’
Isabelle wordt onmiddellijk weer wakker. Natuurlijk kunnen ze niet zomaar samen in het publiek gaan zitten. En natuurlijk heeft hij connecties. Ze vind het hartstikke leuk om backstage te kijken, en zeker bij Jeremy die ze inmiddels al een aantal keren heeft ontmoet, maar zo komt de sfeer van het festival niet op haar over zoals de dag dat zo Thomas ontmoette…

Toch staat ze twee weken later met Thomas achter de schermen bij het zomerfestival. Het lijkt alsof er elk jaar hetzelfde weer op het programma staat, een heerlijk zonnetje met een fijne temperatuur. Achter het grote podium is er voldoende schaduw en het is een bedrijvigheid van jewelste. Jeremy en Thomas hebben zich even teruggetrokken in de caravan die als kleedkamer dient, en Isabelle heeft hen even met rust gelaten en kijkt nu overal even rond. Achter de schermen bij zo’n groot, jaarlijks evenement is best interessant voor een communicatiestudent! Ze herinnert zich nog vaag de lessen uit de eerste klas waarbij ze zelf een evenement gingen bedenken, op papier dan. De theorie uit het boek omvatte zoveel aspecten, die ze nu eigenlijk allemaal kon herkennen. In de afgelopen jaren had ze een totaal andere studierichting gekozen dan het organiseren van evenementen, en haar afstuderen kwam er nu aan, al dan niet met enige studievertraging omdat ze in plaats van een half jaar al een jaar stage had gelopen. In september zou ze beginnen met een aantal gemiste lessen in te halen waarna ze aan haar afstudeerstage zou gaan beginnen.

Met een zucht raapt Isabelle haar spullen bij elkaar. Ze moet er nu toch echt aan gaan geloven. Ze moet nu toch echt haar oude appartementje gaan opruimen. De plannen om nu officieel met Thomas samen te gaan wonen zijn zo goed als rond, en ze hebben samen besloten dat het eigenlijk onnodig is om Isabelles appartementje dan ook te houden: het brengt alleen maar kosten met zich mee, ze zijn in feite altijd in het huis van Thomas.
Het liefst zou Isabelle haar appartementje samen met Thomas opruimen. Een beetje gezelschap, samen leuke herinneringen ophalen aan kleine dingen. Daarnaast is het opruimen een goed begin voor een nieuwe start. Na de herfstvakantie start Isabelle met haar afstudeerstage, en als ze haar scriptie eenmaal af heeft en deze is goedgekeurd, kan ze zich afgestudeerd noemen en heeft ze zelfs een titel: bachelor of communication. Dan is het tijd om een echte baan te vinden, en niet meer alleen de assistent van haar vriend te spelen.
Om wat extra tijd te vergaren loopt Isabelle een aantal straten door. De huizen in Thomas’ buurt zijn allemaal groot en erg anoniem vanaf de buitenkant. Hoewel de busstop eigenlijk om de hoek zit, gaat Isabelle nu twee haltes verder. Een normaal mens zou dit uitstel van executie noemen, maar Isabelle ziet het meer als bedenktijd voor een handige aanpak.
In de bus is het rustig. Naast een paar oudere dames zit er alleen een moeder met een klein meisje in de bus. Het meisje praat met een lief kinderstemmetje tegen haar babypop. Het doet Isabelle glimlachen. Haar babypop zal ergens bij haar ouders op zolder liggen, verlangend naar de tijd dat ze zelf klein was en goed voor haar pop zorgde, net als het meisje in de bus.
Na een ritje van twintig minuten is Isabelle bij haar halte. Ze moet nog drie straten door om bij haar appartement te komen, of eigenlijk haar oude appartement. Ze is er de laatste tijd zo weinig geweest dat het al niet eens meer voelt als haar huidige thuis.
De brievenbus in de hal zit vol met reclamefolders, die gelijk op de stapel voor het oud papier kunnen. Belangrijke brieven van school had Isabelle al lang laten doorsturen naar het adres van Thomas. Het enige belangrijke wat ze nu in de brievenbus vind is een verlaat kaartje van een zomerse bestemming.
‘Hey Isabelle, weet je nog vroeger, toen wij altijd droomden van een vakantie op witte stranden, met palmbomen en hularokjes? Daar zit ik nu middenin. Het is zo onwerkelijk, maar de voorkant van de kaart laat precies het uitzicht zien wat ik elke morgen zie als ik het hotel uitkom. Pieter en ik vermaken ons prima. Zullen we weer gauw afspreken als ik thuis ben? Liefs, Maryell,’ ’ leest Isabelle terwel ze de trappen naar haar appartementje oploopt.
Als ze haar voordeur opent met de vertrouwde sleutel aan haar sleutelbos treft ze haar verlaten appartementje aan. Het is er al een beetje schemerig aan het worden door de halfdichte luxaflex. Het appartementje waar ze vlak na haar eindexamen intrek nam lijkt nu al een lang verleden.
Isabelle knipt het licht aan en laat zich op haar smalle bankje zakken. Waar moet ze beginnen? Met opruimen? Met afstoffen? Of meteen met het bepalen van wat ze mee verhuisd en wat ze weggooit? Het verhuizen van haar ouderlijke huis naar het appartementje was vrij geleidelijk gegaan. Ze ging regelmatig terug naar huis en vulde zo haar huisraad aan van het aller noodzakelijkste tot wat er nu allemaal lag. Eenzelfde tactiek zou nu zeker niet werken, Thomas had ook al genoeg spullen in zijn huis en een dubbele huisraad zou dus nergens voor nodig zijn. Ze konden zolang wel een aantal dozen met spullen bij haar ouders en schoonouders zetten, maar ook die hadden maar een beperkte opslag.

leuk ! snel verder (:

up

Nadat Isabelle de kaart van Maryell nog eens doorgelezen heeft stopt ze deze in haar tas, en legt ze deze bij haar jas in een hoekje van de bank. Ze zet de radio aan en besluit te beginnen aan haar bureau. Er liggen nog veel losse papieren van het begin van haar studie, die ze nu niet meer nodig heeft. Net als vroeger in een opruimbui maakt Isabelle bij de deur een stapel met oud papier, zodat deze goed in het zicht liggen en ze deze onmogelijk kan vergeten weg te gooien wanneer ze weer weggaat. De pennen kunnen allemaal in een etui, testen of ze het nog doen doet ze wel een keer thuis, bij Thomas. Het doosje waarin de pennen zaten kan inmiddels ook wel weg.
Na een klein uurtje is haar bureau volledig ontruimd. Er liggen twee stapeltjes met spullen die verhuisd moeten worden, maar waarvoor ze eerst verhuisdozen moet kopen.
Van het bureau gaat ze door naar het kastje wat ooit als kaptafel dienst deed. Er staan nog wat halflege flesjes met douchegel en bodylotion. Die kunnen wel weg, ze heeft geen idee hoe oud ze wel niet zullen zijn. Het doosje met oorbelletjes zet ze op de stapel op haar bureau, deze moeten wel mee. Isabelle schrikt als er plotseling een halflege strip met anticonceptiepillen opduikt vanonder een flyer. Ze probeert zich te bedenken wanneer ze de laatste keer de pil heeft genomen, maar concludeert al gauw dat dit zeker drie maanden geleden geweest moet zijn. De laatste keer dat ze naar de apotheek was geweest had ze de doosjes meegenomen naar Thomas. En na de laatste strip… Gewoon helemaal vergeten.
Als snel dringt het tot Isabelle door dat ze in de afgelopen drie maanden ook niet ongesteld is geweest. Ze voelt een paniekaanval opkomen maar probeert helder te denken. Wat moet ze doen? Thomas bellen? Nee, Thomas is nog in Denemarken voor een tour, die kan ze onmogelijk bellen. Mama bellen? Nee, die word ook meteen hysterisch. Een zwangerschapstest? Ja, dat moet het wezen. Isabelle zucht nog eens diep en pakt haar spullen om naar de drogist te gaan, waarbij ze bijna valt over de stapel oud papier voor haar voordeur.